ကောင်းပြောချင်တာရှိတယ်

ကျွန်တော်/ကျွန်မ အသက် 32 ရှိပြီ၊ ချင်းမြိုင်မှာ လူငယ်လို အွန်လိုင်းဆိုင်လေး ပြန်လည်ရောင်းချပါတယ်။ မိတ္တူအလှကုန်၊ အိမ်သုံးသေးငယ်တွေ သွားရောက်ရောင်း၊ တခါတလေ ကိုယ့်ကပဲ ပို့ဆောင်တယ်။ နေ့လည်ဘဲးကချိန်မှာတင်ပဲ အိတ်ဖွင့်တောက်ပိတ်တခုတည်းနဲ့ ပို့ကုန်။ အော်ဒါလာရင်ပျော်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီမုခ်ကိစ္စက အလုပ်တခုထက် ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့ ဘဝစနစ်လုံးကို သက်ရောက်နေပြီ။

အိပ်ထောင်ထဲမှာနေပြီး တနှစ်နှစ်၃ဝးခုနှစ်နီးပါး ရှိပြီ။ ဒါပေမယ့် ခင်ပွန်းရဲ့ငွေသိမ်းဆည်းနည်းနဲ့ ကျွန်တော်/ကျွန်မ့ကို မကိုက်တယ်။ သူက ငွေစုမတတ်ဘူး၊ သက်ဆိုင်ရာ အချက်အချာပေါ်မူတည်ပြီး သုံးလိုက်တတ်တယ်။ မိနစ်တိုင်း အဲဒါလောက်အရေးကြီးလို့ ထင်ရတဲ့ အရာတွေ ဝယ်တတ်—ဖုန်းအသစ်၊ ကားအာမခံ ပြန်တိုး၊ မိသားစုဆိုင်ရာ မိသားစုအခမ်းအနားတွေ၊ မိတ်ဆွေတွေ အားလပ်ပွဲ၊ စတဲ့တွေ။ ကျွန်တော်/ကျွန်မက အရေးပေါ်အခြေအနေ အတွက် သိုလှောင်ထားတာ၊ ဆိုင်တိုးချဲ့ဖို့ စာရင်းထဲမှာထားတာဖြစ်တယ်။ အားနာတာက လမ်းမှာ အထီးကျတော့ ဆိုင်ပစ္စည်းပျက်သွားရင် တပ်ဆင်ဖို့ ငွေမရှိနေရင် ဘာလုပ်မလဲ၊ အဲ့ဒီလိုစိတ်ဆိုးနေတယ်။ တိုက်တိုက်သွားတယ်။ တိတ်နေသွားတယ်။

မင်္ဂလာမတိုင်ခင်မှာ ငွေခွဲဝေဖို့ အဖြေပေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် လက်တွေ့သုံးလို့ သူက ဆိုလို့ ခက်တယ်၊ လေ့ကျင့်နေကြတယ် လိုသိပ်ပျင်းစရာ ဇာတ်လမ်းပေါ်လာတယ်။ ကျွန်တော်/ကျွန်မ သူကို ဖိစီးမထားဘူး ဆိုပေမယ့် ဘဏ်စာရင်းကို တွေ့ရင် အသည်းလှည်းယုတ်တယ်၊ အချွတ်နီခဲဖြစ်တယ်။ ဘာလုပ်ရမှန်းမျှ မသိဘူး။ ကျွန်တော်/ကျွန်မ ငိုလို့မလိုဘူး၊ ဒါပေမယ့် တစ်စုံတစ်ဦးနဲ့ တူမယ်လိုမျိုး မမြင်တော့ဘူး။ နှလုံးကာနေတယ်၊ လွန်လွန် လွန်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လနှစ်လ အကြာ ကိုေကာကာနာကျဆင်းနေတယ်။

