ငါ ချင်းမြို ရှမ်းဟိုတယ်မှာ အလုပ်多年လုပ်နေတာပါ
အခု အသက် ၃၈ ရောက်ပြီ၊ ပြန်လည်အသိမ်း ၈ နှစ်ဆိုတောင် Reception အဖွဲ့မှာ ရှိခဲ့တယ်။ စနစ်တွေကို ကျွမ်းကျင်လာတယ်၊ အကြက်လောက်ဖောက်ဖောက်လှမ်းထားတယ်၊ regular အဖြစ်လာတဲ့ customer တွေကိုလည်း သိတယ်၊ အလုပ်ဖက်တွေနဲ့မှတကျ ရင်းနှီးတယ်။ ဒါပေမယ့် လချင်းစောလေးမှာ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို အကြောင်းထင်ရှားမရှိပဲ တခြားဌာနကို ခပ်သိမ်းပြောင်းလိုက်တယ်၊ ပြီးသူ့နေရာကို လူအသစ် တင်လာပြန်တယ် — တင်လာချိန် ၅ ရက်နဲ့ပဲ နောက်တစ်ခါပြန် ပြောင်းပစ်တယ်။ အပြင်းအထန် shocked ပါ အများကြီး ကျွန်တော်တကယ်လည်း… အရမ်းရှုပ်သွားတယ်

အလုပ်တွေက သာမန်အားဖြင့် ကျွန်တော်တို့ကိုပြန်ကျလာတတ်တယ်။ အရင်လူက အလုပ်လောက်တွေကို တိုးတက်ပေးလိုက်တာကို မည်သို့မှရှင်းပြတာ မရှိဘဲ ကျွန်တော်တို့ကို ဝန်းရံစေတယ်။ တချို့နေ့တွေ 07:00-09:30 ကြား check-in များတော့ ခေါင်းဆောင်ကြောင့် လွန်စွာရော — မရှိတော့ဘူး တကယ်မရှိတော့ဘူး၊ အခန်းကို သွားသိမ်းသွားဖြစ်တတ်တယ် ဒါမှမဟုတ် ဖုန်းကို မတက်ဘူး 10 မိနစ် 20 မိနစ်ကြာ။ တခါတရံတော့ မေးမိရင် တိုတောင်းတိုတောင်း စကားပြန်မေးပြီး တိတ်ငြိမ်သွားတယ်။ အခြားပိုင်း ကူညီတဲ့သူတွေဟာ ဒီခေါင်းဆောင်ပြောင်းတာက check-in ဆိုင်ရာဇုန်ကို ဘယ်လိုထိခိုက်စေနိုင်တယ်ဆိုတာ နားမလည်ကြဘူး၊ အလုပ်ချက်ချင်း shift စီမံချက်တွေ ပျက်ပြားသွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ က အလုပ်ပိုပြီး ပြေးရတယ်၊ တချို့နေ့တွေ ဟိုက်ရောမယ့်လောက်နဲ့ နောက်ထပ်ဖိစီးမှုကြောင့် စိတ်မကောင်းအောင် ဖြစ်တယ်၊ လေဝင်အသက်ထွက် မရနိုင်သလို မာယာခံရတဲ့ခံစားချက်နဲ့။

တချို့အချိန်တွေအများကြီး အလုပ်ကို ကြွေရာခံထားရတဲ့ တစ်စုံတစ်ရာလို့ ခံစားရတယ် — team အဖြစ် မဟုတ်ဘဲ အလုပ်အမှိုက် ဆပ်ပေးသူလို။ တစ်ခုချင်းစီကို မင်္ဂလာနဲ့ထိန်းချုပ်ပေးတတ်မှု မရှိဘဲ၊ training ပေးတဲ့အလားမရှိဘဲ၊ တိုကျတဲ့ စကားပြောပြီး တစ်ဖက်သိမ်းသွားတယ်။ လေထိုးလိုက်သလို အမိန့်တစ်ခုလို။ မနက်တိုင်း ကျွန်တော်ပင် counter ပေါ်မှာ ပုလင်းတစ်စုလောက်စာနဲ့ စာရွက်လေးတွေ စုဆောင်းထားတာပါ — အဲဒီလေးတိက်ကတော့ ဘ၀ရဲ့ အရမ်း ရှုပ်ထွေးမှုနဲ့ အကြောင်းကို အမည်မပေးတဲ့ အမှတ်တံဆိပ်လိုပါပဲ ၅၅၅၅

ငါ မင်းတို့ထင်တာနဲ့တူ သတိပေးနေမလားမလား မသိဘူး။ ငါ ပူပန်တာကတော့ communication မကောင်းတာနဲ့ လူတွေကို အလုပ်အလှည့်လိုက်ပြောင်းတတ်တာက client တွေရဲ့ အပြုအမူကို လျော့ကျစေနိုင်တယ်လို့ကြောက်တယ်။ စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် စားမဝင်ဘူး။ တစ်ခါတစ်ရံကိုတော့ ညနေ ၃ နာရီလောက်မှာ conference room တံခါးနားက ထောင့်မှာ ရပ်နေရင်း ရှူရှိုက်ကြမ်းကျယ်လို့ထားပေမယ့်လည်း ငါ့တွင်းခံနေဆင်းနေဆဲ။

တန်းတူ manager အကြီးကို တိုက်ရိုက်ပြောသော်လည်း ပြဿနာဖြစ်မယ်လို့ ကြောက်တယ်၊ ငါ့မှာ အဆင့်မမြင့်ဘူး။ ပြောရင် ပြောင်းလဲချင်ပြန်ပဲမဟုတ်ဘူးလား၊ ဒါမှမဟုတ် အခြေအနေ တည်ငြိမ်လာဖို့ တန်လှန်တောင် နေထိုင်သင့်သလား။ မိဘတို့ရဲ့ အတွေ့အကြုံရှိသူတွေရယ်၊ ဒီလိုရင်ဘယ်လိုလုပ်တုန်းလဲ ပြောပြပါဦး။ ဥပဒေတော်မိမိရဲ့ စိတ်ကူးတွေလုံးဝဖြစ်တယ် တယောက်တည်းရေးတယ် T_T