မိတ်ဆွေတွေ့ပါရစေ၊ တစ်ယောက်ငြိမ်းချမ်းစွာလှည့်လည်ရေးချင်တာနဲ့ မိတ်ဆွေ login ပေးပြီး ပို့စ်တင်နေတာပါ၊ ဘယ်သူ့ကို ပြောရမလဲ မသိတော့ဘူးနော်

မနေ့က စကြဝဠာရက်ပဲနော် ကိုယ့်ရုံးကနေ ချော့ချာချုပ်လမ်းဖြတ်လို့ ခြောက်ချင်ပြီး စေ့ဆေးချင်ခဲ့တယ်၊ ဘဝမူကမ်းမှ အပူပင်မှုတွေကို ခံရတာနည်းချင်တော့ สมุทรปราการတစ်ခန်းက လှမ်းလေးလှမ်းလားလား လမ်းလျှောက်သွားတာ။ မူဘယ်လိုမှ မိုးမကောင်းဘူးဆိုတော့ လမ်းမထဲက ဖက်ချက်တစ်ခုမှာ အီလပ်ဖေါ့၊ ဝက်ပေါင်းကဲ့သို့ မက်ရှင်ကျက်တီးစာကို စားပြီး ဂက်ဖီဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖြစ်တဲ့ ပင်လယ်တံတားနားလေးက မီနီကော်ဖီဆိုင်ထဲ သွားထိုင်ခံစားတယ်။ အပြာလုံးလက်ခွက်နဲ့ စာအုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖတ်ထားတယ်။ ပုံမှန်ရက်တိုင်းလို ၅ မိနစ်စိုက်တည်း... ဒါပေမယ့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကြောင့် စာမလဲဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်

တိုချောချင်းပြောရမယ်ဆိုရင်... အသင့်မထင်တဲ့အခါ မိန်းမချစ်သူဟောင်းနဲ့တွေ့သွားတာပါ။ ကဲ အဲဒီလူနဲ့ ဆက်ဆံရေးတခုဟာ တဖြည်းဖြည်းကို ပယ်ဖျက်ပြီး မကြာမီ သုံးနှစ်လောက် တိမ်းပျက်ပြီး အုတ်ပျက်သွားတာပါ။ ကြမ်းတမ်းကြီးတောင့်တင်းစိတ်မရှိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကိစ္စကို နားလည်ပြီး ကိုယ့်အပြစ်ကို လက်ခံပြီး သီးသန့်သွားတာ။ သူက သူမတစ်ယောက်ကို တစ်ဦးဖြင့် လိုက်လာပြီး ဆိုင်နောက်ထပ်ထဲကတောင့်နားမှာ ထိုင်ပြီး ချစ်စနိုးနား၊ လက်ထိတွေ့၊ ရယ်သံကြီးနဲ့ အရမ်းအနီးနက်နေတယ်။ ပြီး ငါ့ကိုမြင်လိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးက ပြန်လာ... ငါမမြင်ဖြစ်တာလို လုပ်လိုက်ပေမယ့် ရင်ထဲတော်တော်ကိုနာတယ်။ အဲဒီအနာနဲ့ ပူတယ်... ရင်ထဲမေးခေါ်စရာမရှိဘဲ နာမက်ကွင်းပေါ်လာတဲ့ ခံစားချက်

အံ့အားသင့်။ နာတယ်။

ငါ အသက် ၃၅ ရယ်၊ ဘန်ပက်ကုန်လမ်းနားမှာ ရုံးလုပ်တယ်၊ ဘဝအတိုင်းအတာ ရှိတယ်။ လူအများလို လူကောင်းလို့မပြောချင်ဘူး၊ ဆက်ဆံရေးလို့ ငါမထိခိုက်တတ်လောက်ပေမယ့် ဒီလို တွေ့လိုက်ရင် ဘာဖြစ်ဖြစ် ရင်ထဲကခံစားချက်တွေ အမြန်ထိုးလာပြီး အသက်ရှူခက်သလို ဖြစ်တယ်။ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုထက်မဟုတ်ဘဲ အရင်က တစ်ဖန်တစ်ခါ သတိပေးသလိုနဲ့ 'ငါတော့...' ဆိုသော စိတ်ခံစားချက်ကို ထိုးချိုးမိတယ်။ သူက လမ်းဖြတ်သွားရာမှာ ငါကို မစိုးရိမ်တာလို အပြုအမူပြသပြီး မဆိုးဘူးလို့လည်း ထင်တတ်ပြန်ပေမယ့် အဲဒီရုပ်ပုံတွေက အရင်က သာယာချစ်မြတ်နိုးချိန်တွေ၊ မကောင်းတဲ့ ငြိမ်းချမ်းဖျက်စီးမှုတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို တစ်ပြိုင်နက်ထပ်တူ ရိုက်စေလိုက်တယ်။ မနက်ခင်းတွင် တစ်ပြိုင်နက်လမ်းလျှောက်သည့်နေ့က ချစ်သူနှင့် လက်နှစ်စုံကို တစ်ချောင်းတည်းမွှမ်းပြီး မိုးရွာချိန်မှာ umbrella တစ်လက်နဲ့တင် နေရာချင်းနီးစပ်ခြင်းတွေ၊ သဘောမကျတဲ့ပုံစံတွေ၊ ရန်ဖြေစရာ စကားတလုံးလောက်တောင် အရမ်းပြင်းပြင်းစီးစီး စိတ်ထဲက လှိုင်းတိုက်လာသလို ခံစားချက်တက်လာတာပါ။ တစ်ဝက်တစ်ရာလောက် ၁၀ စက္ကန့်လောက် မျက်ရည်ပို့မောင်းချင်စိတ်ပဲ ရင်ခွင်ပြိုမလားလို့ တောင်ငြိမ်မနေဘူး

