စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒီကိုယ့်ရဲ့ ပထမဆုံးပို့စ်ပါ။ စာရေးတာလည်း အမိုက်စားကောင်းမဟုတ်ဘူး၊ အနည်းငယ်ရှုပ်တတ်ပါတယ်။ ညပိုင်းစာချိန်မှာ ဆက်ရေးမယ်နော်

ငါ ၄၂ နှစ်၊ ကိုရာဆက်လို့၊ တက္ကသိုလ်အနီးမြို့နယ်တစ်ခုမှာနေ။ တောင့်တင်းလုပ်ငန်းကို ၁၈ နှစ်ကတည်းက အလုပ်တစ်ခုတည်းမှာပဲ အလုပ်လုပ်တာပါ။ ဟိုမှာနက်နက်နက် နာမည်ကြီးပဲ။ ဒါပေမယ့်လက်ရှိအချိန်တွေမှာ အရာအားလုံး တကယ်တမ်းကွဲပြားလာပြီ များစွာပါပဲ။ အလုပ်လည်း မပြောင်းဘူး၊ သာမန်အလုပ်တစ်ခုပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် အသင်းနဲ့ ဆက်သွယ်နည်းတွေက ပြောင်းလဲပြီး ငါ့ကိုကိုယ့်အားကိုယ် မယုံကြည်ေတာ့ဘူး။ မိဘလို အိမ်မှာရေတက်ခွက်ကို ထားလိုက်ရင်လည်း စည်းကန်လှုပ်လို့ ရှုပ်သွားတယ်။ ညီညာတက်တဲ့အိပ်စက်မပြည့်ဘဲ မနက် ၁၀ နာရီထိထရီပြီး မုတ်ထိတ်ထန်နေတတ်တယ်၊ လကြာသွားပြီ။

အကျဉ်းချုပ်ပြောရရင် သူငယ်ချင်းနန်းအသစ် တစ်ယောက်ရှိပါတယ်။ အလုပ်နောက်တက်ရှုပ်ပေးတော်မူပြီး မျက်နှာပျောက်သလို သဘောထားဖြစ်တယ်။ ည ၄ နာရီလောက်နောက်ကျပြီဆိုတာမျိုး အပြီးအပိုင် ပြန်ပေးပြင်ဖို့ အီးမေးလ်တစ်ခုရတယ်၊ နှစ်ရက်ကြာတောင်။ ငါက ကိုယ့်ကွန်ပြူတာဖွင့်လို့ လိုက်လုပ်ပေးပြီး ပိုစ်တာပိုင်းပြန်ပေးလိုက်တယ်၊ နောက်မနက်ပိုင်းမှာတော့ ပြန်လည်မပြောပဲ မျှဝေပေးထားတဲ့ အမျိုးအစားတစ်ခုသာ အီးမေးလ်ကနေ ထပ်မံလာတယ်။ ငါ တကယ်ရှုပ်သွားတယ်။ တွေ့ဆုံမေးခွန်းတွေကို ဂရုစိုက်ပြီး ဆက်မေးတာပါပဲ၊ အဖြေက တစ်ကိုယ်တော် ရိုးရှင်းရွက်ရွက်ပဲ၊ ကိုယ့်ကိုလုံလောက်စွာ ပေးမထားဘူး။ စိတ်ကျဆင်းသွားတယ်၊ ငါလုပ်နေတာ မကောင်းဘူးလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတုန့်ပြန်ချက်မှားတယ်လား မခဏချင်းစဉ်းစားနေတယ်။

အသင်းဖော်တချို့ ရင်ဆိုင်မခံဘဲ မပတ်သက်ချင်သလို မျက်နှာလေးပြုနေကြတဲဲ့၊ တချို့ကတော့ ပြန်လာပြီး ငါမှားတယ်လို့ ပြောတတ်တယ်၊ ဒါက ပိုရှုပ်သွားသလို၊ ငါပဲ ငါလက်မထည့်လို့လား သိပ်ရှုပ်တယ် ၅၅၅၅

စိတ်ဆိုးလို့ မဖြစ်ဘူး၊ ပြင်ဆင်ချင်တယ်ပေမယ့် တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ရင် အပြစ်ပေးတဲ့ လူနဲ့အဖြစ် သို့မဟုတ် မပျော်တဲ့သူလို ထင်ခံရမယ်လို့ မလေးစားချင်ဘူး။ ငါရဲ့ထဲမှာ ရှုပ်စရာတွေ ကြီးနေတာ၊ မျှော်လင့်သလို မိန်းမတော့ မရှိဘူး အရမ်းလေးနက်တယ်။

မန်းနဲ့တိုက်ရိုက်ပြောသင့်မလား။ မိနစ် ၁၀-၁၅ အောက် ချိုချိုရပ်ပြီး တွေ့ပြီး ပြောမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အသေးစိတ်ကို စာဖြင့် တောင်းမလား။ သူက ဘာလုပ်သင့်၊ ညှိနှိုင်းပြီး အသေးစိတ်ပိုလိုတယ် လို့ တိုက်ရိုက် ပြောမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူစောင့်ခိုင်းသေးမလား။ ငါ ရှုပ်အောင်ပဲ။

စာစဉ်ရေးရတာ ရှုပ်ကန်းတယ်ဆိုရင် တောင်းပန်ပါတယ်၊ အိပ်နည်းလို့ T_T