ယခုလက်ထပ်တာ ခြောက်လပဲဖြစ်ပါတယ်
ငိုချည်းတမ်းဖြစ်နေတယ်
အစစအရာရာကိုပြောချင်တယ်လို့တော့ မသိဘူး ဘယ်လိုစရမလဲ။ စာပေမော်တော်လေး မရှုပ်လို့ဆောရပါတယ်

အတိုချုံးပြောရမယ်ဆိုရင် ငါအသက် 22 ဆယ်၊ ခုံနားကာဖေးဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ဘာရီစတာအလုပ်လုပ်တယ်၊ မနက်ကနေနေ့လယ်အလုပ်၊ ညနေ 6:30 နာရီလောက် အလုပ်ပြီးတတ်တယ်၊ တစ်ချို့နေ့တွေ တိက်နောက်ပိုင်း ၈ နာရီက်ပါတယ်။ စာအုပ်ဆက်ပေါ်မှာ သက်တမ်းလေးတင်ထားတဲ့ သဘောထားလက်ဆောင်တစ်ကောင်ရှိတယ်၊ စိတ်မတည့်ချိန်တွေမှာ ကိုယ့်ဟာကော်ဖီကို ကိုယ့်လက်နဲ့ 10 မိနစ်သာ ချက်တတ်ပြီး အိပ်ရာဝင်တယ်
ကျွန်မနဲ့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက် နောက်ပိုင်းတစ်နှစ်အနည်းငယ်တောင်ကြာအောင် ရင်းနှီးခဲ့တယ်၊ တကယ်ရင်ခုန်ချစ်တဲ့သူဆိုပေမဲ့ ငါဘယ်လိုတိုးတက်ရမလဲဆိုတာက အငြင်းပွားမှုဖြစ်လာတယ်

လက်ထပ်ခင်မှာ သူက ငွေကြေးအရေးကြီးတယ်လို့ ပြောတာထက် ပိုသိမ်းဆည်းတယ်လို့ တွေ့ခဲ့တယ်၊ ငါလည်း အိုကေထင်လို့ အခုလက်ထပ်ခဲ့ရတာနဲ့...သူ့မှာ ငွေသိမ်းတဲ့အလားအလာက မယုံနိုင်လောက်အောင် အရမ်းအားကြီးတယ်။ တကယ်တမ်းပဲ ငါ့ကိုအုပ်ချုပ်နေပါတယ်
ဥပမာ - လမ်းပေါ်မှာ စားချင်ရင်၊ သူက ခရီးစရိတ်၊ ဓါးဆီခရီးစရိတ်၊ ပရိုမိုးရှင်းဆိုရင် ရနိုင်မယ့်အကျိုးကျေးဇူးတွေ အကုန်တွက်ချက်ပြီး ပြောတယ်၊ ဟုတ်ပေမဲ့ "အနာဂတ်အတွက် သိမ်းထားရအောင်" လို့ ပြောတတ်တယ်။ ငါ့လစာလည်း မမြင့်ဘူး၊ ငါလည်း မိတ်ဆွေတွေနဲ့ ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အသေးတစ်ခုခုပြန်လဲ ဝယ်ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဝယ်ချင်တဲ့အခါ သူက အကောင့်ဇယားထဲမှာ ရှိလား မေးတယ်။ အမြဲတမ်းခွင့်တောင်းရတဲ့ခံစားချက်နဲ့ ငယ်ကလေးလို ဖြစ်နေရတယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား

