လက်ထပ်ရမလား၊ ချစ်သူက ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံ သိမ်းပြီး လျှို့ဝှက် အသုံးစရိတ်များ လုပ်တတ်တော့ မမေ့နိုင်တော့ပါ

မိတ်ဆွေတို့ရေ၊ အကြံပေးပါဦး။ ဇာတ်လမ်းရှည်ပေမယ့် ငါ့စိတ်ထဲက ခံစားချက်တွေ ထားမထိန်းတော့ဘူး။ ညအချိန်တိုင်း တစ်ဝိုင်း၁-၂နာရီခန့် အိပ်မပျော်၊ ဦးခေါင်းတွင် စဉ်းစားနေတယ်။

ငါ အသက် ၂၆။ ဟံသာကောင် တစ်ယောက်ပဲ၊ ချင်းမြိုဟောင်း မင်းစီးရာအနီးမှာအလုပ်သမား အကောင့်စာရင်းလုပ်တယ်။ ငါကနံပါတ်တွေကို တော်တော် စိစစ်တတ်သူ၊ ဘဏ်စာရင်းတွေတွေ့ရင် ဦးချောလေး ရှိတယ်။ အလုပ်က တစ်ကယ်ပိုင်းကင်းတဲ့လူပါ။ တကယ်တော့ ငါတရားချင်းကိစ္စက မဖြစ်မနေ ကြောက်တတ်တယ်၊ အရာရာ မှန်မှန်မလားဆိုတာ မကြပ်တတ်ဘူး။

ကျွန်တော်တို့ မင်္ဂလာကပြုလိုက်တာ တစ်နှစ်ပြည့်ပြီ၊ ခင်ပြည်သားအဖြစ် ဆက်ဆံတာ မင်္ဂလာမတိုင်ခင် ၅ နှစ် အထိ ရှိတယ်။ မင်္ဂလာမတိုင်ခင် ငါတို့ မတက်ခင် ရင်းနှီးပြီး ငွေစာရင်းတွေကို အပတ်စဉ် အခြားနည်းနဲ့ ပြောသိခဲ့တယ်၊ ပိုက်ဆံတနှံ့၊ ဘဏ်ကတ် တစ်ခုချင်းစီသုံးပြီး ပူးပေါင်းစုဖို့ လုပ်မယ်လို့ ပြောပြီး။ လက်ထပ်ချိန်မှာ အပိုင်းခတည်းပဲ သင့်တင့်တယ်။ ဒါပေမယ့် လက်ထပ်ပြီးနောက် သူ့အပြုအမူ ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။

ပထမလ ၃ လကတော့ မကောင်းဘူး၊ ငါတို့ သာမန်အိမ်ငှားလေး မဲဟယာက နေထိုင်ပြီး ရေ၊ လျှပ်စစ်ကြေး၊ အေးကင်ကျန်ဆောင်ငွေတွေ လက်တစ်ဖက်ထဲ ဖြန့်ကြားကူညီတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီထက်နောက်ပိုင်း သူက ပိုက်ဆံ ငွေထုတ်တတ်လာတယ်၊ ညနေခါမှ အိတ်ငါးလုံး လှန့်သံကြားရင် တစ်ခါတစ်ရံ ဘဏ်အကောင့်သို့မဟုတ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံ စာရင်းတစ်ခုကို အလှောင်ထဲသို့ ထည့်တတ်ပြန်တာ၊ ငါ့ကို မပြောဘဲပဲ။ မကြာခဏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဆိုင်၊ ဂိမ်းကွန်ပျူတာပစ္စည်းတွေ၊ လက်မှုကိရိယာလေးတွေ စုဆောင်းတဲ့အရာတွေ ဝယ်တတ်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းလို့ ပြောတတ်တယ်။ ငါ အရေးပေးသိပ်မပြောဘူး၊ ဒါပေမယ့် ပြဿနာက သူက ငါ့ကို ကိုးကားမမေးဘဲ ငွေချေးတတ်တယ်။ ပြန်ဆောင်ပေးတဲ့အချိန်မှာတော့ “ပြန်ပေးသွားပါပြီ” လို့ တစ်စုတစ်စည်း ရှင်းပြတတ်ပြီး ပြန်ကစားသွားတတ်တယ်။ ငါက အစားအသောက်၊ အိမ်သုံးပစ္စည်းတွေ သာမန်အားလုံးကို ပိုမိုကိုင်တွယ်ရတယ်၊ တစ်လတစ်ခါ အနည်းငယ် အရစ်ကျပေးတာတွေပါ ငါပဲပေးတတ်တယ်။ တကယ်တမ်း တစ်လလုံး သုံးပတ်ခြောက်ပတ် ကျန်နေတုန်း ငွေက ငါ့ဦးထိငင်ငင်ပါလာတယ်။

