မနေ့ညမပြောဘူး၊ ကော်ဖီဆိုင်ပိတ်ပြီး အိမ်ပြန်တဲ့အချိန်နောက်ကျประมาณ သောနာရီနှစ်ပတ်လည်လောက်။ တကယ်တော့ 02:15 အချိန်ပဲ။ ကြွက်ကောင်တောင်ပင်ပန်းလို့ အိမ်ပြန်ပါးပင်နဲ့ အိပ်ခန်းထိ ဝင်ရောက်ချင်နေပြီပေမယ့် ဖုန်းကို ဆော့ချင်လို့ ဆွဲထုတ်ချိန်မှာ တစ်ချက်နဲ့ မျက်စိလက်ပါကျသွားခပ်တိုးတိုးတယ်။

ချတ်ထဲက ပုံတစ်ပုံက သူ့နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ညလုံပွဲထဲမှာ နီအောန်အလင်းတွေရှဲလိမ်ပြီး အနောက်ဘေးက လင်းလက်အပြာရောင်လို မိသားစုမတ်ဖူးတဲ့ပုံတစ်ပုံပဲ။ ပုံတစ်ပုံတည်းပေမယ့် ক্যပ်ရှင်းကတော့…စတစ်ကာလေးတွေနဲ့ ပြည့်ပြီး မိတ်ဆွေထက်ပိုနီးနေကြပါတယ်ဆိုတဲ့ vibe ဖြင့်။ ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းစာတွေက ရည်းစားလှတဲ့သူတွေနဲ့ ပြောနေတဲ့ပုံစံနဲ့ ကြာပါတယ်။ အလုပ်တစ်ခုတည်းနဲ့မဟုတ်ဘူး၊ သူငယ်ချင်းဂရုပ်ရဲ့ ခဏခဏပတ်သက်မှုမျိုးမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ့စိတ်ထဲ ကိစ္စတွေရဲ့ တရာရှားခေါက်ဆုံးလာပြီ။

အေးချမ်းမက်သိပ်တယ်
ငါ အသက် 38 ဖြစ်တယ်၊ ဗာရီစတာအဖြစ် ဇာတိကပရောဖက်ရှင်နယ်လုပ်တယ်၊ สมุทรปราการ နေထိုင်တယ်။ ချစ်သူနဲ့ 4 နှစ်လောက် သေချာပေါင်းထားတယ်။ နောက်ပိုင်း အချိန်ပြဿနာများ ရှိလာပါတယ်။ သူက ညဘက်အလုပ်လုပ်တတ်ပြီး ငါလည်း စနေနေ့တွေ လူအများကြောင့် ဆိုင်မှာ နေရာမကျန်အောင် ညောင်ညောင်တက်တက်ပဲ။ တချို့နေ့တွေ မနက်တစ်နာရီ နှစ်နာရီနဲ့ ပြန်ရောက်တာတွေရှိတယ်။ ကော်ဖီအိုးဝက်ကျန်လောက်လောက်ကောင်တာပေါ်ထားတဲ့နေ့တွေ၊ သူငယ်ချင်းဘက်က ညဉ့်ပျော်တက်စေချင်တာတွေလည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီပုံနဲ့ချတ်တွေကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကိစ္စတွေ အကုန်တလုံးထဲ ညှပ်ကျသွားတယ်။ ပထမ 10 မိနစ်ကာလမှာ စိတ်ထိန်းမထားနိုင်ဘူး။

မဖြစ်အောင်ဖြစ်လို့ ဖုန်းကို ပြန်ဖွင့်ချက်တာ မဟုတ်ဘူး တကယ်တော့ ရေတွေဆေးမီနူးကိုရှာဖို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် မြင်လိုက်ချိန်မှာ ရပ်မနေနိုင်ဘဲ သူကို တိုက်ရိုက်မေးခဲ့တယ်၊ မနက်ခင်း 2 နာရီခပ်ပေါ့ပေါ့နဲ့။ နားလည်စေတဲ့အသံနဲ့ မမြည်မထီ မမက်မော၊ အသက်နည်းနည်းလှန့်နဲ့ “ဘယ်သူလဲ” လို့မေးလိုက်ပြန်တယ်။ သူကဆိုတာ ကျောင်းတုန်းကသူငယ်ချင်းဟာ၊ မိတ်ဆုံပွဲတစ်ခုမှာ တွေ့ကြတယ်လို့။ မဖြစ်ဘူးဆိုတာ၊ အဲဒီစကားပုံမကြာခဏ ကြားနေရတဲ့ “ပဲသူငယ်ချင်း” ဆိုတဲ့ စကားပဲ ကတော့ ပြန်ပြောသွားတယ်။

