คือเมื่อคืนประมาณทุ่มกว่า ไปส่งของงานที่ร้านกาแฟเล็กๆ ย่านหาดราไวย์ แล้วบังเอิญเจอแฟนกับอีกคนกำลังนั่งคุยกัน เงียบเลย. ไม่ทันตั้งตัวจริงๆ ครับ

เขานั่งโต๊ะริมสุด ฝั่งตรงข้ามทะเล เห็นแก้วชาไข่มุกกับหลอดกระดาษวางอยู่ตรงหน้า มีพวงกุญแจรูปแมวแขวนกระเป๋าเล็กๆ ด้วย พอเราเดินเข้าไปสั่งน้ำก่อนออกจากร้าน แฟนเราเห็นแล้วทำหน้านิ่ง บอกว่า “ขอตัวก่อนนะ เดี๋ยวกลับบ้าน” แบบรีบๆ แล้วเดินมาทางเรา แต่คนนั่งกับแฟนก็ไม่ได้ลุก แค่มองมาเฉยๆ แล้วพยักหน้าเล็กๆ ให้แบบ...ไม่สบตา เราฟังเสียงหัวใจตัวเองดังมากกก. แล้วความรู้สึกมันก็แปลกขึ้นมาทันที เหมือนมีอะไรคาในอกเลย

ผมเป็นฟรีแลนซ์ ส่งของบ้าง รับถ่ายรูปบ้าง อยู่ภูเก็ต คุ้นพื้นที่แถวๆ นั้น แต่ไม่เคยเห็นคนนี้มาก่อนจริงๆ เราเลยแกล้งถามแบบธรรมดาๆ ว่า “นั่งด้วยกันมานานรึยังครับ” แฟนตอบสั้นๆ ว่า “ไม่นาน” แล้วพยายามยัดมือใส่กระเป๋าเสื้อเหมือนไม่อยากพูดต่อ ตอนนั้นรู้สึกงงเพราะปกติแฟนไม่ค่อยปิดบังอะไร เราสนิทกันมา 3 ปี แต่พอเจอแบบนี้มันทำให้นึกเยอะไปหมด

เราเลยพูดตรงๆ เลยว่า “ใครครับ ถ้าคุ้นกันแนะนำหน่อยได้ไหม” คนคนนั้นยิ้มแห้งๆ แล้วบอกว่าเป็นเพื่อนเก่าของแฟนที่กลับมาภูเก็ต แค่มาเจอกันเฉยๆ พูดตรงๆ เลยคือไม่มีพฤติกรรมหวือหวาอะไร แต่คำตอบมันสั้นๆ จนเรารู้สึกเหมือนโดนกำแพงกั้นหน้าไว้ อาจจะเราคิดมากก็ได้นะ แต่ก่อนแฟนชอบเล่าเรื่องเพื่อนเก่าบ่อยๆ พอครั้งนี้อธิบายไม่เต็มปาก เราก็เริ่มคาใจ

กลับมาบ้านลองเช็กโทรศัพท์แบบไม่ได้ตั้งใจ (รู้สึกผิดนะ) เจอแชทบางส่วนถูกลบกับคนคนนั้น แต่ยังเห็นรูปสลิปวันที่เจอกันสองครั้งก่อนหน้านี้ในสกรีนช็อตที่เหลือไว้ เหมือนมีภาพวันที่กับเวลาในมุมเล็กๆ ด้วย เราเลยไม่แน่ใจว่าเป็นเพื่อนจริงๆ หรือมากกว่านั้น แล้วก็ถามตัวเองว่า ควรคุยตรงๆ เลยไหม หรือค่อยๆ สังเกตก่อน คือฟังดูไม่ดี แต่มันกัดกินใจมากกกจริงงง

เราไม่อยากเป็นคนระแวงไร้เหตุผล แต่ก็ไม่อยากมองข้ามความรู้สึกตัวเอง เราไม่ชอบสร้างดราม่าในที่สาธารณะด้วย แต่ข้างในมันอึดอัดมาก จะไปดักฟังหรือตามดูมันก็เหมือนคนสกปรก ป่ะ ทำไมใจเราถึงอยากรู้ขนาดนี้นะ

เพื่อนๆ เคยเจอแบบนี้มั้ยครับ ทำยังไงแล้วเวิร์คจริงๆ ควรเปิดตรงๆ เลยไหม หรือมีวิธีค่อยๆ สื่อสารให้แฟนไม่รู้สึกว่าถูกจับผิดมากเกินไปดีครับ คำแนะนำแบบตรงๆ จะดีมาก เดี๋ยวจะมาอัพเดทให้นะ. ปล. ผมอายุ 34 อยู่ภูเก็ต เผื่อใครอยากรู้ฉากหลัง T_T 5555