မိတ်ဆွေတို့ကို မေးချင်တာရှိတယ်နော်၊ ဌာနရဲ့လူကြီးတစ်ယောက်က အမြဲတမ်းအလုပ်အပိုတွေ အပေါင်းတိုက်ပေးနေတုန်း ငါဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ? တကယ်လို့ အဆင်မပြေတာပါ။

ငါ umur 24 နှစ် ဖြစ်တယ်၊ နာကာရွတ်ဆီမားတက္ကသိုလ်မှာ မာစတာပညာတတ်နေတယ်။ တစ်နှစ်ကျော်ကနေ အဲ့ဒီဌာနမှာ အပိုင်းဆိုင်ရာ သုတေသန အကူအဖြစ် ပါ့တ်တိုင်လုပ်နေပါတယ်။ မူလတာဝန်ဆိုတာက စာရွက်စာတမ်းပြင်ဆင်တာ၊ အနည်းငယ် ဆက်သွယ်ညှိနှိုင်းတာ၊ စမ်းသပ်ခန်းကိရိယာတွေ ကြည့်ရတာနဲ့ အခါအားလျော်စွာ ကျောင်းသားတွေကို သင်ပေးဖို့အချိန်ပိုင်း။ ဒါပေမယ့်နောက်ပိုင်းဌာနခေါင်းဆောင် (ဆရာအကြီး) က အလုပ်တွေကို မျိုးစုံတိုးပေးလာပြီ၊ ငယ့်က လုံးဝမသိလို့ အံ့ဩနေပါတယ်။

ပထမမှာ အစည်းအဝေးဖောင်ပုံစံ ရေးပေးပါလို့ တောင်းတယ်၊ အဟင် အဲဒါတော့ ရိုးရိုးပဲ လုပ်နိုင်တယ်၊ ညနေ ၃ နာရီခန့်ယူပြီး မနက်ဖြန်ခေါ်သလိုပေးလိုက်။ အဲ့ဒီနောက်မှာ ကျေးလက်လူတွေကို သွားဆက်သွယ်ပြီး ဒေတာစုဆောင်းဖို့ တောင်းလာတာ၊ အဲ့ဒါအတွက် မနက်ခင်းပိတ်ရက်ရက် ရက်ပေါင်း၂ရက် လုံးကို အားထုတ်ရတာ၊ တစ်ရက်လျှင် ၁၀ နာရီခန့်ပဲ ကျန်ခဲ့တယ်၊ ခရီးသွားခြင်းကုန်ကျစရိတ်ကိုလည်း မလုံလောက်ပါဘူး၊ ကျောင်းမှတ်စုရေးတဲ့ ဂျယ်ဘားလိုင်းတစ်လုံးနဲ့ပဲ အလုပ်တွေကို ဆောင်ခဲ့ရတယ်။ အရမ်းပင်ပန်းပေမယ့် ငါကြေငြာစရာမထုတ်ဘဲ စိတ်ပျက်ထဲနဲ့သာခံထားခဲ့တယ်၊ ပူးတွဲလုပ်ချင်တာမရှိဘူးလို့ ထင်တယ်။

ပြီးလည်း လွန်ခဲ့တဲ့လမှာ ဆွေးနွေးပွဲအတွက် စလိုက်တွေ စနစ်ပြုလုပ်ပေးပါလို့ တစ်ယောက်တည်းတုန့်ပြန်ပေးရတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ပေးရတယ်၊ ဖန်သားပြင်ဒီဇိုင်း၊ စာရိုက်၊ ဓာတ်ပုံတည်းဖြတ်၊ ဖိုင်တွေ အလွန်များတယ်။ အလုပ်ကြီးသလို အခန်းမှာ အပြင်ဘက်ကယ်သူနှစ်ယောက်ပဲ ရောက်လာပြီး အံ့ဩလောက်အောင် တိတ်ဆိုးခဲ့တယ်။ ဝန်ထမ်းတိုင်း အလုပ်များလို့ နားလည်ပေမယ့် ဒီလိုနဲ့ နေ့စဉ်အလုပ်အဖြစ် လက်မစာချုပ် အလုပ်လုပ်နေသလိုပဲ၊ ကွာသလောက်မရှိဘူး ဒါရော မပြောရလား?