တစ်ကြိမ်တော့ သူ့ရဲ့ ခရက်ဒစ်ကတ် စာရင်းကို ကားတစ်စီးထဲ စွန့်ထားတာကို မြင်ခဲ့တယ်။ အွန်လိုင်းမှာ လန်းတဲ့ အရာတွေ တော်တော် ဝယ်ထားတာ စာရင်းရယ်၊ လက်လွဲဖျက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ ရှိတယ်၊ ပြည်နယ်အခြားထဲက ဆိုင်တွေကနေ ဝယ်ထားတာတွေပါ။ ငါသဘောမတူဘူး။ သူ့ကို မေးလိုက်တော့ ပြန်ပြောတာ အတိုချုံး “ငါက အလိုရှိလို့ ဝယ်တာပါ” လို့ ရယ်စရာကွက်ကာ ပြောတယ်။ ငါတော့ မရှင်းလင်းပြတ်သားတာလို ဖြစ်နေတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါကို ထိတ်လန့်စေချင်တာလား မသိဘူး၊ ပြစ်တင်ချင်လားဆိုတာ ကြောက်တယ်။ အိမ်အပြင်ပတ်ဝန်းကျင် ပျက်စီးမယ်လို့လည်း နှင့့်ခဲ့တယ်။

တစ်ခါ သူ့အဖေအမေက ဆေးကုသမှုငွေအကူအညီ တောင်းလာတယ်။ ချစ်သူက ကူညီပြီး ဖြစ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့ ပူးပေါင်းအကောင့် များကို စစ်လိုက်လိုက်တော့ သူပြောတာအတိုင်း ငွေဝင်-ထွက် မတွေ့ရဘူး။ ငါမေးလိုက်တော့ ပတ်ပတ်သက်သက် “ငါလဲ လွှဲချော်ပြီး အဆင်ပြေပြီ” လို့ ပြော တာပဲ၊ ငါ့မျက်နှာနဲ့ မကိုက်လို့ ဆူပေါက်လို့ တက်တယ်။ သူက ပြန်ပြောတာ မယုံကြည်ဘူးလို့ ဒါက ငါ့ကို မယုံကြည်တယ်လို့ ပြောတာပဲ။ အင်း... ပြစ်ကိုယ့်က ဘယ်မှာ ရှိလဲဆိုတာကို မသိတော့ဘူး။ ငါယုံချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီအပြုအမူတွေ မကြာခဏဖြစ်လာတဲ့အချိန် ငါရော စိတ်ထဲ ပင်ပန်းတယ်၊ တကယ်ပင်ပန်းနေတယ်။

ငါနားလည်တယ် လူတိုင်းက ကိုယ့်ငွေကို ကိုယ်ပိုင် လွတ်လပ်ချင်တတ်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိမ်းဆည်းချင်တတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သိမ်းမယ်ဆိုရင် မိမိအခွင့်အလမ်းကို ဖွင့်ရမယ်၊ ဘဏ်အကောင့်သစ်ဖွင့်ထားပြောပြရမယ်၊ အဝင်ပိုင်းကို ခွဲသတ်ရမယ်၊ ဂိုဏ်းပွဲစုငွေကို တစ်ဝက်၊ ကိုယ့်အပိုင်းကို တစ်ဝက် ဒီလို ရေးသွင်းခြင်းတွေ လိုအပ်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ မိမိအိမ်မှာ ဘာမှ မအစီအစဉ် တစ်ခုမှမရှိဘူး။ ငါ အိမ်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ခံတွေအောင်နေတယ်လို့ ခံစားမိတယ်၊ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လို မခံစားရဘူး။ ငါ အကြိမ်ကြိမ် ထိုင်ပြီး စကားပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် စကားစတင်ချင်းပဲ သူက တိုက်ဖုန်းကစားသလို သွားတတ်တယ်၊ အလုပ်ကို မလို့ ပင်ပန်းတယ်လို့ ပြောပြီး တိတ်သင်တတ်တယ်။ ငါတော့ စိတ်ထဲက အချက်ချက်တွေ စုဆောင်းနေလို့ ရုတ်တရက် စိတ်ဆင်းရဲ မျက်ရည်လေးတွေ ထွက်တတ်တယ်။ ငါ့ကို စိတ်ဓာတ်ပျက်စေတဲ့ ကိစ္စငယ်ငယ်တွေက တစ်ခုချင်း ဆက်ရင်း ဖြစ်လာတယ်၊ ညှပ်မတဲ့ အချိန်နောက်ကျလာတယ်၊ စားပွဲပစ္စည်း မဝယ်လာပေးတာ၊ တစ်ပါးတစ်ပါး တန်ဖိုးထားပြီး သတ်မှတ်ထားတဲ့ တာဝန်တွေ မလုပ်ပေးတာ စတဲ့အရာတွေ။

