ငါအခုစိတ်ညစ်နေတယ် ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုရယ်တမ်းနဲ့တောင် ရှိတယ် ဟืออ သတင်းတိုလောက်ပဲပြောမယ်နော်။ ဇယားဖွင့်ပြီး ညေချင်းတိမ်တိုက်ထဲမှာ ဖုန်းဖွင့်လိုက်တော့ ခင်ပွန်းဘဏ်အက်ပ်ထဲက transaction တွေတွေ့တယ်။ “ต้น” လို့ခေါ်တဲ့သူကို လစဉ်ပိုက်ဆံလွှဲပေးတာက အပျိုကျောင်းသားတွေကိုလက်မချလိုက်မယ့် ပမာဏတစ်ခုပဲ၊ ကျွန်တော်တို့က ကျေးလက်မူကြိုဆရာမတစ်ယောက်ဆိုတော့ မင်္ဂလာရောက်စရာမထိုက်ဘူး။ နောက်ထပ် atm မှတ်ပုံတင်လက်ငင်း့ထုတ်သွားတာတွေပါ ရှိခဲ့တယ်။ တိတ်တိတ်တင်းတင်းဖြစ်သွားတယ်။ မတွေ့ဖူးတဲ့ အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်သလို။ ရှေ့ကပဲတိုက်ခိုက်မိတာမရှိဘူး၊ လက္ခဏာမရှိဘူး။ ငါ ၃၂ နှစ်ပဲ၊ ခုံကမ်းမြို့က ဆရာမ၊ ခင်ပွန်းနဲ့ ၆ နှစ်ကတည်းက တွဲပြီး ဗဟုသုတရှိတာပေါ့၊ သာမန် မင်္ဂလာလက်ထပ်ပြီး နှစ်နှစ်နီးပါးဖြစ်ပြီ။ ဒီလိုတွေ့ရတာက နေမကောင်း၊ ကိုယ်တစ်ယောက်သိမိထားတဲ့လူတစ်ယောက်ရဲ့ အခြေအနေတစ်ခုကို တွေ့ရသလိုပဲ၊ တကယ်မဟုတ်ဘူးထင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါပဲ ငယ်မြတ်လား? ဒါမှမဟုတ် ငါစိတ်ပိုကြီးနေသလား? ရှုပ်မိလောက်ပြီ။ ၅၅၅၅ (မြန်မာစာရေးဆန်တဲ့ဟာ)

အ‌ကြောင်းက ရှည်တယ် ဒါဆိုတာ ပိုက်ဆံပဲမဟုတ်ဘူး ဒါက ခင်ပွန်းရဲ့ အလส့်အကျဉ်းလေးတွေပါ။ သူက အစီအစဉ်နဲ့ ခံစားချက်တွေကို မပြောမိဘူး ရှိတဲ့လူတစ်မျိုးပါ။ “အံ့အားသင့်စေချင်တယ်” လို့ ပြောတတ်ရုံ။ ငါလည်း အိုကေပါဘဲ၊ ရက်စက်မကျတဲ့ ရည်းစားနဲ့ ချစ်ခြင်းအရမ်းမခံစားတဲ့ လူမိုက်တော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ပိုက်ဆံကိုယ်ပိုင်ကိစ္စတွေလည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ရင် ကွာခြားတယ်နော်။ နောက်ထပ် သတင်းက သူဟာ သူ့ရည်းစားဟောင်းရဲ့ နေ့ရေဒီတာ (သို့) တစ်စုံတစ်ရာကို လစဉ်ကြေးပေးနေခဲ့တာကို ငါသိမှမရှိဘူး။ သူက မပြောဘူး စိတ်ပူစရာမရှိဘူးလို့ ပြောတတ်ပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က အိမ်ချိတ်ကပ်စုပေါင်း သုံးစွဲမှုအချို့ကို တွဲဖက်ထားကြတာပဲ။ အစားအသောက် ငှားရမ်း လျှပ်စစ်ရေ စရိတ်တွေကို ကိန်းဂဏန်းဖြင့် ချိန်ညှိထားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီလွှဲငွေအမျိုးအစားက ကျွန်တော်တို့မိသားစုရဲ့ ပေါင်းစီးပမာဏကို သိသိသာသာ မရှင်းလင်းစေဘူး။ ငါကတော့ ထိုက်အဝရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတိတိပဲထားတတ်တဲ့ မိန့်ရီးတရာပုန်းပုန်းလေးပါ။ စာရေးတဲ့ သေးသေးလက်မှတ်ခန်းကထဲ ပေါက်ငွေဝင်ငွေထွက်ကို ရေးထားတတ်တယ်။ မလုပ်တတ်ဘူးဆိုတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်ညစ်ဖို့လည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလယ်ရှိနေတဲ့ အလွှာတစ်ခုဟာ ငါ့ကို မပြောတတ်တာထက် အလုပ်ကြမ်းစေ့လှတယ်။