သူက "အသုံးမရှိတယ်" လို့ သူမြင်တယ်ဆိုတဲ့ အရာတွေဆီ ငွေမသုံးချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက် အချို့အရာတွေက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါပဲ၊ ဥပမာ မိတ်ဆွေတွေပြောတာအတိုင်း တစ်ကောင်လမ်းဘေးမှာ အမြည်းအရသာရှိတဲ့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုကို အချိန်ကာလတစ်ခုတုန်းက စားချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အွန်လိုင်းက ကော်ဖီသင်တန်းတစ်ခုဝယ်ချင်တယ်။ သူကဆိုတော့ အကြွေးဖြုတ်မရနိုင်တဲ့ အလှည့်ဆီ ထွက်နေတာပဲလို့ ပြောပြီး ဒါတွေ ဖျော့ဖျော့လေးတွေကို မလိုလားဘူးလို့ ဆိုတတ်တယ်။ အိမ်ဝယ်ဖို့ သိမ်းထားပါဦးလို့ဆဲဆိုတယ်။ သူက ဘယ်လိုကိုငါ့ရဲ့သေးငယ်တဲ့ပျော်မွေ့မှုတွေကို ချုပ်တော့ပေးနိုင်တာလဲ မင်းရဲ့ပျော်ရွှင်မှုကို မမြှင့်တင်ပေးနိုင်ဘူးဆိုတာနဲ့ ငါရောဂါခံနေရတယ်

အစပိုင်းမှာ စည်းမျဉ်း့ပြင်ဆင်ရမှာဖြစ်လို့ ငါတော့ နူးညံ့စွာပြောကြားလုပ်ကြရချင်ခဲ့တယ်။ ငါ့မှာ ကိုယ့်ရဲ့အသီးသီးငွေပိုင်းကို ပစ်ထားချင်တယ်၊ အကြွေးကဒ်သေးလေးတစ်ခုမိုက်တယ်ဆိုတာလိုလားတယ်။ သူတိတ်ဆိတ်တယ်၊ မျက်နှာပြင်းပြင်းဖြစ်ပြီး "သေချာချင်တာရှိရင် မင်းငါ့ကိုယ်ပေါ်ကိုယ် လုပ်ငန်းလုပ်ဖို့ ကြိုးစားပါ" လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ငါထိခိုက်တယ်နော်၊ "ဘဝကို အတူပူးပေါင်းနေတဲ့သူ" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ဘူးလား ဆိုသလိုခံစားရပါတော့တယ်

နောက်တစ်ခုက သူက တာဝန်ရှိနေတယ်ဆိုပြီး ငွေပိုင်ဆိုင်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာနဲ့ဆိုင်ပါသေးတယ်။ လက်ထပ်ခင် သူကဘယ်လိုမို့မဆို ချေးမရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မိမိဖုန်းထဲမှာ မနာလိုစွာ ဘဏ်အကောင့်နံပါတ်တစ်ချက်ကို မမှားတတ်ဘဲ တွေ့သွားတယ် (ရွာတော်မဖြစ်ပဲ)။ အဲဒီအကောင့်မှာ သူ့နောက်ထပ်သိမ်းထားတာရှိတယ်။ သူကပြောတာက အရေးပေါ်အခြေအနေကြောင့် ဖြစ်တာပဲလို့ ဆိုတယ်။ ငါနားလည်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ အရေးပေါ်တစ်ခုဖြစ်ရင် မိသားစုတစ်ယောက် သို့မဟုတ် ဇနီးမယားတစ်ယောက်ကို အကြောင်းကြားဖို့ မလိုလားဘူးလားဆိုပြီး မေးချင်တယ်။ ငါ့ကို ငွေလုပ်ဆောင်ချက်တွေထဲကမှ ထုတ်ပယ်နေတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်၊ အိမ်တည်ဆောက်ရေးနဲ့ မနာလွယ်မရှင်းအနာဂတ်အတွက် ငွေဒါဏ်ခံဖို့ တိုင်းတာမှုတွေကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဝေးကွာခွဲတယ်လို့ခံစားနေတယ်

ငါမိမိအိမ်ကရှေ့ကကို မလိုအပ်ဘူးလို့ မထင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ငွေကို ကိုယ့်အလိုလိုရှိချင်တယ်။ ငွေများကို အစုအရေအတွက်မျိုးဝေခြင်း မျှဝေပေးဖို့ ပြောချင်တယ်၊ အစုတစ်ခုကို ပူးပေါင်းထားပြီး ကိုယ့်စိတ်တိုင်းမကျတဲ့ အခြားပိုင်းကို ကိုယ်ပိုင်ထားချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကို ပြောတိုင်း သူက မကောင်းဘူး ဒါမှမဟုတ် ဒရာမာလေးနဲ့ "လူတစ္ယောက်ထဲ မကွာနိုင်ဘူး" လို့ ပြန်ပြောတတ်တယ်။ ငါထင်တာက ယုံကြည်ခြင်းက စတင်ငါနဲ့အတူ လျှော့နေပြီ

