လူကန့်ကာအကူလိုက်တယ္ မျိုး မေးခွန်းတင်ချင်တယ် — တစ်ခါတစ်ရံ 'ဦးစီး' ဖြစ်သွားတယ် မပြောဘူး

မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေများ၊ ပထမဆုံးပို့စ်ပါ ခွင့်ပြုပါ လော့ဂ်အင်ကို ဟာလိုင်းမိတ်ဆွေကနေ ချီးချူးသုံးထားတာပါ စာရိုက်တိုင်း လက်လှုပ်သလောက်လှုပ်တဲ့အတွက် ဖတ်ရခက်ရင်တောင်းပန်ပါတယ် ညတစ်နာရီမွန်းခြောက်တုန်းရိုက်နေချိန်ပါ T_T

ကျွန်တော်အွန်လိုင်းကာစတိုက်ရောင်းတယ် ဧဒသအူဒုန်းဒန်းလို့ ဆိုရမယ် အသက် 28။ အိမ်တွင်းသုံးပစ္စည်းနဲ့ ပုံနှိပ်အလုပ်လေးတွေ ရောင်းတယ် ကိုယ့်לקוחותကိုကိုယ် စုံစမ်း၊ ကောက်ပစ္စည်း၊ ပို့ပေးတာ အကုန်ကို ကိုယ်လုပ်တယ် အလုပ်များပေမဲ့ တစ်ယောက်လုပ်နိုင်ပါသေးတယ်။ တခါတလေ သူကူညီသလို ပဲ့တော်ပေါ့။ တက္ကသိုလ်က အကြီးတန်း မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ကူညီပက်ကင်လုပ်ပေးတယ်၊ ညဦးခင်းမှာ 8 နာရီလောက်မှ 4 နာရီခွဲအထိ ကူညီပေးတယ် သူ့ရေစက် အလုပ်မနက်ပိုင်းရှိလို့ ညချိန်ပိုကူတယ် တစ်ရက်လျှင်၂-၃နာ နဲ့ တစ်ပတ်ကို ၂-၃ ကြိမ်ကို ပါ။ သဘောထားက ကရောသလဲ ဆိုပြီး ကူပေးတာကို ကျွန်တော် သိရိုသေလို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် မကြာခဏကူညီလာတာနဲ့အတူ 'ကူ'ပေမယ့် တစ်ဖက်က အရာတွေ မျိုးတိုးပြောင်းလာပြီ။

အစမှာ သူက သဘောကောင်းဖို့ ကူပေးတယ်၊ ပက်ကင်လုပ်ပုံညွှန်ပြတယ်၊ တယောက်လုပ်ချင်ရင် ဒီလိုတိုက်တတ်တယ်၊ တစ်ခုခုက ပြောပြပြီး အလုပ်ခွဲပေးတယ်။ ကျွန်တော် အပေါ့ပစ်သွားလို့ စိတ်အေးခဲ့တယ် တစ်ယောက်တည်းမထိန်းနိုင်လို့ပါ။ ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းက စည်းကမ်းတွေ၊ အမိန့်တွေနဲ့ တစ်ဖက်က စတင်လာတယ်။ ဥပမာ- အရေတွက်ပြန်ပြင်ဖို့ လိုဘူး၊ တိုက်ရိုက်ပို့ဖို့ ၁၉:၀၀-၂၀:၀၀ ကြားမှာပို့ပါ၊ စျေးနှုန်းကို ဒီလိုချနေပါ၊ ကျွန်တော်လုပ်မရှိရင် မဟုတ်ဘူးလို့ မကျွန်မီ ထင်ရတဲ့ အတိုင်း တုံ့ပြန်မိတယ်။ မလုပ်လိုက်ရင် ကျွန်တော့်ကို မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတတ်တယ်၊ ဖောက်သည်တစ်ယောက်ကြောင့် ဆိုင်နာမည်ကျရှုံးနေလို့လည်း ထပ်ပြောတတ်တယ်။ တစ်ချက်တည်းအရသာနဲ့ မပြောဘူး၊ ပြုမူစရိုက်ကတော့ အရာရာကို 'ဦးဆောင်' လုပ်လိုက်တဲ့ အတိုင်းပဲ။ တကယ်တမ်းလို့။

နားမလည်ပါဘူး။ မပြောကြလော့။ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘူး။

