မင်္ဂလာပါ မင်းတို့ကို ကျွန်တော် စာခပ်ပထမဆုံး တင်တာပါ ခပ်မလှုပ်ရွားပါနဲ့ ဘာမှ မကြောင်းနဲ့ ရေးတာတတ်တတ်နဲ့ပဲ။ ငါ အသက် ၄၂ နှစ် ဖြစ်ပြီး ဘာရစ်စတာအလုပ် လုပ်တယ်။ ဆိုမွတ္ပါစေ ဆမုဒရပရာကနေ။

ကိစ္စက ဒီလိုပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ သူငယ်ချင်း (แฟน) ကို almost တစ်နှစ် အနည်းငယ် မဟုတ်ပဲ တွဲနေခဲ့တာ သုံးနှစ် မိနစ်သဘောရ။ လူကြီးအဆင့်နဲ့ အဆင်ပြေပြေ ဆက်ဆံတာနဲ့ ဆက်စပ်တယ်။ မကြာသေးခင်ကတော့ သူငယ်ချင်းက မနက်ပိုင်း ပြန်မလာတော့ဘူး။ အလုပ်เยอะပြန်တယ်လို့ ပြောတယ်၊ တစ်ခါတစ်လေ ညတစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီအချိန်မှာ ပြန်လာတုန်း တတ်တယ်။ ငါ မလွမ်းလွမ်းလေး မဟုတ်ပါဘူး ဒါပေမယ့် မတိပ်မတိပ် အပြောင်းအလဲတွေ ရှိတာ ခံစားရလို့ နည်းနည်း တူးစိစစ်တာ စတင်ခဲ့ရတယ်။

မနေ့ကတော့ အဲဒီအရာက ကျွန်တော့်ကို အံ့ဩစေခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ဖုန်းကို ညီမ အလင်းတစ်နာရီလောက်မှာ စာ charger ထိုးပေးခဲ့တယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ အရမ်း အိပ်သွားခဲ့တာ (အမြဲတမ်း ဖုန်းကို အိပ်ယာဘေးစားပေါ်မှာ ပင်လယ်ရောင် သံပါတ်သေးတစ်လုံးနဲ့ ထားတတ်တယ်)။ နိုးလာချိန် 07:15 လောက်၊ ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး မျက်နှာဆေးဖို့ လက်ရောက်တော့ သူငယ်ချင်းက screen lock မသိမ်းထားခဲ့ဘူး။ ငါ ဖုန်းကို ချာ့ချာချျာထိုးပေးပြီး မလေ့လာဘဲ ထားတော့မယ် ဆိုတာပဲ။ တစ်ဖန် ဆက် မလှုပ်မရှား ဖြစ်နေချိန်မှာ chat notification တက်လာတာ မြင်ရပြီ။ သူငယ်ချင်းရဲ့ ဖုန်းဖြစ်တာမျိုးနာမည်တိုလေးနဲ့ မျက်နှာပုံက အမျိုးသမီးပုံ။ ကျွန်တော် မရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားထားတာပဲ ဒါပေမယ့် အလျင်အမြန် ဖြစ်ရပ်တွေက ထိခိုက်ပြီး ငါ့လက်ထဲကို ရောက်သွားတယ်။

စာတွေက တိုက်ရိုက် ချစ်သူရှိတယ်လို့ မပြောဘူး၊ ဒါပေမယ့် တစ်ခုခု ပုံစံက “မနက်ဖြန် တွေ့မယ်နော် ငါ အလုပ်နောက်ကျမလောက်ဘူး” ဆိုတာမျိုးနဲ့ ကော်ဖီလက်ကွက်တစ်ပုံနဲ့ ဆိုင်တစ်နေရာရဲ့ဂန့်ကွက်တစ်ခု ပုံတက်ပေးထားတယ်။ အဲဒီဆိုင်က ကျွန်တော်လည်း မသိတဲ့နေရာပဲ။ သူငယ်ချင်းက အမြဲတမ်း အလုပ်ကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လမ်းမ မက်ရှင်နားက office မှာ အလုပ်လုပ်တယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဘာ့ကြောင့် အဲဒီလိုဆိုင်မှာ တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရတာလဲ။ ငါဆိုတော့ အဲဒီသူရဲ့ IG story ကိုလျှို့ဝှက်ကြည့်ချင်သလိုဖြစ်သွားတယ်။ comment တွေက ပုံမှန်ထက် ပိုနီးစပ်နေပြီး သူနှစ်ဦးကြား ရင်းနှီးတဲ့အပြုအမှု တွေ မြင်ရတယ်။

