តើខ្ញុំនឹងធ្វើម៉េចបានដែរ? คือ... ភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ ហើយក៏សោកស្តាយផង។

អត់លើកលែងនោះទេ ខ្ញុំអាយុ ៤២ ឆ្នាំ ធ្វើការមុខហាងលក់គ្រឿងបរិក្ខារតូចមួយ នៅច្រកផ្លូវបុរីនៅណនធបុរី បានប្រមាណជិតដប់ឆ្នាំហើយ ផ្ទាល់ៗ ជិតដប់ឆ្នាំណាស់ รู้ស្គាល់និងភ្ជាប់ចិត្តជាមួយទីនេះ ប៉ុន្តែក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំចុងក្រោយ ការងារប្រែប្រួលច្រើនឡើង ហើយខ្ញុំស្រវឹងគិតរហូតដល់យប់មិនងាយដេក ព្រមទាំងពេលព្រឹកប្រមាណម៉ោង ០៦:១០ ក៏ភ្លេចដេក មើលស្តុកហើយត្រូវយកប៊ិចដែលដាក់ជាប់ប្រអប់ទោះមិនថ្នាក់ចេញចុះក្រដាស ដើម្បីចុះកំណត់ត្រា នឹងខឹងតឹងណាស់។

ខ្លីៗ មេថ្មីមកបានប្រមាណរហូត៦ខែ ជ जवानជាងពួកយើងច្រើន ហើយគាត់ចាប់ផ្តើមប្ដូរប្រព័ន្ធ ចែកកាលវិភាគថ្មី កាលវិភាគរឹងធ្វើឲ្យការងារបង្កើន សុំឲ្យហាងទាន់សម័យ បើកស្តុកអនឡាញ ចែកឲ្យមនុស្សវ័យតូចធ្វើម៉ោងសារី ពួកយើងវ័យចាស់ត្រូវឡើងម៉ោងយប់ មួយនាក់ជាញឹកញាប់ ថាចេញហាងតែម្នាក់គឺមិនសុវត្ថិភាពទេ។

ខ្លះថ្ងៃ ខ្ញុំត្រូវចេញដឹកទំនិញទៅអតិថិជន ព្រោះអូតារដែលមានឱឧបាយដឹកជាច្រើន ប៉ុន្តែមិនមានការពិភាក្សាអំពីប្រាក់ខែបន្ថែម ឬថ្លៃប្រាក់រថយន្ត គេនិយាយថាជាការធ្វើការជាក្រុម ប៉ុន្តាប់ខ្ញុំត្រូវឈរលក់ គ្រប់គ្រងស្តុក ផឹកទឹកភ្លៀង ហើយចាំត្រូវរត់ទៅដឹកទំនិញវិញ មែនហើយវាមិនសមទេ ការងារមានលម្អិតច្រើន ហើយបើមានកំហុស ដូចជាលកជាន់ស្តុក ឬប្តេជ្ញាតម្លៃ មេកើតស្ទះនិយាយផ្ដាច់មុខ ធ្ងន់ជាងបុគ្គលិកថ្មីដែលពួកគេក៏ខកខានខ្លះៗ ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវទទួលរងយ៉ាងធ្ងន់ជាង។

យប់ខ្លះ អតិថិជនមានបញ្ហាតាមម៉ោងយប់ ខ្ញុំទូរស័ព្ទទៅរកមេ គាត់មិនឆ្លើយ ពេលព្រឹកមក គាត់មកថាហេតុអ្វីមិនដោះស្រាយឲ្យឆាប់ សួរថាខ្ញុំត្រូវដោះស្រាយដូចម្តេច នៅពេលម៉ោងយប់មិនមាននរណាជួយ ហើយប្រព័ន្ធស្តុកថ្មីត្រូវតែពិនិត្យតាមអនឡាញ ប៉ុន្ត៊ីអ៊ីនធឺណិតនៅហាងផុតភ្លើងច្រើនណាស់ ដល់ខ្ញុំត្រូវប្រើស្មាតហ្វូនចាស់របស់ខ្ញុំខាងបម្រើ តែក៏មេមិនយល់ការងារមុខហើយ។

មិត្តរួមការងារមួយចំនួនល្អ ជួយគ្នា ប៉ុន្តែមនុស្សម្នាក់ភ្លេចចិត្តជៀសការងារលំបាក បាត់ខ្លួនពេលត្រូវចេញដឹកទំនិញ ឥតបានប្រាប់ខ្ញុំ មិនដឹងទៅណា ធ្លាប់ត្រឡប់មកវិញហើយសម្លាប់ថាខ្ញុំបម្លែងកាលវិភាគខុស ទោះពេលដែលមេជាក្រុមធ្វើកាលវិភាគល្អប្រែ ខ្ញុំពេញចិត្តនិយាយក៏ភ័យថាមានមន្យោងថាខ្ញុំជាមាសចាស់ញើសនិយាយ អ្នកស្ទើរកលែងហើយបុតរកាត់ហើយធ្វើឡើងវិញ។ ហើយហែ។

