ខ្ញុំសេពគប់ជាមួយសង្សារ២ឆ្នាំហើយ។ ឆ្នាំមុនគាត់ចាប់ផ្តើមមានជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត។ គាត់ទៅជួបវេជ្ជបណ្ឌិត និងលេបថ្នាំ។

ថ្ងៃខ្លះគាត់ល្អ — ញញឹម ចេញលេង ធ្វើម្ហូបជាមួយខ្ញុំ។ ដូចគាត់ពីមុន។
ថ្ងៃខ្លះអាក្រក់។ ដេកពេញមួយថ្ងៃ មិនញ៉ាំ មិនងូតទឹក មិនចង់និយាយជាមួយនរណាម្នាក់។ រួមទាំងខ្ញុំ។

ខ្ញុំស្រឡាញ់គាត់។ ខ្ញុំចង់នៅក្បែរគាត់។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដឹងធ្វើយ៉ាងម៉េច។ ប្រសិនបើព្យាយាមលើកទឹកចិត្ត ខ្ញុំខ្លាចថាស្តាប់រាក់ពេក។ បើនៅស្ងៀម ខ្លាចគាត់គិតថាខ្ញុំមិនយកចិត្តទុកដាក់។

ថ្ងៃដែលគាត់អាក្រក់ ខ្ញុំព្យាយាមមិនឱ្យគាត់ឃើញថាខ្ញុំនឿយហត់។ ញញឹមរហូត ធ្វើផ្ទះឱ្យស្អាត។ ប៉ុន្តែពេលត្រឡប់មកបន្ទប់ខ្លួនឯង ខ្ញុំយំ។

មិនមែនខ្ញុំត្អូញត្អែរអំពីគាត់ទេ។ គ្រាន់តែចង់ដឹង — មាននរណាម្នាក់នៅក្នុងស្ថានភាពដូចគ្នានេះទេ? ធ្វើយ៉ាងម៉េចទើបខ្លួនឯងមិនបាក់ ទន្ទឹមនឹងនៅក្បែរគាត់ដដែល?