ငါ အရမ်းရှုံ့ရှာတယ် ရင်ထဲထဲ။ မသေချာဘူး ငါတွေးရတာ အရမ်းမျိုးလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါအသေးစိတ် စိစစ်ရော?

ယနေ့ မနက် 09:30 လောက် ကျွန်တော် စိတ်ထိန်းပြီး သူငယ်ချင်းကို တိုက်ရိုက် မေးလိုက်တယ်၊ မနေ့ညဘယ်လိုလုပ်တာလဲ ဆိုတော့ သူက အလုပ်ဖော်တွေကို တွေ့ခဲ့တယ် လိုက်လည်ပြန်ပြောတယ်၊ အဲဒါက သာမန် သူငယ်ချင်းပဲလို့ ငါ သဘောထားချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရင်ထဲက အကြမ်းချို့နေမှု မဖြေရှင်းသေးဘူး၊ သူက အကုန်လုံး မပြောတာလို ခံစားရတယ်၊ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ်။ နောက်တစ်ချက်က ကျွန်တော်က ဆမုဒရပရာက လမ်းမလေး ချစ်စရာကော်ဖီကာထဲက အလုပ်လုပ်တတ်တဲ့သူပေမယ့်။ ဆိုင် layout နဲ့ ဖောက်သည်ပါဝင်မှုတွေကို များများသိတယ်။ အဲဒီ chat မှာပါတဲ့ ဓာတ်ပုံနဲ့ အလေ့အကျင့်တွေက တစ်ယောက်နဲ့ ကိုယ်ပိုင်စကားပြောနေတဲ့ ဆိုင်ပုံစံမျိုးဖြစ်ခဲ့တာ၊ မျောက်မကြီး လူများစွာ အတူထိုင်ရတဲ့ café မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက တစ်ခုခု အဓိပ္ပာယ် ရှိမရှိ? ငါ ပျက်ကွက်နေသလား? ဒါမှမဟုတ် ငါ မိမိခံယူနေသလား?

ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာက နောက်တခုတော့ ဖုန်းကို မဖျက်ဖို့၊ နောက်ထပ် စုံစမ်းမယ် မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် စိုးရိမ်ချက်တွေ ဟာ ဦးထိပ်ထဲ ဝင်လာလို့ မရပ်နိုင်ဘူး။ တခါတလေ ငါအရွယ်ကြီးလာပြီ ဆိုပြီး သည်းရှိုင်းပေးရမယ်လို့ ထင်ရတယ်၊ ယုံကြည်မှု ပိုပေးရမယ်လို့။ ဒါပေမယ့် ဒါကို ဖျက်လိုက်ရင် အမှန်တကယ် တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မျက်နှာချောမဖြစ်ဘူးလို့ ကြောက်တယ်၊ ငါ့ကိုယ်ကို နောက်မှ အံ့အားသင့်ရနိုင်တယ်လို့ခံစားရတယ်။ ငါ့အတွင်းမှာ အသေးသေးလေးတစ်ခုက ကျွန်တော် proof ပိုစုထားရမယ်လို့ ပြောနေတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် တစ်ဘဝလုံး ဖုန်းစစ်နေသူ မဖြစ်ချင်ဘူး။ နားလည်လား?

မိတ်ဆွေတို့၊ အခုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်ရင် ကျွန်တော် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင် မေးမြန်းသင့်သလား၊ နောက်ထပ် သက်မှတ်ချက် စုဆောင်းပြီးမှ မေးသင့်သလား? ဒါမှမဟုတ် ငါ အရမ်းစဉ်းစားနေသလား? အကြံပေးပါဦး မနက်လာရင် update ပေးမယ်နော်။

P.S. စကားအသံ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ရင် တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော် အရမ်း စိတ်နာနေတယ် T_T