ขอโทษนะคะ พิมพ์ครั้งแรกจริงๆ อาจจะงงๆ ลวกๆ ไปบ้าง โทษที T_T

เราอายุ 31 ค่ะ เป็นบาริสต้าอยู่ย่านหัวหิน ทำมาเกือบสามปีแล้ว (ประมาณ 2 ปี 9 เดือน) ช่วงนี้มันไม่บาลานซ์เลย งงมากกก จนมึน เหมือนเช้าถึงบ่ายเวลา 10.30-14.00 น. จะยุ่งสุด แล้วต้องรับลูกค้าพร้อมเช็ดเครื่องชง มือหนึ่งถือถ้วยกาแฟใบเล็กๆ อีกมือเช็ดฟองนม คือแบบ... เหนื่อยมากกกจริงงง

ปัญหาคือหัวหน้าร้านคนใหม่เข้ามาประมาณเกือบสองเดือน เขาอยากปรับร้านให้เป๊ะ แต่วิธีสื่อสารสั้นมาก ขาดคำขอบคุณ แล้วชอบโยนงานให้คนที่ไม่ค่อยเถียง เช่นเรา เราไม่ชอบเถียงกับหัวหน้า เลยกลายเป็นคนทำทุกอย่าง ตั้งแต่เช็ดเครื่องชง กินขนมลูกค้า (ที่ลูกค้าเผลอวางไว้) เปลี่ยนนมแพ็คที่หมด แล้วต้องคอยตอบคำถามลูกค้าด้วยในเวลาเดียวกัน บางทีกะเราเหลือคนเดียว เงียบเลย.

เพื่อนร่วมงานบางคนเก่งเรื่องชวนคุยกับหัวหน้า แล้วได้กะดีๆ ได้หยุดเสาร์-อาทิตย์บ่อยกว่าเรา ทั้งที่สลับกะกันมาตลอด เราเคยทักไปถามเรื่องกะก็ได้คำตอบแบบมีเหตุผลว่า "ชั้นมีงานอื่น" แต่ก็เห็นลงรูปเล่นบอร์ดที่ทะเลตอนพัก ไปเล่นตั้งชั่วโมงนึง นั่งซ่อมบอร์ดประมาณ 1 ชม. เหมือนจะทำงาน แต่ก็พักยาว งงมากค่ะ

อีกเรื่องคือหัวหน้าให้เราเป็นคนสอนเมนูใหม่กับพนักงานฝึกงาน เราอธิบายละเอียด สเต็ปเขียนไว้เป็นโน้ตให้แล้ว แต่พอสอนเสร็จเวลาเช็กงานกลับบอกว่าเราไม่ชี้แจงละเอียด แล้วก็ให้เราอยู่หลังร้านทำโอทีเป็นประจำโดยไม่มีการบอกล่วงหน้า บอกว่ามันดึกหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่พอเราบอกอยากกลับตามตารางที่ตกลงไว้ กลับโดนสายตาแปลกๆ มีคนบอกว่าเราแรงเกินไป เหมือนเราไม่พอใจการจัดการเฉยๆ

รู้สึกเหนื่อยใจแบบแปลกๆ ค่ะ จริงๆ เรารักงานนี้ รักการทำกาแฟ ชอบคุยกับลูกค้า อยากให้ร้านไปได้ดี แต่ไม่อยากรู้สึกว่าตัวเองถูกใช้หรือเป็นคนที่ต้องรับผิดชอบทุกอย่างเสมอ หรือเป็นเป้าของความคาดหวังโดยไม่มีการแลกเปลี่ยนอะไรตอบแทน ความรู้สึกมันสะสมจนบางวันไม่อยากไปทำงานเลย

หรือเราใจแคบเองมั้ย? คิดมากไปรึเปล่า? งงๆ อยู่ค่ะ 5555 เราพยายามคุยกับหัวหน้าแล้วสองครั้ง แต่มันออกมาพูดๆ หยั่งๆ แบบไม่เคลียร์ แล้วเราก็เลยหยุด กลัวบรรยากาศตึง แต่ก็รู้สึกเหมือนหนีปัญหา ตัวเองสับสน

ใครเคยเจอแบบนี้บ้างคะ ทำยังไงถึงจะคุยแล้วได้ผลจริงๆ หรือควรหาที่ใหม่ดี? เราต้องยิ่งทนจนหมดไฟจริงมั้ย หรือมีวิธีจัดการความรู้สึกแบบไม่กระทบงานบ้าง เพื่อนๆ ว่าไงคะ

ป.ล. ถ้าพิมพ์งงไปหน่อย ขอโทษอีกทีนะคะ จขกท งงมากจริงงง