ငါကတော့ “ဘာကြောင့် စตစ်ကာလို့ပို့လဲ” လို့မေးလိုက်တော့ သူက ရယ်တယ် ပြောတာက အဲဒီသူက စတစ်ကာပို့ရတာကကြာကြာဆိုတဲ့ အကျင့်ပဲ၊ အထူးတစျပိုင်းပြောလို့ မသိဘူးဆိုပြီး အဲနဲ့ပြီးသွားတယ်။

သိပ်ပိုမိုတွေးလေ့မရှိဘူးလို့ ငါကိုယ်တိုင် ထင်တယ်ဆိုပေမယ့် သာမန်မဟုတ်ဘူးလို့လည်း ခံစားခဲ့တယ်။

ထိုအချိန်မှစပြီး ငါ လုံးဝသတိထားလို့ တွေ့တာတိုင်း သတိပေးမိတယ်။ ဖုန်းမှာ နောက်ကြောင်းသတင်းပေးချက်တွေ အများကြီး ကူးပြောင်းလာတယ်။ မဆိုစတင်ဖတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ နာမည်ပေါ်လာတာနဲ့ ပြန်ကြည့်ကြသလို ဘာမှမဖတ်သေးပေ။ တချိန်တည်းမှာ ဘယ်လိုမှန်းနားမလည်ဘဲ ဖုန်းခေါ်ခေါ်တုန့်ဦးရင်း သူ့နာမည်ကို အလင်းမှားဖော်ပြတတ်တာတွေကိုလည်း တွေ့တယ်။ ငါကို ဖျက်မလိုက်တာလားဆိုတာခံစားရတယ်။ တစ်ညတစ်ခါ သူက အလုပ်ကန်တော့ ရှုပ်တယ်လို့ ပြောတတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် Instagram ကို (ပုံအချင်းချင်းပဲ) စစ်လာပြန်ကြည့်တယ်ဆို အားလုံးနဲ့ ခရီးသွားပုံတွေထဲမှာ အဲဒီပုံနဲ့ တူတဲ့ သူက တစ်ဦးပါဝင်ရဲ့။ သူဟာ အဖိုစုနဲ့ ကြည့်ရင်လည်း အဲဒီသူတစ်ယောက်ပါဝင်နေတာပဲ။ အဲဒါက အကြောင်းမရှင်းသေးဘူး။

ခံစားချက်တွေ ပြာပြာပျားပျား မရှင်းဘူး။ ဒီလောက်အသက်ရောက်ပြီး ဒီလို ရင်ခုန်မယုံဘူးနော်။ ငါ မယုံကြည်မှုရှိချင်သူ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ခံစားချက်တွေကို လက်မခံလိုဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကုလားကောင်းတစ်အုပ်လောက် ရှိတဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ ဆိုင်ရှေ့က အစားအစာဆိုင်လေးတက်တက်ဆိုင်လေးနဲ့ အကြောင်းအရာတွေအတွက် အမြဲပေါင်းစည်းလေ့ရှိတယ်။ ယုံကြည်မှုအကြောင်းလေး ပြောခဲ့ဖူး။ ဒါပေမယ့် အမှန်တကယ် ဒီလို ဖြစ်လာရင်တော့ ဘာမှ အာမခံမရှိတော့ဘူး။

တချို့က ကြံပေးတယ် — ဖုန်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖွင့်ကြည့်ပြီး အမှန်ကို သိပါလို့၊ မေးခွန်းတွေအားတက်ဖို့။ ဒါပေမယ့် ငါ ကြောက်တယ် — ဖွင့်သွားရင် အမှန်မရှိဘူးဆိုရင် ကိုယ့်စိတ်နဲ့ မအစွန်းပေးသောသူတစ်ယောက်ဖြစ်သွားမလား၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကို ချိုးဖောက်လိုက်တဲ့သူ ဖြစ်သွားမလား။ ဒါမှမဟုတ် အမှန်ရှိရင်တော့ ငါအထိုက်အလျောက်လက်မခံနိုင်လောက်အောင် ဒေါင်းနင်းသွားမည်။

ဖုန်းနဲ့ ယာယီရိုက်နေတဲ့အချိန်တိုင်း ခလုတ်တွေ မရွံ့ရောက်ဘူး အမှားရှိရင် တောင်းပန်ပါတယ်နော်

မိတ်ဆွေတို့ထင်တာ ဘယ်လိုလဲ။ ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ တိုက်ရိုက်တောင်းဆိုပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်း “စိတ်ချမှု” ကို မြင်ချင်ရမလား၊ ရိုးရိုးစည်းကမ်းတစ်ခုပြုလုပ်ပြီး အေးချမ်းစိတ်ချချင်ရမလား၊ မမျှော်လင့်ပဲ ဆက်လက်ရင်းနှီးမှုကို စောင့်ကြည့်လျှော့လား။ မိတ်ဆွေတွေဆိုရင် မင်းတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ T_T