စိတ်မချမ်းမြေ့ဘူး မိန်းမကလူတစ်ယောက်နဲ့ရှိနေပါတယ်လား၊ ငါအရမ်းစိတ်ပူလား မင်းတွေကဘယ်လိုခံစားမလဲ

မနေ့က ညပြန်လာတဲ့အချိန် မှတ်မိတာတစ်ခုဖြစ်သွားပါတယ်
ဟာ... တစ်မိနစ်လောက် မင်းမျက်မပြတ်။ လက်လုံးလှုပ်လှုပ်နေလို့ တောင်းပန်ပါတယ် မိုဘိုင်းနဲ့ ရိုက်တာ ဖြစ်ပြီး မဖြစ်နိုင်တာကြာတတ်တယ်

ငါ အသက် ၂၆ ဖြစ်တယ်။ ဘန်ကာပီနားက ဆေးရုံမှာ nurse အလုပ် လုပ်တယ်။ ညပိုင်း အလုပ်များတာနည်း့လူတစ်ယောက်ကို ကူညီချင်တယ်။ ဘဝက အမြဲအလျင်ရှိနေတယ်။ မိန်းမနဲ့ ချစ်ကြီးချစ်ကပ် လာ ၃ နှစ် ခန့်၊ တစ်နှစ်ခွဲ လက်တွဲနေပြီ။ အရင်ကတော့ ချစ်တတ်သိမ်း အရမ်းကောင်းတယ်။ ထိခိုက်မှုငယ်ငယ်ရှိရင် ဆွေးနွေးရတတ်တယ်။ ငါက သူကို ညတာဝန်ကြောင့် ခဏလက်မလှမ်းနိုင်တာကို ကိုယ်တိုင် အဓိက မတတ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောပြီး တတ်နိုင်သလောက် ချမ်းသာမှုယူခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ယခုခေတ်က သူ့ပြုမူတွေ ပြောင်းလာတယ်

ကိစ္စအတွင်းက စတင်တာက ငါ ညshift ပြီး မနက် ၁ နာရီ ၂၀ မိနစ် (01:20) လောက် အိမ်ရောက်တဲ့အခါပါ။ မေးမြန်းရမယ်ဆို မိန်းမ အမြဲ အိမ်တံခါးထိန်း တက်လှမ်းပြီး ဗလာလက်ကို ပေးတတ်တယ်၊ ထိပ်ဆွဲ လေးနဲ့ ရယ်သံ နဲ့ အိပ်ချင်တယ်လို့ ချစ်စနိုးတတ်တယ်။ ဒီနေ့ အိမ်တက်လိုက်တော့ အလင်းပိတ်၊ အိမ်ထဲ လှုပ်ရှားမရှိဘူး။ မိန်းမ မရှိဘူး။ မှတ်ချက် တစ်ခုမျှ မထားဘူး၊ ဖုန်းလည်း မတက်။ ငါ ကိစ္စကို မစဉ်းစားတတ်ဘူး၊ နေ့လှည့်ရှိတော့ အိပ်ချင်တာကြောင့် ထိုင်မက်လိုက်တယ်။ မနက်မိုးမှာ မိန်းမဖုန်းကို စားပေါ်မှာ ဖွင့်ထားတယ်။ တစ်ယောက်လမ်းကြောင်းနာမည် လေးနဲ့။ ပရိုဖိုင်ပုံက ညကမ်းလှပတဲ့ ရှုခင်းပုံ။ ငါ ကိုယ်တိုင် မဖတ်ဘဲ အလုပ်သွားလိုက်တယ်

ညနေကာ ၆ နာရီလောက် အလုပ်ပြီးပြန်လာတော့ သူ အိမ်မှာ ရှိတယ်။ မူလလက်လက်အဖြစ်ထက် အသင့်နေပြီ—ရှင်းတော်မူတဲ့ရှပ်၀ပ်၊ ငါမြင်တော့အသစ်ဝယ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီတစ်လုံး။ မနက်တိုင်းလို တိတိကျကျ မဟုတ်ပေမယ့် ဒီနေ့ မထင်မှတ်ထားပဲ စီစဉ်သွားချင်သလို ရှုထားတယ်။ နေ့လယ်မှာက သူက ဆိုပြောတယ် အဆိပ်မိသားစုအတွက် မုန့်ရှေ့တံလမ်းမှာ အစားအစာ ဝယ်တော့မယ် ပြန်မယ်လို့။ ငါ မကြုံမဖြစ် တင်းထန်မေးမိဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သက္သာတည်ကြည် အားထားထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အခန်းဆင်းသွားချိန်မှာ ထပ်တလွဲ အဲ့ဒီလူကနေ မက်ဆေ့ချ် တက်လာတယ်။ သူရဲ့နှလုံးခုန်က ပြိုင်တဲ့ ခံစားချက်က တင်စား။ ဒါပေမဲ့ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောတယ် အကို တစ်ခု တိုးတာ မစဉ်းစားပါနဲ့၊ ညပိုင်းမှာ ဖတ်မယ်လို့ ဖိမယ်

