សុំទោសណាខ្ញុំចងកូននៅទូរស័ព្ទ សរសេរស្រេកខ្លីៗ ហើយសូមទោសបើខខ្សោយអ្វីៗ។ នេះជាកាសែតដំបូងដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើម សូមប្រាថ្នាយកឡើងដោយខណៈចូលគណនីមិត្តទល់មកសរសេរ។ ខ្ញុំអាយុ 22 ឆ្នាំ ធ្វើការជាបុគ្គលិកគិលានុបដ្ឋាយិកាក្នុងមន្ទីរពេទ្យរដ្ឋនៅជិតសមុទ្រប្រាការ៉ង់ មកបានអោយ... មិនទេ មកបាន 9 ខែប៉ុណ្ណោះ ហេហេ ហួចៗ រអាក់រអួលណាស់។

ថ្មីៗនេះខ្ញុំឡើងបន្ទាន់វេនយប់ជាលើកដំបូងបន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការបណ្តុះបណ្តាលនៅសាលា ពីសប្តាហ៍មុន (ចាប់ផ្តើមវេនរិះប្រហែលបីម៉ោងពាក់កណ្តាល) ហើយបរិយាកាសនៅផ្នែកក៏អ្តូរពេក។ ពិតហើយប៉ុន្មាន ដើមបណ្តុះបណ្តាលជាមួយក្រុមដដែលល្អមែន ប៉ុន្តែក្រោយជាបេក្ខជនពិតមានក្រុមឡាញ់ជុំរបស់មនុស្សដឹកនាំវេនយប់ដែលនិយាយសំឡេងខ្លាំង គួរឱ្យភ្ញាក់ សួរយ៉ាប់យ៉ាត និងបញ្ជាឲ្យរៀបចំថ្នាក់អ្នកជ ម្ចាស់ជក់ឡើងទៀត ទោះបីខ្ញុំទើបបានរៀបចំរួចក៏ដោយ ខ្ញុំបានព្យាយាមហើយ ប៉ុន្តែដឹកនាំហាមសំឡេងខ្ពស់នៅចន្លោះពេលយប់ (ក៏មានពេលចុងខង់ពេញចន្ទ) ហើយមានមនុស្សមួយចំនួនការងារពេលនោះចូលចិត្តមើលមុខខ្ញុំដោយញញឹមសើចពេទ្យពេលខ្ញុំសុំជំនួយពីរឧបករណ៍ដូចជា សុំប៊ិចខៀវសរសេរលេខក្នុងChart ឬពេលផ្លាស់ទីអ្នកជម្ងឺ គេចំនួបតបខ្លីៗហើយមិនជួយយ៉ាងភាពពិតប្រាកដឡើយ។

មិនសាំញឹកទេ ខ្ញុំដកដង្ហើមមិនសូវបាន ហៀញបេះដូងញ័រៗ ភ្លាត់និយាយសោកស្តាយនៅក្នុងបន្ទប់គិលានុបដ្ឋាយិកាលើកមួយនៅពេលកណ្តាលយប់ ស្ទើររំភើបពិតៗ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់រៀន ចង់ធ្វើអោយល្អ ប៉ុន្តែត្រូវបានប្រៀបធៀបថាធ្វើយឺតជាងប្អូនដែលធ្លាប់មានជាដាច់គ្នា ជាញឹកញាប់ ធ្វើឲ្យខ្លាចចិត្តខ្សោយណាស់ ធ្វើឲ្យទំពេរមិនបានជិតខែ ងងឹតពេក ដល់ខ្លះយប់ត្រូវត្រូវស្ទួនទៅផ្ទះយើងដេកដងដៃហេតុកប់ប្រហែលម៉ោង ហើយនៅតែកើតកាលគិតពីការងារទេ។

មានព្រឹតិ្តការណ៍មួយដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំអផ្សូរបំផុត គឺអ្នកគិលានុបដ្ឋាយិកាសព្វ (មិនមែនជាអ្នកដឹកនាំផ្ទាល់ ប៉ុន្តែមានអំណាចនៅក្នុងវេន) បានតម្រង់ទោសខ្ញុំជាសាធារណៈដោយសំឡេងខ្លាំង បញ្ជាឲ្យធ្វើអ្វីៗមួយៗមុខមនុស្សដទៃទៀត ខណៈដែលបើជាមនុស្សផ្សេងគាត់ធ្លាប់និយាយសូមសោភាស ឬណែនាំយើងទន់ៗ។ ខ្ញុំទាន់លឺចិត្តមិនឈប់ទេ។ ខ្ញុំមានសិទ្ធិទាមទាររៀនក្នុងបរិយាកាសមិត្តភាពទេឬត្រូវទទួលស្តាប់វិធានការនេះរហូតទៅរាល់ពេល? មនុស្សទាំងអស់ធ្វើដូច្នេះជានិច្ចឬខ្ញុំត្រូវជាថ្នាក់គោលដៅ?

មួយទៀតគឺគ្មានដំណឹងត្រឡប់ (feedback) ច្បាស់ ម្នាក់គ្រាន់តែចោលថា “ធ្វើមិនល្អ” ប៉ុន្តែមិនដែលនិយាយពីអ្វីដែលត្រូវកែលម្អ ត្រូវធ្វើដូចម្តេចឡើយ គ្រាន់តែប្រាប់ឱ្យធ្វើឡើងជាថេរ ជាមើលឃើញស្រើបស្រាល ទៅលើថ្នាក់យប់វិញគេងគ្មានគ្រប់គ្រាន់ រូបកាយរងរបួសខ្លាំងហើយ T_T

ខ្ញុំចង់និយាយជាមួយអ្នកដឹកនាំអំពីបរិយាកាសប៉ុន្តែក៏ចាំខ្លាចឲ្យមនុស្សគិតថាខ្សោយ ឬជារឿងបញ្ហា ខ្លាចមនុស្សគិតថាខ្ញុំមិនពូកែរាល់ទេ ប៉ុន្តែនៅពិតខ្ញុំចង់រីកចម្រើន ចង់សួរ ចង់ឲ្យមនុស្សជួយបង្រៀនដោយចិត្តល្អមួយបន្តិច សូមដល់ទេ ដូច្នេះខ្ញុំគួរនិយាយជាមួយអ្នកដឹកនាំផ្ទាល់ឬព្យាយាមបត់បែនខ្លួនទៅមុន? ខ្ញុំខ្លាចផ្លាស់ការងារក៏ខ្លាច ប៉ុន្តែប្រសិនបើនៅតែគិតបែបនេះចិត្តខ្ញុំនឹងពិចារណារបែកមិននៅតែដឹង។ ហើយខ្ញុំមិនដឹងថាតើខ្ញុំគួរធ្វើដូចម្តេច 5555

ឬខ្ញុំគិតច្រើនពេកឬ? សូមជួយណែនាំខ្ញុំหน่อย គេនាំអោយខ្ញុំមិនយំពេលវេនយប់ជា ច្រើនទេ។ ខ្ញុំចង់វិធានទប់ទល់ពីមិត្តដែលជាក្មេងគិលានុបដ្ឋាយិកាឬដែលធ្លាប់ប្រឈមមុខស្ថានការណ៍ដូចនេះ។ អរគុណជាមុនណាស់ច្រើនណា។