ဟေ့ ဟေ့ အရာမျိုးတစ်ခုရှိတယ်၊ ခင်ပွန်းက အမှတ်တရလေးတွေကို မေ့တတ်ပေမယ့် ဒေသခံဘောလုံးဂိမ်းတွေ အကြမ်းမထပ် မပြတ် မှတ်မိတတ်တာပဲ။ ဟာ ဟာ မနေနဲ့နော် ၅၅၅၅။ ဒါပေမယ့် သူက သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ထမင်းစားပြီးနောက် မိမိပေးတယ်လို့နောက်မှ ပြောတတ်တယ်။ ဘာမှ မပူပါနဲ့ လို့ ပြောတတ်ပေမယ့် ငါ transaction တွေ ထဲက စက္ကန့်ထွက်ငွေတွေကို မြင်ရင် အိုဆို... ငါမသိချင်ဘူး မင်းဘယ်သူကိုပေးလဲဆိုတာကို မလိုချင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အဓိကလူနှစ်ဦးဘဝနဲ့ဆိုင်တဲ့ အရာတွေကို ဝေမျှဖို့ လိုပါတယ်။ တကယ်လို့ အကြောင်းကြောင်းကောင်းတစ်ခုရှိရင် ပြောပြပေးရင် နားလည်နိုင်တယ် အတူတူစီမံနိုင်မယ်။ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်ထိ သူက မူတည်ချက်ကို တယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်တတ်ပြီး ငါက ကြိုးစားစုပြန် ဖြေရှင်းရင်း သို့မဟုတ် နောက်မှ မေးရင်းနေရတတ်တယ်။

နှစ်နှစ်က တက်တက်မနေပျိုဘွဲ့အတွက်လည်း တစ်ခုခု ရောက်ပါတယ်။ မင်္ဂလာပွဲပြင်တဲ့အချိန်မှာ သူက ဆိတ်ငြိမ်ပြီး ကျန်တဲ့စရိတ်တွေကို လျှော့ချချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ငါလည်း ဆက်လုပ်ပေးတယ် အကြောင်းတရားကနေ အလေးမထားချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ပွဲနေ့မှာ သူက သူ့ဖေဖေ သူ့မေမေ ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေ လိုမဆိုင်တဲ့သူတွေကို အသေးစိတ် ကျသင့်ငွေတွေကို လက်ငင်းပေးတာ ငါမဖမ်းသိဘူး။ ပြီးတော့ သူက ပြောတယ် “အရင်ငွေစုကနေချမှတ်မယ်” လို့၊ ဒါပေမယ့် မိသားစုစုငွေဆိုတာ ကြုံတုန့်ဖြစ်ရင် သုံးဖို့ပဲဆိုတာ ငါယုံကြည်ထားတယ်။ သူက ဒီလိုတုန့်ပြန်မှုတွေကို အကြိမ်ရေများစွာလုပ်လို့ ငါ စတင်ပြီး ခင်ပွန်းအလှည့်အပြောင်း တွင် အကြောင်းအရာတွေရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေမှာ နောက်ကျနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ငါသိတော်မူချင်တာ ပဲ၊ ဒါပေမယ့် အချိန်တချို့မှာ ငါကို ဂရုပြုစေထားတယ်ထင်ချင်လို့ မခံစားရဘူး။ အဲဒါက အိမ်ထဲမှာ အကာအခန်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ ငါ့မှာ မှန်ချပ်သော သော့ မရှိဘူး။

ငါ control freak မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ ငါ့ရည်ရွယ်ချက်က ပဲ။ ငါ့ဆိုင်းလွှာက ရိုးရှင်းချင်တယ် — ကျောင်းအလုပ်တက်၊ သိုင်းငွေရှိ၊ အရေးပေါ်အတွက် သိမ်းထား၊ အကြိမ်ကြိမ် မထွက်နိုင်ပဲ အဖေ့က သွားကြရတဲ့ တစ်လတစ်ကြိမ် အပြန်အလှန်လျှောက်လမ်း၊ မိတ်ဆွေတွေကို စိတ်ညစ်ရင် ချန်ခဲ့ဖို့ သာမန် bubble tea လောက် ဝယ်ပေးချင်တယ် ဆိုတာလေးတွေကို မျှဝေချင်တာပဲ။ ဒီလိုသေးတေးများကို ညီညာစွာ ပြောခွင့်ရှိသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ အကယ်၍ လျှို့ဝှက်ပိုက်ဆံတစ်ခုက ငါ့အတွက် ဆုလာဘ်တစ်ခုထောက်ပံ့ဖို့အမိန့်တင်မှာပါ ဆိုရင် တော်တော်တောက်ပစရာ ရှိမယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီ transfer လက်မှတ်စာရင်းက ငါ့ခံနိုင်ရည်ကျော်လွန်ပါတယ်။ သူက ငွေကို လက်ခံရသူအကြောင်း တစ်ဖက်သတ် မပြောဘူး၊ ပဲချင်းသဘောမျိုးလို့ပဲ မပြောဘူး။

