လက်ထပ်ထားတယ်၊ ဒါပေမယ့် ခင်ပွန်းရဲ့ ငွေစီမံမှု အကျင့်တွေကို မကြာသေးမီက သိလိုက်ရတာ — ဆက်လုပ်သင့်လား?

မောင်မList တွေကို မေးချင်တယ် အရင်ဘဲ ဘယ်လိုလုပ်မလဲလို့?

ငါလုံး၀ အံ့ဩနေလို့ပါ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မနက် 7:30 တုန်းက စတိတ်တာပ်စ်တစ်ခုကို မဖြစ်မနေလိုက် တွေ့သွားတယ်။ သူက ကားသေးလေးတစ်စီးနဲ့ မိန့်ပေးတဲ့ဆိုင်ရှေ့မှာ စားနေတဲ့ ဓာတ်ပုံတင်ထားတာ။ ငါ 38 နှစ်ပြည့် မသင်ခန်းကျောင်း ဆရာမတစ်ယောက်၊ ဟွာဟင်းမြို့မှာ သင်ကြားတယ်။ လက်ထပ်ပြီး 6 နှစ် ရှိပြီ။ ခင်ပွန်းက အပြင်မြို့မှာ မူရင်းလူပြင်လုပ်ဖော်လုပ်ဖက်ကိစ္စ ကြေးခြောက်လုပ် freelance လုပ်တတ်သူ မျိုး၊ ဝင်ငွေ မတည်ငြိမ်ဘူး။ ယခင်ကတော့ သူငယ်ငယ်က စရင်းသိမ်းစည်းတတ်သလို ဖြစ်နေခဲ့လို့ ငါအောင်တည်မကျေနပ်ခဲ့ပါတယ်၊ အိမ်ငွေတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဝေငွေပေးနိုင်မယ်လို့ သဘောထားထားတယ်။ ဒါပေမယ့် နှစ်နှစ်လောက်က တစ်ခု ရိပ်တာမထင်ထားတဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်သွားလို့ပါ။

ငါ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်သလို ဓာတ်ပုံနဲ့ ကက်ပ်ရှင်းတစ်ခုကို မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့လိုက်တာပါ — “ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားပေးလို့ ကျေးဇူးတင်တယ်” အစရှိတာ။ ငါ တကယ် အံ့ဩတယ် ဘာလို့ဆိုရင် ကားဝယ်ထားတာကို ဘာမှ မသိဘူး။ ဘယ်သူကအခေါ်ကြေး ပေးလဲ၊ ဘယ်လိုစနစ်နဲ့ ဝယ်လဲ၊ မဆက်သွယ်ဘူး။ မရှိတဲ့ အရာမျိုးပဲ။ ငါ တိုက်ရိုက် မေးတယ် “ကားဘယ်လိုရထားတာလဲ?” သူက “အလုပ်ဖော်တွေနဲ့ ပိုင်းဖို့နဲ့ ပေးချိန်းထားတယ်” လို့ တိုတောင်းပြောခဲ့တယ်၊ အသေးစိတ် မပြောဘဲ။

သို့သော် ငါတို့ အသိုက်စာရင်းကို ကြည့်ကြည့်တာမှာ သူ့ဘဏ်ကနေ ကုန်ကြမ်းများ တစ်စုတစ်စည်းကို လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကောငျ့ကို အကြိမ်ထပ်ထပ် လွှဲပေးထားတာတွေ၊ နေ့ရက်တစ်ချို့ ဆက်တိုက် ငွေထုတ်ချိန် တွေ့ရတယ်။ ငါ ကာလပိုင်း ဖေ့စာရွက်က ရှိခဲ့တဲ့ အပြာရောင် စလစ်ဖ်ကတော့ ငါ့ စာအရွက်အိတ်ကနေ ပျောက်ဆုံးသွားတာကိုပါ တွေ့လိုက်တယ်။ ငါ လစဉ်စရိတ် မှတ်တမ်း လုပ်တတ်သူပါ၊ ဆရာမတစ်ယောက်လို အလေ့အထရှိပြီး 2-3 နှစ် ဆက်တိုက် မှတ်ထားပါတယ် — ဒါပေမယ့် ဒီအကြောင်းကတော့ တကယ်မရှိဘူး။

