မင်းတို့အားလုံးမင်္ဂလာပါနော်၊ တကယ်ပဲ ဒီတစ်ခါပဲ ပထမဆုံးမျှဝေပို့စ်တင်တာပါ၊ ပြောစရာလောက်ပြီးလည်း ငြင်းမတတ်ဘူးဆိုတော့ အနည်းငယ်ရယ်ရယ်လောက်နဲ့ ဖတ်ပေးကြပါဦး၊ မင်္ဂလာရှိချင်တဲ့သူတွေအားလုံးကိုကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။ ကျွန်မ အသက် 22 ဖြစ်ပြီး ဟူအာဟိန်း(หัวหิน)မှာတော့ အွန်လိုင်းကစားသမား သေးငယ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ၊ ဖက်ရှင်တန်းနောက်ကြောင်းအင်္ကျီတွေ ဝယ်ရောင်းပို့ဆောင်တယ်၊ ပစ္စည်းတွေကို ကိုယ်တိုင်ပို့တတ်တယ်။ အပတ်စဉ် စနေနဲ့တနင်္ဂနွေနေ့လောက်မှာ အပြင်လက်လီဈေးကွင်း(ตลาดนัด)ကို ကိုက်တွယ်သွားတတ်တယ်၊ အရောင်းတိုးဖို့အတွက် အဲ့ဒီဧကရာဇ်လေးထဲက အိတ်ဆောင်လမ်းဟောင်းတစ်ခုမှာ နေရာငှားထားတယ်။ သာယာတာနဲ့ မင်းတို့လောက်ပဲ ပင်ပန်းပေမယ့်ပျော်ပါတယ် ၅၅၅၅ (မကြာဦးမလား မြန်မာမှာ "ဟာဟာ" ခံရအောင်)။

ဒီလောက်နဲ့ နောက်ပြီးကိစ္စကတော့ မနေ့က တကယ့်ပဲ စိတ်ဖိစီးစေတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိခဲ့ပါပီ။ ငါ့နေရော လူဦးရေကြီးတဲ့ ကွန်ယက်တစ်ယောက်ကနေ အဲ့ဒီဈေးကိုစီမံရေးဆွဲနေတာပါ၊ ဒေသခံ လူကြီးတစ်ယောက်၊ အသက် ၄၀ နဲ့ပိုင်းနောက်ပိုင်း၊ စိတ်တိကျတယ် လက်တွဲလုပ်တတ်တယ်လို့ ဆင်ယင်ထားရတယ်၊ အမြင်ကောင်းမို့ အပေါင်းအသင်းတွေကလည်း "ကောင်းနေလာ" လို့ ပြောရပေ့ါ။ ဒါပေမယ့် စီမံချက်အချို့ကတော့... ဟာ၊ ရှင်းပြရတာရှုပ်တယ်။ တစ်ချို့က နေ့ရက် အဖြစ်အပျက်နဲ့ ကာလပြန်လည်ဝိုင်းဖို့ စနစ်နဲ့ ပြန်ဝေရှာနေတာရှိတယ်။ အရင်ကနေ ငှားထားသူတွေ အခွင့်အရေးယူပြီး နေရာရွေးချယ်ခွင့် ရတယ် လို့ ပြောထားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ရက်ကြည့်နေ့လက်တွေ့ရပြန်တော့ သူတို့ လက်မခံသူ အသစ်တစ်ယောက်ကို ဂရပ်သတ်နေရာထည့်လိုက်တယ်၊ ငါကတော့ ဒီဈေးသွားထားတာ မကြာသေးဘူးပေမယ့် မကြာခဏလာခဲ့တာဖြစ်ပြီး လက်ကမ်းမပေးထားလို့ အံ့ဩသွားခဲ့တယ်။ အရပ်နားက မိန်းကလေးအရင်က ရင်းနီးနဲ့ နှစ်တစ်နှစ်ခန့် တွေ့တာရှိခဲ့သူကတော့ စွပ်စွဲပေးသလို မျက်နှာပေါ် ရယ်သွားပြီး "အင်းရိုက်နော် လာချင်လေ ပထမဆုံးကြိုးစားတာပဲ" လို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ မျက်လုံးထဲက အရမ်းကဲ့သို့... တိတ်တိတ်ပျောက်သွားတယ်။

ကျွန်မ အချိန်ကြာရှည်ပစ္စည်းတင်ဆင်တာ၊ တစ်ထိုင်တည်းတင်တာနဲ့ စုစည်းဖို့ ၄၀ မိနစ်နီးပါး သုံးခဲ့ရတယ်၊ မနေ့ည ၁၁:၃၀ နာရီမှာ ပစ္စည်းကို ကားထဲတင်ခဲ့တာ၊ အိပ်စရာလည်း မဝင်ဘူး၊ မနက်ခင်းရောက်တော့ အရောင်းကြည့်ချင်နေပြန်တယ်။ မနက်ဘက်ရောက်တော့နေရာမကောင်းသလို ပုလဲလှည့်လှုပ်သူတွေ များမလာဘူး၊ အရောင်းလည်း သာမန်ထက် လျှော့နေပေါ့။ အဲ့ဒီရက်နေ့ရဲ့ ဝင်ငွေကတော့ လက်ရှိရေတွက်နေပိုင်နက်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက် ပျောက်သွားတယ်၊ တကယ်တော့ မကြီးဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မအတွက်တော့ ပို့ဆောင်ခနဲ့ အစားအသောက် အပတ်စဉ်လူနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ပိုက်ဆံပေါ့။ နောက်ပြီး ကျွန်မပစ္စည်းပုံးထဲက လက်လျှောဖြစ်တဲ့ အပြာရောင်မိန့်ငယ်လေးတစ်ခုပြန်တွေ့လည်း ရှိတယ်၊ နေရာလှေကားရှာရတာလည်း ပင်ပန်း၊ အွန်လိုင်းမှာတော့ DM ပေးတဲ့ ဖောက်သည်တွေအားလုံးကို ပြန်ဖြေတဲ့အတွက် ငါ့စိတ်ကလည်း ပူမိနေတယ်၊ အရမ်းပူလို့ရင်အံ့တယ်။