တချို့ အချိန်တွေကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ငါမယုံကြဘူး။ ငါ သွားပြီး မွေးဖွားမေးပါမလားလို့ သဘောက ရှိတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရိုးရိုးပဲ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားချင်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်မိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ ငါ ထိုင်နေဆဲ၊ ကော်ဖီမဆုံးဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေကို ရှာတွေ့နေကြတာ။ တိတ်ဆိတ်နေလို့ မျက်စိမမြင်လို့ တကယ်ဘယ့်တော့ ကြောက်ရွံ့လဲ။ တကယ့်ကို ကြောက်တတ်လား ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကို ကိုယ် ရှူရှိုင်းလွန်းလား။ တခါတလေတော့ သူဟာ အသစ်လက်ပတ်သပ်တမ်းတက်ပြီ ငါလည်း ကိုယ့်ကို ဝမ်းသာသင့်တယ် မလားဆိုတာ တွေးတတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် အစစ်က အရမ်းနာတယ်၊ ရင်ထဲတက်တက် ရှည်ရှည်နာတယ် တကယ်လို့။ ရှူပြီးမိနစ်တိုင်းမှာ ဖုန်းထဲမှာ 'သွားပြန်မေးလား' ဆိုတာမျိုး သူရဲ့ မေးခွန်းတွေက ငါ့ချင်းထဲမှာ တုန့်ပြန်နေပေမယ့် မေးနိုင်ဘူး၊ မေးလျှင် သူ မမှတ်မိလား၊ မှတ်ထားပေမယ့် မပြောချင်မလားဆိုတာတွေကြောင့်

အဲတုံ့ပြန်ချက်ထဲက တစ်ချက်ကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ နေရာကို သူ မကြာခဏလာလားဆိုတဲ့အရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အလယ်လတ်လေး ရှိတယ်။ ဘာကိုလဲ ဆိုတော့ သူတို့ဟာ အဲဒီဆိုင်ကို မကြာခဏရောက်တတ်မယ်လို့လား၊ ဘယ်လို မေးတာတစ်ခုတည်းနဲ့ သူ့ဘာသာနဲ့ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါပဲ ဆက်စပ်စဉ်းစားလားဆိုတာတို့ပဲ။ မိမိကိုယ်ကို ငါ သိတယ် ရှုပ်ထွေးခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် မိတ်ဆွေတွေကို မပြောချင်ဘူး မိမိရုံးက သူတို့က ကျေးဇူးပြုလို့ ငါနူးညံ့တယ်လို့ ရယ်ချင်စရာ မထင်ရဖို့ ခံရတော့မဲ့လောက်လို့ကြောက်တယ်

အခုတော့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး အိပ်မဝနိုင်ပဲ စဉ်းစားနေတယ်။ ဒီစာရေးနေတာတုန်းက နောက်ထပ် ရှုပ်ထွေးနေဆဲ။ ဘာလုပ်ရမလဲ၊ မက်ဆေ့ချ်ပို့ပြီး သေချာမှုကို မေးသင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အရင်ကဲ့သို့ အတိတ်အဖြစ်ပဲ ထားသင့်လား။ ဒီခံစားချက်က အမောဖြစ်တယ်၊ တကယ်ကို ငါ တောင်းဆိုချင်သလိုပဲ ငါလည်း ရှေးဟောထင်မိတယ်။ ငါ တစ်ခါတလေ အဖြေသွားချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အဖြေက ငါကို ပိုမိုဆိုးရမလားဆိုတော့ မြင်ကွင်းကို ကြောက်တတ်တယ်

မိတ်ဆွေတို့ရေ ငါဘာလုပ်သင့်လဲလို့ ထင်လဲ။ ဒီခံစားချက်ကို အဖြုတ်ထုတ်ဖို့ ဘာတွေလုပ်ရမလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် တိုက်၍ ရင်ဆိုင်ပြီး တိတိကျကျ မေးတာ အထက်တန်းပိုကောင်းမလား။ ငါ ဒီအရာနဲ့ယှဉ်ပြိုင်ပြီး အရမ်းမကြာခဏ မဟုတ်ဘူး ဟုတ်ပါ့မလား 5555

နောက်တချက်။ အရေးကြီးလားမသိဘူး တခြားလိုယ့် ကြာ၍ မျှော်လင့်စရာနည်းပါဘူး၊ ငါ စာမစုံဘူး တစ်ခုချင်းနဲ့ စိတ်ညစ်နေကာ ပါးပါးလေးမဆိုးပါနဲ့ လက်လွှတ်စေ့ပါ။ အရမ်းရှုပ်ထွေးနေသော အရင်းခံခံစားမှုနဲ့ ဒီစာကို ရိုက်နေပါတယ်။