ညနေက ရောက်ပြန်လာချိန်မှာ သွေးသက်သာစွာ မေးကြည့်ဖို့ ကြိုးစားတယ် “ဘာလဲ၊ မပြောတာ ရှိလား?” ဆိုတဲ့အရာနဲ့။ သူကလွဲဖို့ကြိုးစားတယ်၊ “သူငယ်ချင်းတို့ ငွေချေးထားတာနဲ့ မိသားစုကူညီတာ တချို့ရှိ” လို့ ပြောမိတယ်။ ငါစိတ်ချတယ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း၊ ဒါပေမယ့် မယုံနိုင်ဘူး။ ရှေ့ဆောင်တဲ့ လက္ခဏာတွေကို ပိုမိုမြင်ရတယ် — တနေ့လျှင် နေ့လည်ပိုင်းတွေမှာ တစ်ချိန်လောက် ဖုန်းပိတ်ထားတတ်တယ် (ဥပမာ ၁ဝနာရီမှ ၃နာရီအထိ) แล้ว ညနေပိုက ရောက်ပြန်တယ်၊ ဘာလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာ စာရင်းမပေးဘူး။ ငါ စွဲစပ်စစ်မချင်သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် အတွင်းခံစိတ်နဲ့ လက်မခံလို့ရဘူး — ယုံကြည်ရာမရှိတော့ဘူး။

ငါ စစ်မှန်စွာ စာရင်းအပေါ် ပြောချင်သလို ပြောတော့ သူက ရှေးဟောင်းကိစ္စတွေ ပြန်လှီးတယ်လို့ ပြောတယ်။ ငါအံ့ဩတယ် ဘယ်ဟာမှန် ဘယ်ဟာမမှန် မသိတော့ဘူး။ သက်သေ ပိုရှာရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူကြွင်းကျန်နောက်ကျော ပြောဖို့ စောင့်ရမလား ဆိုပြီး နှောင့်နှေးနေတယ်။ ဒါပေမယ့် စောင့်နေတော့ အလုပ်သွားဖို့ မနည်းတဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုနဲ့ နံနက်အိပ်ရာကနေ ထလာရ မရတော့ပဲ ဖြစ်နေတယ်၊ ဝေဒနာအလွန်အမင်း ရှိတယ်။ မနေ့ညက ဆရာမအခန်းမှာ လက်နာရီပြင်နေချိန် ၁၀ မိနစ်ခန့် ငါ့နှလုံးအလှုပ်စီးခဲ့တယ် 5555

သူကို ချစ်တယ်ဟုတ်ပေမယ့် ငါ ကိုယ့်ကို မသိရာ လုပ်လိုက်ချင်တာ မကြိုက်ဘူး၊ ငွေကို ပိတ်ပင်ထားတာလည်း မကြိုက်ဘူး။ မိသားစု စီမံခန့်ခွဲမှု အရေးကြီးတယ်။ ငါရယ် မှီငေးသက်တမ်း သိမ်းဆည်းရေး အတွက် ရန်ပုံငွေစုမယ့် အစီအစဉ်ရှိတယ်၊ မိသားစုနဲ့ မိခင်ကို ပေးရမယ့်ငွေရှိတယ်။ အလုပ်ကတော့ လစာတငယ်ပဲ၊ ဘာမှားမရှိတဲ့ ချမ်းသာရေး အရင်းအမြစ် တွေ မရှိပါဘူး။ သူက လူတွေကို ကူတတ်သူပေမယ့် တခါတလေ ကျောင်းစာရင်းကျော်လွန်သလောက် မိသားစုစရိတ်နဲ့ နောက်ကျနိုင်တယ်။ ငါ ဘာတွေ ပြင်ဆင်ဖို့ လိုနိုင်မလဲ — ငွေလက်ရေးဖြင့် အကန့်အသတ်သတ်မှတ်သင့်မလား၊ အမှန်တကယ် အတူတူ ဘဏ်အကောင့်တစ်ခု ဖွင့်ဖို့ လိုတယ်လား၊ သူ့ကို လုပ်ရပ်ပြောင်းဖို့ တွေ့ဆုံထိုင်ပြီး ပြောဆိုသင့်မလား၊ မဟုတ်ရင် သက်သေရှင်းလင်းမှ ထုတ်ပြောသင့်မလား? ဘယ်လိုလုပ်ရင် အိမ်ထောင် မဖျက်ပဲ သမာသာမှုနဲ့ တရားသူစိတ်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မလဲ?

မိတ်ေဆွေတွေအကြံပေးပါဦး ဘာလုပ်သင့်လဲ? တို့ပဲ။

ပလတ်။ မိုဘိုင်းနဲ့ ရိုက်နေတယ်၊ ခေါင်းဆောင်ကနေ ဆုတ်ဖို့လျှို့ဝှက် အင်တာနက်မှာ စာတင်တာပါ၊ ပြန်ဝင်လာရင် ဆက်ရေးမယ်။