ขอระบายหน่อยนะคะ
เราอายุ 34 ทำงานเป็นพนักงานร้านขายขนมหน้าปากซอยในกรุงเทพฯ ค่ะ คบกับแฟนมาตั้งแต่สมัยพาร์ทไทม์ด้วยกัน เกือบสามปี ก่อนแต่งงานเมื่อปีกว่าๆ ที่แล้ว ตอนนั้นคิดว่าโตพอจะจัดการเรื่องเงินและชีวิตคู่ได้ แต่ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้ว
เรื่องมันเริ่มจากนิสัยเขาก่อน คือเขาชอบตัดสินใจซื้อเร็วมากกก จริงงง ซื้อของออนไลน์ตอนตีหนึ่งบ่อย ซื้อเครื่องมือทำงานใหม่ทั้งที่ยังมีกล่องเก่าเต็มตู้ในครัว ตู้มันแน่นจนเปิดลิ้นชักแล้วของหล่นใส่เท้าเมื่อวานตอนหกโมงเช้าเลย เราไม่ได้ห้ามตรงๆ นะ แต่พอสะสมเป็นหนี้บัตรแล้วงบเดือนกระเด็นหลายรอบ เราเบาๆ บอกว่า "ขอเวลาคิดก่อนมั้ย" เขาบอก "เดี๋ยวค่อยเคลียร์" แบบเดิมทุกที ถามเดือนละครั้งได้คำตอบเดิม ทำให้เราเซ็ง
เงินส่วนกลางเราใส่บัญชีร่วมไว้ใช้จ่ายบ้าน แต่เขายังมีรายจ่ายแยกที่ไม่บอก เช่น เติมเกมกับเพื่อน แบบเติมส่งสติ๊กเกอร์บ่อยๆ เราเองก็เข้าใจว่ามีความสุขเล็กๆ แต่มันรวมๆ แล้วเป็นหมื่นในสามเดือนนะ ซึ่งสำหรับเราไม่ใช่เรื่องเล็ก มันเหมือนมีความลับเล็กๆ ระหว่างเรา สะสมความไม่สบายใจเรื่อยๆ จนเรากังวลว่าถ้ามีเหตุฉุกเฉินจริงๆ เราจะจัดการยังไง
ความรับผิดชอบในบ้านก็อีก เรื่องนี้ทำให้เรารู้สึกเหมือนเป็นแม่มากกว่าคนรักบางครั้ง เราทำงานร้านถึงหกโมงเย็น กลับมาทำกับข้าว ซักผ้า บ้างก็ต้องเตรียมขนมสำหรับเช้าวันรุ่งขึ้น บางคืนใช้เวลาล้างจานถึง 45 นาทีเพราะเขาไม่ช่วย ขณะที่บางวันเขากลับก่อนแล้วบอกเหนื่อย เราก็เหนื่อยเหมือนกันนะ แต่เขาดูคาดหวังว่าเรื่องบ้านเป็นของเรามากกว่า เงียบก็ไม่ดี เถียงก็กลายเป็นดราม่าใหญ่ แล้วทั้งคืนนอนไม่หลับ คิดวนไปวนมา
คือเรารักเขานะคะ แต่บางทีก็คิดว่าตัวเองเป็นแม่หรือแฟนวะ? งงมาก 5555 หรือเราเป็นคนคาดหวังสูงไปเอง จิงๆ เราเข้าใจคนอยากสบาย แต่เราต้องการความชัดเจนในชีวิตคู่ ไม่อยากคอยเช็กตลอดเวลา
มีครั้งหนึ่งเราแทบจะยอมให้เขาจัดการเงินคนเดียวเพราะเหนื่อย แต่พอมีค่าซ่อมแอร์ฉุกเฉิน เขาบอกให้ใช้บัญชีร่วมก่อน แล้วจะคืนทีหลัง แต่จนถึงตอนนี้ผ่านมา 3 เดือนแล้วยังคืนไม่ครบ มันทำให้ความเชื่อใจสั่นคลอน เราเลยมาทบทวนว่าควรตั้งกติกาบ้านชัดๆ ดีไหม เช่น แบ่งหน้าที่เก็บเงินคนละส่วน หรือให้เขาแจ้งก่อนซื้ออะไรที่เกิน 1,000 บาท ก็ไม่รู้
จขกท กลัวว่าถ้าพูดตึงไป เขาจะรู้สึกถูกโจมตีแล้วห่างกัน แต่ถ้าปล่อยไว้ เราเองก็เครียดจนกระสับกระส่าย รู้สึกเหมือนปัญหาเล็กๆ สะสมมานานเกือบระเบิด T_T
เพื่อนๆ คิดว่าเราควรทำยังไงดีคะ ควรขอคุยจริงจังตั้งกติกาเลยไหม หรือค่อยๆ ปรับ พอมีแผนสำรองไหม ถ้าเขาไม่ยอมเปลี่ยน เราควรเตรียมตัวยังไงบ้าง หรือเราเค้าคิดมากไปเอง ปล่อยให้ผ่านไปได้ไหม
ปล. ขอโทษที่เล่าเยอะ อ่ะ แค่อยากได้มุมมองจริงๆ ว่าทำยังไงดีค่ะ