ကျွန်တော် မထိခိုက်ချင်ဘူး၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန်မတိုက်ချင်ဘူး၊ သူက အခမဲ့ကူပေးတာပဲဆိုတော့ သူ့ကို ကိုယ့်မနာမရှိချင်လို့လည်း မပြောချင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ယခု သူငယ်ချင်းရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေက ငွေကြေးလျှောက်လွှာရယ် စတဲ့အရာတွေထဲကို ဝင်လာတယ်။ ဥပမာ- ပက်ကင်မှားရင် သူ့ရဲ့ဝင်ငွေထဲက ဆုတ်ကျစေမယ်လို့ ပြောတယ်။ ငွေပေးချေမှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စ တိတိကျကျ မပြောထားဘူး။ ဓာတ်ပုံကြီးသောအချိန်တွေမှာ သူက ဒီမကို တာဝန်ယူ မယ်ဆိုပေမယ့် ပစ္စည်းပျက်တယ် ဒါမှမဟုတ် ပို့တာနောက်ကျရင် ကျွန်တော်ကို တစ်ယောက်တည်း တောင်းပန် ခိုင်းတယ် — ဆိုင်ထဲမှာ ဇာတ်ကောင် နှစ်ခုပါသလို ဖြစ်နေတယ် — မျက်သာအသက်ရှူဖို့ တာဝန်ယူရာက၊ အမိန့်ပေးရာက။

တခါတလေ ငါက အဓိကထင်မသိလား မဟုတ်ရဲ့လား ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးတတ်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ငါစိတ်မပြေလားလို့လည်း။ တစ်ခါ ကျွန်တော် နက်နဲစွာ ဆွေးနွေးခဲ့တယ် အပေါင်း ၂ ပတ်ကတည်းက၊ တောင်ပေါ်ဘိုင်းက မိနစ်၃၀ခန့် ဆွေးနွေးခဲ့တယ်၊ ည ၉ နာရီခန့်။ သူက မိတ်ဆွေလို ကူပေးတာပဲလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြန်လာတဲ့ အသံနဲ့ မျက်နှာပြင်သွင်ပြင်က အရင်သဘောဖြစ်နေသေးတယ် — အမိန့်ပြန်၊ ပြောင်းဖို့အသံ၊ မလုပ်ရင် စိတ်မရှည်ဘူး။ ကျွန်တော် စိတ်ထဲက တစ်စုံတစ်ရာ တောင်းပါတယ် — အကြံပေးပေမယ့် မအမိန့်ချင်ဘူး။ ပြန်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဆက်ဆံရေးပျက်မယ်လို့ စိုးပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အချိန်က ၆ နှစ်တုန်းက မိတ်ဆွေ ဘဝကောင်းချစ်ခဲ့တယ်၊ ရယ်စရာထောက်ပံ့မှုတွေပို၊ ဒါပေမယ့် လုပ်ငန်းနဲ့ ညီလာတဲ့အချိန်က အရာအားလုံး စိတ်အသားတင်လာပြီ။

တခါတုန်းက ငါတောင်းပြီး အချိန်လျှော့ပေးလိုက်တယ် မိတ်ဆွေက မကျွေးမပီလိုက်ပေမယ့် ဆက်မကြည့်တော့ဘူး။ နောက်ပိုင်းတော့ သူက ကျွန်တော်ကို မျက်နှာချစ်မပုန်းနဲ့ ကြည့်တော့ တစုံတရာ နေအောင်ပြောတတ်လာတယ် — ပုဒ်လေးတွေကို မှတ်စုစာအုပ် ချိတ်ထားတယ် ဆိုပြီး ညှပ်တယ် ကွက်ကွက် သံတွေနဲ့ ပြောတတ်တယ်။ မျက်လုံးချွေးထွက်မိတဲ့စကားတွေက နာတတ်တာပေမယ့် ငါဘယ်လိုမိတ်ဆွေကိစ္စကို ပြင်းပြင်းပြောချင်တာကို မချင်ဘူး။

ဒါပဲ ငါစိတ်ပိုင်းထင်မြင်ပါတယ်လား? ငါ အလိုလိုက အများကြီး စိတ်နာလား? ငါ ဆန့်ကျင်ဖို့ အသေအချာစွာ ချဲ့ထွင်တဲ့နောက် ငါ့ဆိုင်ကို သူ့ကို မခွင့်ပြုဘဲ အလုပ်စွဲထုတ် မသွားပါဘူးလား၊ အစားမလို့ သူ့ကို လုပ်ပေးတာ ရပ်ပြီး လူအပေါင်း တစ်ယောက်ကို ထပ်မံခေါ်တာကောင်းမလား? မိတ်ဆွေတို့ ဘာတွေးလဲ၊ ငါဘာလုပ်သင့်လဲ။

ဆက်တိုက် ပြောရရင် တစ်ချက် အရမ်း တောင်းပါတယ် ကျွန်တော် စာရိုက်အရမ်းမကြာနဲ့ ဆိုတော့ စကားအသံစျေးနည်းမှားချင်ရင်ဆဲလွယ်ပါတယ် 5555