ពេលដែលឈឺចាប់បំផុតគឺដើមខែនេះ ពិនិត្យចំនួនចុងថ្ងៃខាតប្រមាណ ២០០ បាត មេបង្ហោះក្នុងក្រុមไลน์ថា នរណាធ្វើម៉ោងណាត្រូវទទួលខុសត្រូវ ហើយបង្ហាញទៅកាន់តារាងម៉ោងរបស់ខ្ញុំ ធ្វើដូចជាសង្ស័យខ្ញុំ នៅពេលនោះមានមនុស្សម្នាក់បង់ប្រាក់ទាំងថង់ ហើយគាត់រវល់ក្នុងការបង្វិលឡើងវិញចែកប្រាក់ត្រឡប់ឲ្យអតិថិជនផ្សេងទៀត ខ្ញុំមានកត់ត្រា មានទំសៀវខ្មៅនៅមួយបណ្តោយក្នុងក្រដាស ប៉ុន្តែមេមិនជឿ ហើយបានធ្វើមុខអត់សប្បាយមុខមុខមិត្តរួមការងារ ខ្ញុំបានពន្យល់ គាត់ឆ្លើយតែសង្ខេបថា "ពិនិត្យឲ្យល្អ" ហើយបញ្ចប់ ស្ងៀមៗ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចជា ត្រូវ ត្រូវ កាត់ទោស ដោយគ្មានឱកាសនិយាយ T_T

បន្ទាប់មក ខ្ញុំស្ទើរតែសំពាធខ្លាំង យប់មិនដេក ភ័យទៅធ្វើការ ពេលសម្រាកក៏គិតរឿងហាងរៀងៗរាល់ថ្ងៃ ចង់ផ្អើលទឹកភ្នែកតែមិននិយាយទៅនរណា ព្រោះគេចាប់អារម្មណ៍ថាខ្ញុំខ្សោយ។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមសន្តានខ្លះថាខ្ញុំចាស់ ឬគិតច្រើនពេក មិនទាន់ទាន់សម័យ តែមិនសមស្របទេ ការទទួលខុសត្រូវច្រើនពេកដោយគ្មានការគាំទ្រមិនយុត្តិធម៌ទេ។

ខ្ញុំធ្លាប់បានពិភាក្សាជាមួយមិត្តដែលជាមនុស្សដែលទុកចិត្តថាខ្ញុំនឹងលាជាការងារនៅពេលវាទៅដល់គ្រប់កម្រិត គាត់និយាយយឺងយ៉ាវថា ត្រូវស_br__់ចិត្ត ផ្អែមតែង អាយុមិនតូច ទៅតែបញ្ចប់ហើយមេមានសួរថាបុគ្គលិកចាស់ចិត្ដមិនបាន លើកលែង តើចាកចេញហើយនឹងរកការងារថ្មីបានពិបាកទេ ខ្ញុំឡើងតែម្តង វាស្ថិតក្នុងច្រករភ័យខ្លួនខ្លួនផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ ឥឡូវមានចំណាយថែធានា ផ្ទះជួលតូចនៅណនធបុរី ទាំ្ទន់បូកថែម៉ាក់ ទេហើយមិនងាយបង្ហើប។

ខ្ញុំកំពុងគិតថា តើគួរបានពិភាក្សាជាមួយមេម្តងទៀតយ៉ាងតឹងរឹង សុំអនុវត្តយុទ្ធសាស្រ្តច្បាស់លាស់ ឬតើគួរចាប់ផ្តើមស្វែងរកការងារថ្មីយ៉ាងស្ងៀមហើយប្រាប់ពួកគេនៅពេលខ្ញុំទុកមិនបានសោះ ឬតើគួរទៅសួរជំនួយពីសហភាពកម្មករ (ហាងតូចៗបែបនេះមិនធានាថាមានទេ) ឬខ្ញុំទន់ពេក ដល់ច្រានចោលហើយចោលឲ្យកើតឡើង ហើយចុងក្រោយត្រូវបន្តសំពាធទៀត។

ភ្ញាក់ផ្អើលនិងសោកស្តាយណាស់ 5555

មិត្តភក្តិអើយ តើគួរធ្វើម៉េចដែរ? ប៉.ស. ខ្ញុំបានស្លៀកសំលៀកបំពាក់ចាកចេញពីមុខមេមាដើម្បីមកដាក់ក្តីសំណើនេះពិតណាស់។