မနေ့ညအိပ်ပြီး မနက်မိုးမှာ တိတ်တိတ်တင်းတင်းစိတ်ချမ်းသာစေဖို့ ကြိုးစားပြီး ကွင်းဘေးမှာ ပြောကြံလိုက်တယ် (ကျောင်းတံခါးဝကျရောက်ခွင့်မပေးချင်ဘူး ကလေးတွေမြင်နေမယ်ဆို)။ “ငွေဝင်ငွေထုတ်ကို ဘယ်လို ခွဲဝေပေးထားတာလဲ ကိုယ့်ကိုယ်တစ်ကြိမ်ကြည့်ချင်တယ်” လို့ မေးလိုက်တယ်။ သူ မိုးသဖွယ် မျက်နှာနဲ့ ကောင်းလှိုက်ပြောတယ် ဒီဟာက သူ့ကိုယ်ပိုင်စရိတ်ဆိုတာ၊ သူ့ရည်းစားဟောင်းကိုပေးတာနဲ့ တချို့အရာတွေ ရှိတယ် သူ့ကို ပူစရာမလိုစေချင်ဘူး လို့။ ငါတော့ မေးတယ် ဆိုရင် ဘယ်လိုခွဲတယ်ဆိုတာ မမှန်ဘူး။ သူ ပြောမယ် “တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပြောမယ်” လို့၊ အဲ့ဒီလို တမှတ်တိမရှိတဲ့ စကားနဲ့ ပြောပြီး သူသင်ကြားသို့ လျင်မြန်သွားတယ်။ ငါ စိတ်ကောက်ပြီး တိတ်တိတ်ဖြစ်သွားတယ်။ အမျိုးမျိုးစိတ်ရှုပ်မြောက်တယ် — ရက်ရောမလား ဒါမှမဟုတ် သနားလိုမလား။ ဒါပေမယ့် အကြမ်းအလုပ်မရှိဘဲ မိမိကနေ တကယ့်အရေးကြီးနေတဲ့ အရာတွေကို မပြောဘဲ ဆိုရင် ဘယ်လိုယုံကြည်နိုင်သလဲ။

အခု ငါမသိဘူး ဘာလုပ်ရမလဲ။ သူ့ကို အချိန်ပေးရမလား၊ သူတစ်ယောက်တည်း ပြီးနောက်မှာ သူ့ရဲ့ မိမိကိစ္စတွေကို ချက်ချင်းရှင်းတာပေးဖို့ ခွင့်ပေးပြီး ပြန်လာရင် ပြောဆက်မလား။ ဒါမှမဟုတ် အကောင်အထည်ဖော်ပြီး ဘဏ်စာရင်းအတွက် စည်းမျဉ်းတစ်ခု တင်ချင်ရမလား။ ငါ confrontation က ကြောက်တယ်။ ပြင်းပြစွာပြောရင် သူက နောက်သို့ဆုတ်ချင်လို့ ကြောက်တယ်။ ဒါပေမယ့် တိတ်တိတ်နေလည်း ရက်ရောပိုပြီး စိတ်မရှငြိမ့်ဘူး။ ကျွန်တော် ဆရာမဖြစ်ဘဲ ကျောင်းကလေးတွေနဲ့ တစ်နေ့တာကျန်ရောက်ရင်း ညချိန်မှာလည်း အေးချမ်းတဲ့ နေရာတစ်ခုရချင်တယ်၊ ငါ့စိတ်ပူတွေကို ကလေးတွေဆီ မထားချင်ဘူး။ ငါ control freak လား၊ ဒါမှမဟုတ် စိုးရိမ်ရန်ပိုလား? ဒါမှမဟုတ် အရင်ပဲ သူ့ကို အကြောင်းရှင်းဖို့ အချိန်ပေးဖို့လား? ပြောပေးပါဦး။

မိတ်ဆွေတို့ ဘာထင်သလဲ? ငါဘာလုပ်သင့်သလဲ? ငွေစီစဉ်မှုအကြောင်းကို တိုက်ရိုက် ဆွေးနွေးသင့်သလား ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို အချိန်ပေးပြီးရှင်းပြခွင့်ပေးသင့်သလား? နောက်ပြီး ပြန်ပြီး update ပေးမယ်နော် စိတ်ပူလို့တောင် T_T

ပို.လ. — တကယ့်ကို ဆရာမတစ်ယောက်ဆိုပြီး ဒီလိုဖြစ်ဖူးတဲ့သူရှိရင် ကုသပါတယ်၊ ဘယ်လိုဖြေရှင်းခဲ့ကြတာမျိုး မျှဝေပါဦး။