โรงเรียนเล็กๆ ย่านภูเก็ตค่ะ
คือ... งงมากจริงๆ อ่ะ จิงๆ นะ รู้สึกอกหักกับงานที่รักเบาๆ
เราอายุ 38 ปี เป็นครูประจำชั้นประถม สอนมาประมาณ 10 กว่าปีแล้ว ขับมอไซค์ไปโรงเรียนประมาณ 15 นาทีทุกเช้า มีนาฬิกาปลุกตั้งไว้ตีห้าครึ่ง เคยคิดว่าคุ้นกับระบบโรงเรียนเล็กๆ พอสมควร แต่ช่วงสองเดือนมานี่มีเรื่องซ้อนเรื่อง จนเหนื่อยมากกก จนแทบจะไหวไม่ไหวแล้วจริงๆ แล้วก็ต้องมาระบายที่นี่หน่อย มือใหม่หัดตั้งกระทู้ค่ะ 5555
สัปดาห์ก่อน ผู้บริหารประกาศแบบฉับพลันตอนบ่าย 14:30 ว่าจะให้โรงเรียนจัดโครงการติวพิเศษหลังเลิกเรียนเพื่อเตรียมเด็กที่จะสอบเข้า แบ่งกลุ่มครูแล้วบอกว่าใครว่างก็ทำ ใครไม่ว่างก็ไม่เป็นไร แต่โทนการสื่อสารมันเป็นแบบบังคับๆ นะคะ เหมือนคาดหวังว่าทุกคนต้องยอมรับ
เราแจ้งหัวหน้าไปตั้งแต่แรกว่าที่บ้านมีภาระต้องดูแลแม่และลูกเล็กๆ หลังเลิกเรียน ถ้าช่วยได้จะสอนแค่สองวันตอนเย็นประมาณทุ่มถึงสองทุ่ม ซึ่งเราก็พยายามยืดหยุ่น พูดดีมากกก แต่พอผลตารางออกมา ปรากฏว่าเราโดนโยนให้สอนกลุ่มที่ต้องเตือนเรื่องพฤติกรรม ติดงานบ้าน ติดเชิงวินัย แล้วยังได้ชั่วโมงดึกกว่าคนอื่นอีกหนึ่งชั่วโมง เรางงมาก ทำไมต้องเป็นเรา
เพื่อนครูบางคนแอบยิ้มแบบรู้สึกว่าเราโชคร้าย บางคนเงียบเฉยๆ คนในแผนกเดียวกันก็ไม่ได้มาช่วย บอกว่าเขาไม่ได้จับงานนี้ ต้องแล้วแต่คนที่รับผิดชอบ แต่เราเห็นการเลือกคน โทนมันเหมือนคำสั่ง ให้เรารับผิดชอบเรื่องที่คนอื่นไม่อยากทำ แต่ไม่มีใครมาคุยจริงๆ ว่าเราโอเคไหม แบบเดียวกับตอนประเมินผลการสอนปีที่แล้ว ซึ่งเราก็พยายามทำงานมาตลอดนะคะ ไม่ได้อยากน้อยใจ แต่ทำไมความตั้งใจเราไม่ถูกมอง
ตอนประชุมทีม หัวหน้าพูดถึงผลสัมฤทธิ์ที่ลดลง แล้วมีการเอาชื่อครูขึ้นมาเป็นตัวอย่างว่า "ครูคนนั้นต้องเพิ่มความเข้ม" แต่ไม่ได้ระบุชัดว่าปัญหาจากอะไร แล้วเสียงพูดมันเงียบลงตอนชี้มาที่เรา เราเลยรู้สึกเหมือนเป็นเป้าหมาย ทั้งที่เราก็มีเด็กที่พัฒนาขึ้นจากกิจกรรมที่บ้านกับผู้ปกครองนะ แต่ข้อมูลมันไม่ครบหรือถูกเลือกพูด เราก็สงสัยว่าเราเป็นคนคิดมากไปรึเปล่า
พอเริ่มติวพิเศษ เราต้องอยู่ถึงเกือบสามทุ่ม สลับกับทำแผนการสอนชั้นเรียนปกติ ผลคือไปเยี่ยมบ้านผู้ปกครองตามนัดไม่ได้ บางคืนต้องพาแม่ไปหาหมอซึ่งใช้เวลาประมาณชั่วโมงครึ่งต่อครั้ง เราเลยโทรขอเลื่อนนัดบ่อยๆ บางคนในทีมก็มาทักว่า "ทำไมครูไม่คุยกับหัวหน้าให้ดีก่อนรับงาน" แบบตัดสินจากภายนอก เรารู้สึกถูกตำหนิทั้งจากงานที่เพิ่มขึ้นและคำพูดเพื่อนร่วมงาน ใจแห้งเลยอ่ะ
คืนหนึ่งกลับบ้านสี่ทุ่มกว่า หัวหนักมาก เปิดโทรศัพท์เจอไลน์กลุ่มครู มีสตอรี่เพื่อนลงรูปกินข้าวกับครอบครัว นั่งถือแก้วกาแฟดูสบายมากกก เราอิจฉาแป๊บนึง แล้วก็ตำหนิตัวเองว่าเราเลือกช่วยเองรึเปล่า หรือควรตั้งขอบเขตให้ชัดเจนกว่านี้ มันงงมากค่ะ T_T
มีเรื่องเล็กๆ สะสม เช่น ส่งเอกสารด่วนแล้วให้คนเดียวดูแล หรือประชุมสำคัญแล้วเพื่อนบางคนไม่มาแต่ก็ไม่ตาม สุดท้ายครูประจำต้องจัดการ เรากลายเป็นคนรับภาระซ่อมสถานการณ์ทั้งๆ ที่ไม่ได้เริ่ม แต่ว่าอีกด้านก็สงสารหัวหน้าที่เจอแรงกดดันจากผู้บริหารด้วย ถ้าเป็นเราเป็นหัวหน้าจะทำยังไงดีนะ ไม่อยากเผด็จการ แต่ก็ไม่อยากให้คนมองว่าเราอ่อนแอจนถูกเอาเปรียบ
เราไม่รู้คนอื่นจะมองเรื่องนี้เป็นเรื่องเล็กหรือใหญ่ แต่ตอนนี้เหนื่อยใจมาก อยากมีใครสักคนมานั่งคุยตรงๆ แบบเปิดอก แต่โรงเรียนเราไม่มีระบบสะท้อนปัญหาเป็นทางการ เพื่อนๆ เคยเจอแบบนี้ไหมคะ ควรคุยกับหัวหน้าแบบเป็นทางการดีมั้ย หรือควรตั้งขอบเขตเรื่องเวลาทำงานก่อน แล้วถ้าต้องการความช่วยเหลือจริงๆ จะพูดยังไงให้ไม่โดนมองว่าไม่รับผิดชอบ
หรือเราคิดมากไปเองคะ ช่วยแนะนำทีค่ะ จขกท รู้สึกสับสนมากจริงๆ
ป.ล. ขอโทษถ้าพิมพ์เลอะ พิมพ์ไปกะถอนหายใจไป แบบเครียดๆ งี้
เซ็งมากค่ะ — ครูถูกโยนงานกะทันหันแล้วยังโดนมองแปลกๆ ทำไงดี?
1
0
0
ยังไม่มีความคิดเห็น