အခြားပြဿနာတစ်ခုက သူ့အစ်မရဲ့ မင်္ဂလာပွဲ ရန်ပုံငွေ အချက်ပါပဲ။ ကျွန်တော်/ကျွန်မ အခက်အခဲမရှိလို့ ကူပေးချင်တယ် ဒါပေမယ့် အလွန်အကျွံခံမရဘူး။ ကျွန်တော်/ကျွန်မက ဒါကို အခုချိန်မှာ ထည့်ပြီး ပစ္စည်းတင်မရင် ရောင်းဖို့ မရှိလို့ အရမ်းခက်ခဲတယ်။ ဒါပေမယ့် သူက ပြောတာက “မိသားစုအရေးပါတယ်” လို့ပဲ၊ နောက်ပြန် ကျန်ထားတာကို ကျွန်တော်/ကျွန်မ က စုနိုင်ဖို့ တာဝန်ယူထားအောင် ချက်ချင်း ငွေကိုကျွန်တော်/ကျွန်မ က တင်ဆက်စီမံရတယ်။ နောက်ထပ်ဆိုးတာက ကျွန်တော်/ကျွန်မ ဘဏ်စာရင်းတစ်ခုလို မဟုတ်ဘူးဆိုပြီး မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အိမ်ထောင်ဝင်ထဲမှာ မင်းလည်းပါပေမယ့် ဘာလို့ အကုန်ကို ငါက စီမံရလဲ။

တခါတလေ စိတ်ထင်ရှိတယ်—မကျေမနပ်လောက်ရလား၊ သူနဲ့ ကိုက်ညီတာမှန်လား။ ငါ့မှာ နေ့ရက်ကောင်းတွေ ရှိတယ်၊ သူနူးညံ့တယ်၊ တစ်ခါတလေ ပို့ပေးကူတယ်၊ အချိန်တစ်ချို့ ငါ့အစားလိုက်စားပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလို အပြုအမူတွေ စုပေါင်းပြီး ကျွန်တော်/ကျွန်မ ကို စိတ်ဆင်းရဲဖြစ်နေစေတယ်၊ မိုးကင်း မပျက်၊ ငါ့အလုပ်နဲ့ အိမ်ထောင် အကုန်ပေါင်းစပ်တာကာလ မအိပ်နိုင်ဘူး၊ တစ်နာရီနဲ့စောပိုင်းမှာ ဘဏ်စာရင်းကြည့်ချင်တက်တယ်၊ အစားအစာပို့ရေးအချိန်နှောင့်ယှက်သွားတယ်။ မရှိမဖြစ် ဝမ်းနည်း တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြိုတင်စိုးနေပေ့ါ။

ရှာဖွေတွေ့ဖို ကိန်း ကျွန်တော်/ကျွန်မ အများကြီး ပြောကြားပြီ၊ ဒါပေမယ့် တစ်ခါတရံ ပြင်းထန်တဲ့ အဓိပ္ပါယ်နဲ့ မြင်ရတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့စကားတွေ နောက်တစ်ချိန်မှာ တိတ်တယ်။ မပြောင်းလဲဘူး။ စကားလုံးနဲ့ရောက်တယ်၊ ပြောင်းလဲဖို့ မဖြစ်ဘူး။ သူ့ကို ပြောတယ်ဆို တစ်ခုချင်းတိုက်တိုက် ရာဇဝင် လို့ပဲ။ တောက်လျှောက် ပြောတယ် ဆို ပြိုင်ဆန်မိတတ်တယ်။ ကိုယ့်ကိုန်က များပြီးမပေါက် အားကြီးဖြစ်ပေါ်မယ်လို့ ကြောက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်/ကျွန်မက အပိုင်းအစကို မဖြစ်မနေ ပြောင်းလဲချင်တယ်။ 5555 (ဟားဟား) — ဒီလိုပဲ။

မိတ်ဆွေများရေ၊ တူတူ ကြုံခဲ့ဖူးလား။ အခုဘဝမှာ ဖက်ဖက်အိမ်မက်နဲ့ ငွေစနစ် မရှိတဲ့ တစ်ဖက်နဲ့ ဘယ်လို နေထိုင်ရမလဲ။ သူ့ကို ဖိဒ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်/ကျွန်မ ကို အလုပ်နဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေး ထိခိုက်စေမှန်း မလိုချင်ဘူး။ ကိုယ့်အကြံဉာဏ်က ဘာလဲ—စာချုပ် ရေးထားပေးမှလား၊ သုံးငွေတွေကို တွဲသုံးမယ့် အက်ပ်တစ်ခု ထည့်သုံးရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို မင်းမင်းကျွန်မြတ်လက်အဖြစ်ခံစားမခံဘဲ ဘယ်လိုတိုက်ရမလဲ။ ကျွန်တော်/ကျွန်မ ချင်တာက ချန်လွှတ်မယ် မလျော့ချင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ပြောင်းလဲမရှိရင် ဘယ်လိုတည်ကြာနိုင်မှန်း မသေချာဘူး။

အကြံပေးပါ၊ ပို့စ်တွေ၊ ဘလော့ဂ်တွေ ရှိရင် လင့်ခ် ပေးပါဦး T_T