မနေ့ည အလွန်ဆိုးတယ်။ ညနေပိုင်းက ထပ်လာပို့ပစ္စည်းတစ်ခုရှိလို့ ဟားဒရာဝေးရဲ့ ကဖေးဆိုင်သေးငယ်တခုကို သွားခဲ့တယ်၊ အလှည့်တစ်ဦးဆီရောက်တော့ ကံမကောင်းလို့ချစ်သူနဲ့ တခြားလူတေယောက်က ထိုင်ပြီး ဆွေးနွေးနေကြတာ မျက်နှာလုံးဆိုးတယ်။ မထင်မှတ်ထားပဲ နောက်ပြန်လှည့်လိုက်တော့ ဖျားသွားတယ်။

သူက တာ့ဘယ်ဘက်က နေရာအနှံ့ထိုင်ထားတာ၊ ပင်လယ်ဘေးဘက်ဖက်ပါ။ နေရာမှာ ပုလင်းဘူးတိဖလားနဲ့ ကြေးနီစက္ကူလှောင်ထားတာ၊ အိတ်ထဲမှာ ကြောင်ပုံကီးချိန်းလက်ထလာတာတွေ မြင်တယ်။ ငါဆိုင်ထဲက အရက်မဆို ရောင်းတဲ့အရာတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အရက်အမျိုးအစားတစ်ခုပဲမှာနောက်ထွက်မယ်ဆိုတော့ သန်းထိုးရဖို့ငါ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ပြီး အရည်မှာမှာလို့ သွားချင်တယ်။ ချစ်သူက ငါ့ကိုမြင်လိုက်ရင် မျက်နှာအေးအေးနဲ့ “မေ့လိုက်ပါအဲ့ဒီနာရီနဲ့ ပြန်မလာဘူး” လို့ ပြောပြောပြီး ငါ့ဆီလာပြန်ပေမယ့် သူနဲ့ထိုင်နေသူက မထွက်ဘူး၊ အောက်လေး့လေးနဲ့ ငါ့ကို ခေါက်လေးတစ်ခုပဲ လုပ်ပြီး မျက်နှာမထိမမြင်ဘဲ ခေါက်ခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့နှလုံးခုန်သံကြားတာ နာကျသလို တစ်ဖန်ယောက်ငယ်အောင် အလွန်နားလည်မရဘူး။

ငါက Freelance ပို့ပစ္စည်းပေးတတ်သူနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်တတ်သူ အတူတက်နေသူ၊ ဖူကက်မြို့မှာ နေရာခရီးကို ကောင်းကောင်းပဲသိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီလူကို ဘယ်သူမှ မတိုင်ခင် မတွေ့ဖူးဘူး။ ငါက သဘာဝအတိုင်း “တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ ထိုင်တာ ဒီလောက်ကြာပြီလား” လို့ မေးခဲ့တယ်။ ချစ်သူက “ပိုမိုမကြာဘူး” လို့ တိုတိုချောင်ချောင် ပြန်ပြောတယ်၊ ထို့နောက် သူ့အင်္ကျီက ဆီတောထဲ လက်ထည့်ဖို့ ကြိုးစားနေပြန်တယ်၊ မမြင်ရတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ဖုံးကွယ်ချင်တာပဲ ဖြစ်မယ်။ အဲဒီချိန်မှာ ငါ့ထက်ဆက်ပြီး အလုံးစုံနားလည်ပေးလေ့မရှိတဲ့ သူ့ပြောစရာတွေကြောင့် ငါ စိတ်ထသိဖူးလို့ နည်းနည်း ထိတ်လန့်တယ် — အတူတကွ တစ်နှစ်သုံးနှစ် သဲလွန်ကို ကျွန်မနဲ့နက်နက်နက်နက် မိုင်မိုက်နေပြီးလည်း အဲ့ဒီလိုလုပ်တာ ရှိဖူးလေတော့ စိတ်ထဲတွေအကုန်တက်လာတယ်။