မက်ဆေ့ချ်တွေက အလင်းလျင် အပြုံး emoji တွေနဲ့ ရယ်စရာဖြစ်တယ်။ ငါ့မိန်းမ အကြောင်း ချီးကျူးတဲ့ စကားလေးတွေရှိတယ်၊ မြင်ရတာ နည်းပါးတယ်။ သူက မည်သူ့ကို မဒီလို မရေးတဲ့အတိုင်းပဲလို့ တုံ့ပြန်မိလို့ ငါ ရှင်းပြောင်တယ်။ ငါ့ထဲက ထင်မြင်ချက်တွေ နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်၊ အထာတစ်ထောင် တောင် တစ်ထပ်ထိုင်သလို ခံစားရတယ်။ သို့သော် အထောက်အမှတ်မရှိပါဘူး။ လက်လှုပ်ရှားလက်လှုပ် ခံစားစရာ တွေဖြစ်သေးတယ်

ပြီးတော့ ငါ သူ့ပြုမူတွေ သတိထားကြည့်တယ်— သူ ဖုန်းကို မကြာခဏ ပိတ်တတ်လာတယ်၊ အချိန်မှာ standby ထားတတ်တာ၊ ငါ အိမ်ပြန်လာတဲ့အခါ သူ နည်းနည်း အကြောင်းပြချက်တွေ ပေးတတ်တယ်—အလုပ်လူငယ်နဲ့ ဆွေးနွေးတယ်လို့၊ မိခင်အတွက် စပ်စွတ်ရေ သောက်ပေးတယ်လို့။ ငါ အဲ့ဒီဆိုင်ကို သွားတဲ့အခါ သူက အိမ်ရောက်သိပ် မကြာဘူးလို့ ပြောတယ်။ ငါ တိုက်ရိုက်မေးတော့ သူ တုံ့ပြန်ချိန်မှာ တိုတိုချုံးချုံး ပြောပြီး ပြောစရာနောက် တ الموضوع ပြောင်းတယ်။ ငါ စိတ်ပူစေတယ်

တစ်ခါတုန်းက ငါ မထိတန်ချိန်တုန်လှုပ်သွားပြီး ငါ့ပေးခဲ့တဲ့ နားဆက်ကြိုးလေးကို အဖြူရောင် သေးသေးတိမ်ထဲ ထည့်ထားတာ မြင်တယ်။ ဘေးကနေ ခဏ ကာလမှာပဲ မလှမ်းထားဘူး။ အဲဒါ ငါ ငဆိုးတယ် မော်ကွန်း များတယ် မကြာခဏ သေချာ မထားတာပဲ။ မျက်နှာမကျေနပ်ဖို့ မရောက်ဘူး

ငါ တစ်ဖက်ကျော် ကွန်ယက်တွေကို မသိဘဲ စစ်တယ်၊ chat အတိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်တယ်။ တချို့ပို<deleted>းတွေ ရှိတယ်၊ ငါ မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ ဘယ်အချိန်မှာဖြစ်လဲဆိုတော့ သူ တစ်ချို့ message မဖျက်တတ်ခဲ့ဘူး။ ရှေ့ကလက်တွေရှိတယ်၊ ဘာမှမဟုတ်လို့ မပြောတော့ဘူး

ငါတော့ ပြဿနာ မဖန်တီးချင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သည်းခံနိုင်စွမ်း မှန်ကန်တယ်။ အခု စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် ထမင်းစားချင်တာ နည်းလာတယ်၊ အိပ်ပျက်တတ်တယ်။ တခါတရံ အိပ်မက်ထဲမှာ မသိတဲ့ လူ တစ်ယောက်က ကျွန်တော့် အခန်းထဲ ဝင်လာတယ်။ အလုပ်ကော ဘာဖြစ်တယ်ဆိုတော့ ငါ တချို့ လွဲမှားသွားတယ်၊ စိတ်က တိပ်လှုပ်နေတယ်၊ နှစ်ပတ်လောက် အတွေး မငြိမ်

ငါ တင်းကြပ်စွာ နူးညံ့စွာ ပြောကြားဖို့ ကြိုးစားပြီး တစ်ခါချင်း ဆက်သွယ်ပေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ ပြန်တုန့် ပြန်ဆိုတယ် အရမ်းလျော့နည်းသလို— “စိတ်မပူပါနဲ့”၊ “ငါ မနက်နေ့အလုပ်ရှုပ်နေတာ” သို့မဟုတ် “မင်းကို ပ်းတယ်ဆိုရင် တောင်းပန်တယ်” တို့လို့ ပြောတတ်တယ်။ ငါ့စိတ်ခံစားချက်ကို မထိန်းသိမ်းဘူးလို့ လက်ခံရခက်တယ်