ညဘက်တချို့မှာ ငါ မျက်လုံးနာနာဖြစ်ပြီး မျက်စိလည်လည်နေတာနဲ့ အသက်လှုပ်ရှားလှုပ်ရှားထိ တက်လှည့်နေရတယ်။ မနက်ပိုင်း 03:00 ရောက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အိပ်လောက်တာပေါ့လို့ မနေရတယ်။ ငါစိုးလို့ပါ၊ ငွေမပေးမှတ်ရင် မဖြစ်မနေတာလား၊ ဘဝကို ပျော်ရွှင်သုံးရမလားဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ တွေ့ရတယ်။ အိပ်မက်နှင့် အနာဂတ်ကို သိပ်မတူဘူး၊ ငါလည်း ဘာမှမပုဒ်မပျက်ဘဲ အနာဂတ်သိမ်းချင်တယ်။ ဘယ်လိုချိန်ဆိုင်စီမံရမလဲ

အဖြေကိုရှာဖို့ ကြိုးစားပြီး လူတွေရဲ့ပို့စ်လေးတွေကို ဖတ်တက်တယ်၊ တချို့ကတော့ "အရာအားလုံး ဖွင့်ပြပါ" ဆိုတယ်၊ တချို့ကတော့ ကိုယ့်ငွေ ကိုယ့်ကိုယ်ပိုင်ထားပါလို့ ပြောတယ်၊ ငါတော့ ရှုပ်နေတယ်။ ပြင်းပြတဲ့အုတ်ကို ဖွင့်ရင် ပဋိပက္ခဖြစ်မလား၊ မဖြစ်မနေလျှင် တစ်နေ့လုံး ငါ့အတွင်းကြွက်ဖိုလားဆိုတာကိုလည်း မသိဘူး

လည်း တစ်ခုလေးက သူကဟောင်းပစ္စည်းတွေကို မလွှတ်တမ်းရှင်းတတ်တာ၊ ငါ့အတွက် မလိုအပ်ဘူးလို့ တွေ့ရတဲ့အရာတွေကို သိမ်းထားတတ်တယ်။ ငါ လွတ်လပ်စွာစကားပြောတဲ့အခါ သူက ရှင်းပြပြီး "ဒီဟာအိမ်ငါ့အိမ်မဟုတ်လား" လို့ ပြောလာတယ်၊ ငါကြောက်သွားတယ်၊ ဒါဆိုရင် ငါ့လောက်လဲ ပြောမရဘဲ သိပ်သိပ်ရပေမဲ့ အားနာတယ်၊ အလုပ်ဘေးက အားနာတယ် ၀မ်းနည်းတယ် ဟိုဟိုး 5555

ငါတွေးမိလား ရှားပါးလား မိသားစုမိတ်ဆွေတို့လေ၊ ဘယ်လိုတွေပြောရမလဲ မဖြစ်ပွားအောင် ပြောရမလဲ၊ ကိုယ့်ငွေကို ကိုယ့်ပိုင်ဆိုင်မှုထားဖို့ ကောင်းတဲ့နည်းလမ်းတွေ ရှင်းပြပါဦး။ အချင်းချင်းယုံကြည်မှုမရှိဘဲ ငွေကို သာမက အခြားအရာတွေမှာလည်း ပြဿနာတွေ ရှိလာမလားကို ကြောက်တယ်

ဒီစာကို ဖတ်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ စိတ်ကောင်းတစ်ပိုင်း ချမ်းသာလာသလို ခံစားရပါတယ်၊ အလုပ်ပြီး ပင်ပန်းနေတုန်း ဟိုဟိုလို့ ရေးတာမရိုးဘူးဆိုရင် တောင်းပန်ပါတယ်

နောက်မှ ပြန်လာရင် အပ်ဒိတ်ပေးမယ်။ မိတ်ဆွေတွေလည်း အကြုံရှိရင် အကြံပေးပါဦး