ဘယ်သူမဆို ပြောတယ် မြောက်မားမဟုတ်ပဲ အမျိုးသားတွေ တစ်ခါတလေကို ကိုယ့်ငွေကို လျှို့ဝှက်ထားတတ်ကြတယ်၊ သုံးစွဲတာကို မကြှနျတတ်ရင်လည်း အိုကေပါလိမ့်မယ် လို့ သူငယ်ချင်းတွေက ဆိုတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါက ဘဏ်စာရင်းကို တကယ်မြင်တဲ့လူ၊ နံပါတ်တွေက ငါ့စိတ်ထဲ ထင်ရှားတက်တယ်။ ဒီလိုအခြေအနေနဲ့ ငါတို့ရဲ့ အိမ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံ ငွေ စီမံကိန်းတွေ ပျက်စီးနိုင်တယ်၊ အိမ်တက်တက်ရောက်ဖို့နှစ်နှစ်အောက်က ငွေချေးတာ၊ ကာတာဆတစ်နှစ်once ချိန်မှာ ကျောင်းရုံသွားပေးဖို့ ကုသမှုအတိုင်းတာတွေ စတာတွေ အကုန်လက်တွေမီတယ်။ သူက ကိုယ်ပိုင်အကောင့်ချပြီး ငွေထုတ်နိုင်ခဲ့ရင် အမြဲတမ်း သတိပါပြီ။ ဒါပေမယ့် သူ ဘာမှ ပြောမထားပဲ ငွေ ထုတ်လှည့်တဲ့ အပြုအမူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို မရှင်းလင်းတော့ဘူး။

တစ်ညတွင် ငါ တစ်သိမ့်မူ ရက်ရှည်တွေးတယ် - ငါ စာအုပ်လေး မဟုတ်ဘူး လက်ထပ်ချင်တာမှားတယ်လား၊ ရယ်ရယ်လေး ၀မ်းနည်းနည်း လား၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တစ်ချိန်တည်း မယုံကြည်တော့ဘူး။ အိမ်တွင်းရဲ့ အိပ်မက်တွေကို တွေ့ရင်း ဘာတွေက မတူလဲဆိုတာ တွေးမိတယ်။ ငါဘာတွေလုပ်ချင်လဲဆိုရင် တရားဝင် အစီအစဉ် တစ်ခု ချမှတ်ချင်တယ်၊ သူ့နဲ့အတူ လက်မောင်းချပြီး ငွေစာရင်းရေးပြီး လက်မှတ်ထိုးချင်တယ် 5555 (ဟာဟာ)။ ဒါပေမယ့် သူကို မအွမ်းမည့် မို့လို့ သူမထင်ပြောရှိစေချင်ဘူး။ သူကို စိတ်မခိုင်မာလို့ ခံစားမိစေချင်ဘူး။ ဘာလုပ်ရလဲဆိုတာကို မသိဘူး။ တချို့အရာတွေကို လွှမ်းမိုးခွင့် ပေးသလား၊ ဒါမှမဟုတ် ယုံကြည်မှု တိုးချဲ့စေဖို့ မိသားစုယုံကြည်စရာတစ်ယောက်ကို ချိတ်ဆက်ပါစေ၊ ဒါမှမဟုတ် အဖက်ဖက်ဆရာဝန် (couple therapist) ကို သွားလား? ငါ အလွန် အပိုဆောင်းတွေးပြီး မထိုးမိလား

မိတ်ဆွေတို့ ဘာထင်လဲ ကူညီဦး။ ဘာပြောရမှန်း မရှင်းသေးဘူး၊ အပြင်မှ အမြင်တစ်ခုရအောင် အကြံပေးပါ T_T

ပဲလ်- ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပတ်လည် လက်ခံပြီး ဖတ်ရှူသည့်သူရေ၊ ငါ တကယ်လိုချင်တာက ရိုးရိုး စစ်မှန်တဲ့ အကြံပေးမှုပါ၊ နူးညံ့သက်သာတဲ့ စကားပဲ မလိုဘူး။