សូមទោសนะខ្មាប់ ថ្មីជាលើកដំបូងដែលខ្ញុំសរសេaréក្រឡេកកថា មួយចំនួនអាចមើលទៅច្រឡំ។ ខ្ញុំអាយុ ៤២ សំរបសំរួលធ្វើបាារិស្ទា ហើយរស់នៅស្រុកស្មុទ្រប្រផារាំង។

រឿងវាដouvrៀតែប៉ុន្នេះ។ ខ្ញុំស្និទ្ធជាមួយគេសម្រាប់ជិតបីឆ្នាំហើយ ជាសាធារណៈធ្វើជាពិភពធំៗ និយាយលេងៗ មិនមានទំនាក់ទំនងផ្លូវការនោះទេ។ ប៉ុន្តែពេលថ្មីៗនេះ គេត្រូងនឹងទៅផ្ទះយឺតជាញឹកញាប់ ថែមទាំងនិយាយឱ្យដឹងថាធ្វើការច្រើន។ មួយចំនួនយប់ត្រឡប់មកម៉ោង១ ឬ២។ ខ្ញុំមិនងាប់ហឹង្សាទេ ប៉ុន្តែចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថា អ្វីមួយផ្លាស់ប្តូរ ដូច្នេះខ្ញុំចាប់ផ្តើមយកចិត្តទុកដាក់បន្តិច។

ម្សិលមិញគឺជាហេតុការណ៍ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ពេក ពុំដឹងត្រូវសរសេរយ៉ាងដូចម្តេច។ ខ្ញុំបញ្ច зарядទូរសព្ទដល់គេប្រហែលម៉ោង៤:៣០ ដោយខ្ញុំបានគេងជាមុន (ផ្ទៀងទូរសព្ទទុកលើតុក្រោយពេលគេង ជាមួយគ្រាប់សោខ្នាតតូចពណ៌ខៀវរបស់ខ្ញុំ)។ ពេលភ្ញាក់ម៉ោងប្រហែល ០៧:១៥ ខ្ញុំយកទូរសព្ទអីហើយទៅលាងមុខផង ដូច្នេះគេទុកអេក្រង់មិនបានបិទ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែយកមកដាក់សាកហើយរត់ដាក់វិញ តែមើលឃើញសារInbox លេចឡើង។ ឈ្មោះអ្នកផ្ញើជាឈ្មោះហៅខ្លីៗ មានរូបប្រវត្តិនារី។ ខ្ញុំមិនមានបំណងចូលមើលអ្វីទេ ប៉ុន្តែញឹកញាប់និងចំណែកនិស្ស័យអោយទៅគេចំឡើយ។

សារមិនបាននិយាយត្រង់ថាកំពុងមានសង្សារ ប៉ុន្តែមានអត្ថន័យថា "ស្អែកជួបគ្នាហើយ ខ្ញុំនឹងចេញការងារពេលយឺត" ហើយមានរូបថតពីរ ទៅជាមួយកែវកាហ្វេនិងទិដ្ឋភាពមួយនៅភាគីស្ទីលហាងដែលខ្ញុំមិនសូវស្គាល់ទេ ទោះបីជាគេចាប់ផ្ដើមថាខ្លួនធ្វើការនៅការិយាល័យនៅក្បែរ ផ្លូវដែលយើងរស់រាល់ថ្ងៃក៏ដោយ។ ហេតុអ្វីពួកគេចូលគ្នានៅហាងបែបនេះ? ខ្ញុំចុចចូលទៅមើលស្តូរីIGរបស់នាងម្នាក់សោះ ដើរមកឃើញគ្នាតែងតែសរសើរគ្នាដូចជាមិត្តស្ទើរជាងធម្មតា រវាងនរណាមួយដែលខ្ញុំមិនស្គាល់ល្អ សោះ។

ខ្ញុំច្រឡំ។ ច្រឡំយ៉ាងខ្លាំង។ មិនប្រាកដថាខ្ញុំគិតច្រើនរឺទេ ឬខ្ញុំខិតខំយកលម្អិតពេក។

ព្រឹកនេះប្រហែលម៉ោង០៩:៣០ ខ្ញុំព្យាយាមធ្វើអារម្មណ៍ឱ្យច្បាស់ ហើយសួរគេត្រង់ៗថាក្រុមដ៏បច្ចុប្បន្នបានធ្វើអ្វីខ្លះកាលយប់។ គេប្រាប់ថាមានជួបមិត្តរួមការងារពិត តែសំបូរថាជាមិត្តតែប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំចង់ជឿ ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តនៅតែហ៊ាន ហើយមានចំហៀងក្នុងចម្លើយ ហើយមានអារម្មណ៍ថាគេមិនបានប្រាប់អeverything. ដើមៗចិត្តមិនស្រួលដែលហើយ។ បន្ថែមទៀត ខ្ញុំធ្វើការនៅហាងកាហ្វេនៅច្រកតូចក្នុងស្រុកសមុទ្រប្រផារាំង ដឹងពីទិសទិសនៃហាងនិងរបៀបអតិថិជនច្រើន ដូច្នេះខ្ញុំស្គាល់ថារូបថតនៅក្នុងសារមានលក្ខណៈថាលាក់សន្លប់នៅក្នុងហាងដែលមនុស្សអាចអង្គុយនិយាយពីរជាងមនុស្សច្រើន។ វាមានអត្ថន័យហើយទេ? រឺខ្ញុំបកប្រែខុសទៅវិញ?

ខ្ញុំសម្រេចចិត្តថានឹងមិនចូលមើលលំបាកទៀតទេ ប៉ុន្តែការសង្ស័យអត់លែងនៅក្នុងក្បាលបង្រៀនរាល់ពេល។ ពេលខ្លះគិតថាខ្ញុំអាយុចាស់ហើយ គួរតែស្ងប់ស្ងាត់ និងអោយទុកចិត្តច្រើនជាងនេះ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏ភ័យថាអ្នកដែលខ្ញុំអនុញ្ញាតឲ្យចោលបើមានអ្វីកើតឡើងពិត នឹងថោកចិត្តខ្លួនឯងក្រោយ។ មានសំឡេងតិចៗនៅក្នុងក្បាលហៅឲ្យរកភស្តុតាងបន្ថែម ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនចង់ក្លាយជាមនុស្សដែលព្យាយាមពិនិត្យទូរសព្ទគេជារៀងរាល់ថ្ងៃ neither. ច្រឡំទេ?

មិត្តៗបងៗប្អូនៗ ប្រសិនបើជួបสถานการณ์បែបនេះ ចាប់ផ្តើមបំពេីចោល អ្នកគួរមកប្រឈមមុខត្រង់ៗ សួរអោយច្បាស់ ឬរង់ចាំរកភស្តុតាងបន្ថែមពីមុន? ឬខ្ញុំគិតច្រើនពេក? ជួយផ្តល់យោបល់ផង។ ខ្ញុំនឹងមកអាប់ដេតបន្តទៀត។

ប.ស. សូមទោសប្រសិនបើភាសាខ្ញុំរំខាន ឬច្រឡំ ខ្ញុំតាមដានសញ្ញាស្រូវ T_T