ငါ တချိန်က ဘယ်လောက်ပိုကြေးတောင်းတာလား၊ အလုပ်ချိန်ရှင်းလင်းစေဖို့ မေးခဲ့တယ်၊ ကိုရဲ့အဖြေက "နောက်မှာပြောမယ်" လို့တောင်၊ "နည်းနည်းကူညီပါအရေ" ဆိုပြီး တောင်းလိုက်တတ်တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ အတည်ပြုချက်ရှင်းလင်းမှုမရှိဘဲ ကျွန်တော် ဆောင်ရွက်နေရတာ လက်မခံနိုင်ဘူး။ တခါတလေ ကျွန်တော် မိမိအစားလို့ အလုပ်လုပ်နေသလို ဖြစ်သွားတယ်။ အချို့ သူတွေလည်း ပုံမှန်လစာပြည့်လက်ခံရသူတွေက အတူမအလုပ်လာဘူး၊ ဒါကြောင့် ရိုက်နှက်ခံ ဆောင်ရတဲ့ခံစားချက်ပိုပေါ်တယ် T_T

တบางနေ့မှာ ပြန်ရောက်ခန်းမ ၉ နာရီတော့မီးကျမို၊ မိနစ်အများကြီး ဖိုင်ပြင်ရင်း ည ၁၂ နာရီထိ ရှိနေတယ်၊ ဖိုင်ပြင်ရစဉ် ၂-၃ နာရီလောက် မျက်ထင်ကျောက်ကျောက်ဖြစ်သွားတယ်။ အခန်းမှာ ရှိတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက အနားယူပါနော် ဆိုတယ်၊ ဒါပေမယ့် အလုပ်မကျန်ချင်လို့ ကြောက်နေတယ်၊ သင်ယူရရင် အမှတ်လည်းကျလာပြီ။ ငါတာဝန်ယူပြီးလုပ်ရတာကြိုးစားနေတယ်၊ ဒါပေမယ့် အခုထိမခံနိုင်တော့ဘူး ဒါမှမဟုတ် ငါဘယ်လိုရော စိတ်ကွဲနေသလား? ဘာမှားတာမရှိဘဲ "ဒီထဲမှာငါလုပ်တတ်တယ့်အတိုင်းပဲ" လို့ ပြောသင့်လား? ဒါမှ မဟုတ် အပိုလုပ်ချင်ရင် ပိုကြေးပေးပါလို့ တိုက်ရိုက်တောင်းသင့်သလား? ပြောရင် ဆရာနဲ့ ဆက်ဆံရေး ပျက်သလားလို့ ကြိုင်လို့ပဲ၊ ငါ မကြမ်းတမ်းချင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို တိုးတွန်းခံစားမရပါဘူး။

နောက်တစ်ခုက အလုပ်ခန်းထဲပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်တယ်၊ စကားလည်း မများဘူး၊ ငါလုပ်နေချိန်မှာလူတွေ မျက်စိနဲ့ကြည့်တဲ့ပုံစံက တခါတလေ လမ်းမဲ့ဖမ်းနေတာလို ခံစားရတယ်၊ ငါစိတ်ပိုရင်ခုန်တယ်လို့ ထင်ရတယ် 5555 ဒါပေမယ့် အတော်ပင်အနာဂတ်ကုန်တယ်။ ထို့အပြင် မန်နေဂျာတချို့ မနက်ခင်းမှာ အလုပ်လျင်မြန်အကယ်၍ လာကူညီကြလိုက်ပါဆိုပြီး ခေါ်တယ်၊ ကပ်ရောဂါမကျဆုံးမီ အလယ်တန်းစာမေးပွဲလှည့်ပတ်ချိန်နီးနေပါပြီ ငါရောဟာရစေချင်လောက်တယ်။

ငါ အလယ်လမ်းထဲက ဂုဏ်သတင်းကို မချန်ချင်လို့ နုတ်ထွက်ချင်တာမဟုတ်ဘူး၊ သင်ကြေးနဲ့ အတွေ့အကြုံလည်း လိုတယ်။ ဒါပေမယ့် ရပ်နေရင်း အချိန်နဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေး တို့ကို ဆုံးရှုံးရင် အဲ့ဒါက တန်ဖိုးရှိမလား? မိတ်ဆွေတွေအများဆုံး ဒီလိုကြုံဖြစ်ဖူးလား၊ ဘယ်လိုလုပ်ကြလဲ? လက်နက်စနစ် တိုးချဲ့တားမြစ်ဖြစ်အောင် ဘယ်လိုသတ်မှတ်သင့်လဲ? သဟဇာတနည်းနည်းနဲ့ တောင်းဆိုနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိလား? ငါ တိုက်ရိုက်ပြန်ဆိုရင် စိတ်မကောင်းဘူးလို့ အရမ်းစိုးတယ်။

မိတ်ဆွေတို့ ဘာထင်လဲ? ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ?

P.S. ဖုန်းနဲ့ ရေးတာပါ၊ အမှားရှိရင် စိတ်မရှုပ်နဲ့၊ ငါလည်း ဒီလိုဖိုရမ်ပုံစံစတင်ရေးတာ ပထမဆုံးပဲ။