အဲ့ဒီအရာထဲက အံ့ဩဆုံးကတော့ ဈေးရှေ့မှာ တာဝန်ယူသူ(သို့မဟုတ် ကြီးကြပ်သူ) က အပေါ်ယံအသံနဲ့ မေးလာတာပဲ။ "မနက်ဖြန် မနက်စောစောမလာလိုက်နဲ့ အော့၊ တစ်ခြားသူတွေမဝမ်းနည်းအောင်နဲ့" လို့။ ဟဲ အဲ့ဒါကို ကြားလိုက်ရင် "ငါက တကယ်ကင်းစွာသူတွေကို မချိုးနဲ့" ဆိုတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လိုနဲ့ပြောရမှန်း မသိဘူး။ ငါကတော့ ကြိုတင်ပေးထားတဲ့ အခွင့်အရေးအတိုင်း လာတာပဲ၊ ဒါပေမယ့် သူပြောတဲ့အတိုင်း ငါပင်ပန်းဖြစ်နေတယ်ဆိုပြီး ရင်ဘတ်တိုးပြီး မျက်နှာဖြစ်ကောင်း မဟုတ်ဘူး။ ငါ ့ဟာအလျော့နဲ့ မဖြေခဲ့ဘူး၊ ခံစားချက်က ဒါပေမယ့်တွေ့လို့ စိတ်မကောင်းတာ၊ ဒါပေမယ့် ဈေးမှာ ပြဿနာလုပ်ဖို့ မလိုချင်ပေမယ့် ပြောကျိုးဖို့လဲ ကြောက်တယ်။ တကယ်ပဲ... ရှုပ်ထွေးလို့ မသိချင်။

အခြားမိန်းကလေးအချို့က ပြဿနာကို မြင်ထားပေမယ့် မည်သူမှ ကိုယ်စားပြောပေးပေမယ့်မရှိဘူး၊ အားလုံးရဲ့ မျက်နှာမှာတော့ ရယ်မောနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ရှေ့ကပန်းနဲ့အက်စေ့ပြောချင်တာတွေကို စကားပြောနေကြတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေတယ်။ ကျွန်မ ကောင်းလို့လူကြိုက်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ အရောင်းလုပ်ချင်တယ်၊ သို့သော် အဲဒီနေရာမှာ ဆက်တိုက်နေရင်း မိမိကို ထောက်ပံ့မပေးဘူးလား၊ မှုန့်ကွက်မဲ့လား၊ ပြောမိလားဆိုတာကို အမြဲထင်ထိုင်ရတာ မလိုချင်ဘူး။

အခုတော့ စဉ်းစားနေတယ်... ဦးဆောင်သူနဲ့ တိုက်ရိုက်တွေ့ဆုံပြီး ပြောလိုက်ရမလား ဒါမှမဟုတ် နေရာကို ပြောင်းဘဲ ရောင်းရမလား၊ မတူဘူးဆိုရင်လည်း အဲဒီလိုမျိုးနဲ့ နေထိုင်ဖို့ သင်ယူပြီး အကောင်းဆုံးကို မျှော်လင့်ရမလား။ ငါ တိုက်ရိုက် မနှိပ်စက်တဲ့ လက်နက်သံကို မသဘောကျဘူးနော်၊ ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ အားနည်းမှုတစ်ခုရှိတယ်။ ငါ့အကြံအနည်းငယ်... သူ့ကို တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သလား ဒါမှမဟုတ် အကြိမ်ကြိမ် အပြစ်ပြုလုပ်ချိန် လိုက်ပြီး ပြောမလား? အခုတော့ DM ပေးထားတဲ့ ဖောက်သည်တွေက တချို့ ပစ္စည်းပြတ်နေပြီ တာ့ပို့ပေးချင်တယ်၊ စိတ်က မျက်ရည်ဖြစ်ချင်တယ်၊ ရယ်ချင်တယ် ဝမ်းနည်းချင်တယ် T_T

မင်းတို့ထင်တာ ဘယ်လိုလဲ? ကျနော့်က စိတ်ကောက်လဲ့လား? ဘာလုပ်ရမှန်လဲ? ဂဟေလ် အတိအကျ တိုက်ရိုက်ပြောသင့်သလား မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘာတွေဆက်လုပ်သင့်လဲ? ပြန်လာပြီး အဆက်မပြတ် အခြေအနေကို ပေးမယ်နော်။