တခါတုန်း ငါ သံသရာက ပြီးပြားနေတယ် ငါမြင်တယ် မိန်းမက ငါပေးထားတဲ့ ဆတ်ကွတ်ကို သေးသေးတိမ်ထဲ ထည့်ပြီး အလွှာတစ်ခုအောက် ထည့်ထားတယ်၊ ကြာလေ မိတ်စ်မရွေ့ဘူး။ ငါ သိပ်တန်ဖိုးမထားဘူး စဉ်းစားမရသလို ခံစားတယ် မနော်ယ

ငါ အရမ်း မစောင့်ကြည့်ချင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အချိန်နဲ့အမျှ သူ့ chat တွေကို မှငျကြည့်တယ်။ အချို့ message တွေ ဖျက်ထားတယ်၊ ငါ သူ့ကို မဖျက်တာ မမြင်ဖူးဘူး။ ထင်ရတယ် ဖျက်ထားတာ သို့ဖြစ်ချင်တယ်၊ ငါ တစ်ခုခု အမှီတရား ရှိနေလို့ ဖြစ်တယ်

ငါ ချည်းထိန်းမှု မလုပ်ချင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သည်းခံနိုင်စွမ်း က ဆိုရင် တရားတည်မလောက်တော့ဘူး။ အခု စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် မစားချင်၊ မအိပ်ချင်၊ တစ်ခါတရံ အိပ်မက်က လူတစ်ယောက်သို့ ဖြစ်တယ်။ အလုပ်က လုံးဝ မတိကျတာ တွာလည်း ဖြစ်တယ်— အကြောင်းစိတ်က ဒီအကြောင်းပတ်လည်တည်နေတယ်။ နှစ်၂ပတ် အလို အတွေးမဖြုတ်တယ်

ငါ ဆွေးနွေးဖို့ ကြိုးစားတာ အများကြီး လုပ်မိတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ တုံ့ပြန်ချက်တွေက ဝေးခဲ့တယ်။ သူ ပြောတာတွေက အဲဒီလိုဖြစ်တယ်— “စဉ်းစားစရာ မရှိဘူး” “ငါ ဝမ်းနည်းတယ်” “ငါ မင်းနဲ့ ကူညီချင်တယ်” ဆိုပေမယ့် အာရုံမစူးစိုက်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်

တခါတရံ ငါ မင်းကို အရမ်း လိုချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် တစ်ချောင်းပေါ်မှာ မပေးချင်ဘူးလို့ စိတ်ထင်တယ်။ တချို့သူတွေက ပြောတယ် တိုက်ရိုက် မေးပါလို့၊ ဒါပေမယ့် ငါ ကြောက်တယ်— သူ ငြင်းဆိုရင် ဆက်ဆံရေး သေချာပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။ အကြောင်းအရာ အသက်မသက်မကောင်း သက်ဆိုင်ရာ မရှိရင် ငါ embarrassment ဖြစ်မယ်၊ တကယ်လုပ်ရင် သူ လွယ်ကူစွာ မခံနိုင်ဘူး

အခုတော့ ငါ ကြိုးစား တစ်ကြိမ်ချင်းစီ နဲ့ နားလည်စေဖို့ ပြောစရာ ရှာမယ်၊ ဒါပေမယ့် ပြောဆိုချိန် သံသရာ ကြီးထွားမယ်လို့ မျှော်လင့်ပြီ။ ငါ ကြောင့်ပီတိ ျဖစ္တယ်။ ငါ လိမ်လည်တဲ့ ဖြစ်ရပ်မျိုး သာမန်လောက် မလက်ခံဘူးဆိုပေမယ့် အသေးစိတ်တွေကို အနှိပ်မရိမ့်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ မင်းတို့တို့က ဘာထင်သလဲ၊ ငါ စိတ်ပိုပူလား? အရမ်း ရှုပ်သလား T_T ဟာဟာဟာ

နောက်ထပ်— သူ့ကို ပြောတဲ့နည်းလမ်း နဲ့ပတ်သက်ပြီး အကြံပေးတဲ့ လက်ချက်တစ်ခု မရှိလား၊ ဆက်ဆံရေးကို ပျက်စီးမချင်ဘဲ ဆန်းစစ်လိုရအောင် ပြောနည်း တစ်ခုနဲ့ ကူညီပါ။ မူရင်း poster က ငါဖြစ်ပါတယ်၊ ငါ ပျော်စရာနဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ စိတ်ချမ်းမြေ့စေဖို့ ကြိုးစားမယ်။