ငါတိုက်ရိုက် “ဒီလူဘယ်သူလဲ၊ ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးနိုင်မလား” လို့ မေးလိုက်တယ်။ သူလေးက ထပ်မံသပ်ရပ်ဆန်ဆန် ရယ်မောပြီး “အသက်အရွယ်တောင်နောက်က မိတ်ဆွေဟောင်းတယောက်ပဲ၊ ပြန်လာပြီး တွေ့ကြုံတာပဲ” လို့ ဆိုတယ်။ လူ့အကျင့်မပြင်းတဲ့ အပြုအမူ တစ်ခုမှ မတွေ့ရဘူးဆိုပေမယ့် သူ့တုံ့ပြန်ချက်က တိုတို၊ ပြတ်ပြတ်ကျကျဖြစ်တဲ့အတွက် ငါ မျက်နှာကို ဘေးတတ်ဖြစ်သလို တကယ်တမ်းစိတ်ထဲက မဟုတ်ဘဲ ဘေးတက်နေတယ်။ ကြောင်းချက်က အတိတ်က မိတ်ဆွေတွေအကြောင်း အမြဲပြောတတ်တဲ့ ချစ်သူဟာ ဒီတစ်ခါမှာ အမြင်အစုံ မပြောတာကြောင့် ငါ ဆက်တိုက်ဖြစ်သွားတယ်။

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကိန်းခေါ်ဖုန်းကို မစောင့်တော်မူဘဲ စစ်ကြည့်လိုက်တယ် (ချစ်သူဆီမကျေနပ်တဲ့ အပြစ်မိပါတယ်) — ကောင်လေးနဲ့ အချို့မက်ဆေ့ချ်တွေ ဖျက်ထားသလို သို့သျှင် ကွာရှင်းတောင် အချို့ screenshot တွေနဲ့ တင်သွင်းထားတဲ့ ဘဏ်လက်ခံစာပုံတွေ ရှိတယ်၊ အဲ့ဒီ screenshot တွေမှာ တွေ့ဆုံခဲ့ရတဲ့ ရက်စွဲနဲ့ အချိန် တင်ပြထားတဲ့ ဓာတ်ပုံကလည်း ရှိတယ်။ ငါ အခုတော့ သူအကောင်က နောက်က မိတ်ဆွေတစ်ယောက်လား ဒါမှမဟုတ်ပိုပြီးပိုထားလားဆိုတာ မသေချာဘူး။ ငါ့ထဲက တစ်စုံတစ်ယောက်က “တိုက်ရိုက် ဆွေးနွေးမလား” လို့၊ ဒါမှမဟုတ် သေချာမူရှိအောင် နည်းနည်းကြည့်မလား” ဆိုပြီး ကိုယ့်ကို မေးနေပြန်တယ်။ ငါ့စိတ်ထဲက တင်းတိမ်တုန်ဖိုင်းတောင်မဟုတ်ဘဲ လုံးဝတောက်ပနေတယ်။

ငါ နေရာမရှိတဲ့ သံယောဇဥ်နဲ့ ဖျက်စီးလို့မလို၊ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ခံစားချက်ကို မျက်မမြင်ဖြတ်လျက် မထားချင်ဘူး။ လူတစ်ယောက်ထဲကို ရထားကလေးလို ဖုံဖုံမချင်းတက်နေရတာမျိုး မလုပ်ချင်ဘူး။ သဘောတရားနဲ့ နေ့လယ်တွေမှာ သတိထားပြီး ဂရုစိုက်ကြည့်ရင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ရိုက်မေးပြီး ရိုးရိုးစွာ ဆက်ပြောရမလား။ တကယ်တမ်းသူ့ကို နောက်ကျောလှည့်သွားဖို့ မြင်ဟန်တတ်မည်ဖြစ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါပြစ်မွားသလား။

မိတ်ဆွေတို့ ရှိရင် ဒီလို ဖြစ်ဖူးလား၊ ဘာလုပ်ပြီး တတ်လို့ အကျိုးရှိခဲ့လဲ? တိုက်ရိုက်မေးသင့်လား၊ သို့မဟုတ် တဖြည်းဖြည်း ဆွေးနွေးသင့်လား။ ပဲရော ဟုတ်တာတင်ပြပေးပါလား၊ ပြန်လာရင် အပ်ဒိတ်ပေးမယ်။ အပို. ငါ အသက် 34 ရှိတယ်၊ ဖူကက်မှာ နေတယ်။ မေးနေတယ် T_T 555 (မြန်မာနယ်ပယ်မှာ ရယ်ရကြည့်ဆိုရင် 5555 ကို 555 အနည်းငယ်နဲ့ ကိုက်ညီစေဖို့ ထည့်ထားတယ်)