ทำงานออฟฟิศที่ภูเก็ตมาเกือบสิบสองปีแล้วครับ

เล่าแบบสั้นก่อนนะครับ — เพิ่งเจอเรื่องที่ทำให้เรางงกับตัวเองมากกก แต่ก็ขำๆ อึดอัดด้วย งงจริงงง. เหมือนมึนๆ อ่ะ.

ผมอายุ 42 เป็นเจ้าหน้าที่ประสานงานในบริษัทท่องเที่ยวเล็กๆ ใกล้ตลาดสด ตัวงานหลักคือดูเอกสาร ประสานโรงแรมกับไกด์ ทำใบเสนอราคา อัพเดตไฟล์บนเซิร์ฟเวอร์ ช่วยฝ่ายบุคคลเวลาจำเป็น บางวันต้องออกไปจ่ายเช็คตอนบ่ายสาม บางทีต้องนั่งเฝ้าโทรศัพท์จนถึงห้าทุ่มถ้ามีกลุ่มดึกๆ งานมันไม่รูทีนแบบเป๊ะๆ แต่ก็อยู่ได้ เหมาะกับชีวิตครอบครัวและลูกเมียของผมหน่อยๆ — ผมมีปากกาลูกลื่นสีดำหนึ่งแท่งที่ไว้เซ็นเอกสารทุกเช้า เวลาเซ็นใช้เวลาประมาณ 7 วินาทีต่อใบ อะไรแบบนี้แหละ.

ปัญหาคือหัวหน้าคนปัจจุบันเพิ่งขึ้นมาได้เกือบสองเดือน เขาชอบให้ทีม "ทำได้ทุกอย่าง" แบบไม่มีกรอบ เช่น เมื่อวานบอกอยากให้ทีมช่วยทำคอนเทนต์โซเชียลเพราะเห็นคู่แข่งโพสต์ดี เขาบอกว่าเดี๋ยวนี้ใครๆ ก็ทำได้ ลงคลิปสั้นๆ บอกไอเดียให้ เสร็จงานนี้ก็รับสายลูกค้า สลับไปเช็คเรทโรงแรม แล้วต้องมาทำสไลด์พรีเซนท์พรุ่งนี้เช้า เข้าใจมั้ยครับ.

เข้าใจนะครับ แต่ผมไม่ได้เก่งเทรนด์โซเชียล คือทำได้แต่ไม่สวย ไม่ครีเอทีฟ เหมือนผมออกใบแจ้งหนี้คล่องกว่า หัวหน้าไม่ค่อยชอบฟังว่าคนเรามีจุดเด่นต่างกัน เขาอยากเห็นความคล่องตัวตลอดเวลา ถามไรก็ตอบได้ ทำให้ผมรู้สึกว่าล้าหลัง ทั้งๆ ที่งานเก่าๆ ผมทำดี ลูกค้ายกนิ้วให้หลายครั้ง แต่พอหัวหน้าเน้น flexible แบบคนวัยยี่สิบ ผมก็คิดว่าเห้ย เราจะไปเรียนติ๊กตอกตอนตีหนึ่งดีมั้ย. ฮาๆ 5555

บางเรื่องคือเปลี่ยนเร็วมาก เช่น ประชุมเช้าทุกวันเก้าโมงเป๊ะ เดิมเป็นอัพเดตสั้นๆ แต่ตอนนี้กลายเป็นเวทีไอเดีย ต้องโชว์สไลด์ 3 หน้า ทำตัวอย่างโพสต์ เสนอแคมเปญ แล้วจด follow-up เยอะๆ เพิ่งรู้ว่าคนเขาพูดหน้ากล้องไหลลื่นกันจิงๆ เราเลยเงียบไปเลย บางครั้งพูดไม่เป็น บางทีก็คิดจะพูดแต่ลืมคำที่เตรียมไว้. เงียบ.

บางวันหัวหน้าขอให้ผมทำงานนอกกรอบ เช่น ให้ไปคุยกับเจ้าของร้านอาหารในจังหวัดอื่น (ต้องไปคุยตอนบ่ายโมงครึ่งที่นัดไว้) แต่เขาโทรมาตอนเก้าโมงเช้าเปลี่ยนไอเดียให้แก้แผนทั้งหมดภายในบ่ายโมง แล้วยังเพิ่มให้เขียนสคริปต์คลิปสามนาทีเพื่อโปรโมทอีก ทำไมต้องสามนาทีล่ะครับ งงมากกก.

ผมพยายามปรับ เลยคุยกับหัวหน้าว่าเราทำได้แบบนี้นะ แต่ถ้าต้องการสไตล์แบบนั้นจริงๆ อาจต้องมีเวลาซ้อมหรือมีคนรับผิดชอบคอนเทนต์โดยตรง เขาฟังแป๊บเดียว แล้วตอบว่า "ก็ลองดูแล้วกัน" แต่หลังจากนั้นงานก็ยังมากระจุกที่ผม ทั้งงานเทคนิคและงานสร้างสรรค์ จนผมรู้สึกว่าถูกเอามาเป็นคนกลางระหว่างฝ่ายเทคนิคกับครีเอทีฟ ทั้งที่ผมเป็นคนออฟฟิศธรรมดา ไม่ใช่มืออาชีพด้านครีเอทีฟ.

บางคืนผมนอนไม่ค่อยหลับ คิดว่าเราทำได้มั้ย หรือคิดมากเอง หรือควรบอกชัดๆ ว่าไม่สามารถทำทุกอย่างแบบมืออาชีพได้ แต่กลัวคำว่า "ถ้าไม่ทำได้ก็หาคนใหม่" จะมาตามหา เราอายุมากกว่าคนใหม่ๆ ในทีม มีภาระต้องรับผิดชอบลูกเมีย มีค่าใช้จ่าย ไม่อยากเปลี่ยนงานบ่อย แต่บรรยากาศที่ต้องขายอิมแพคและความเร็วทำให้เหนื่อยและไม่มั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ.

แอบหนีหัวหน้ามาตั้งกระทู้นะครับ เดี๋ยวกลับมาตาต่อ T_T

เพื่อนร่วมงานบางคนเห็นใจ แต่บางคนก็แซวตรงๆ ว่า "ทำไมยังไม่เป็นติ๊กตอกอัลฟ่า" ตลก แต่ก็เจ็บนิดๆ อยากหัวเราะแต่ก็อยากร้องไห้ ผมคงต้องพัฒนาทักษะบางอย่าง เช่น การทำวิดีโอสั้น เบื้องต้นอาจไปลงคอร์สสั้นๆ ประมาณ 2-3 วัน แต่ก็กลัวว่าจะลงทุนเวลา+เงินแล้วไม่ได้ผล เพราะพอเรียนแล้วหัวหน้าอาจไม่ปล่อยให้เราทำจริง หรือให้โอกาสแต่คาดหวังสูงขึ้นอีก.

อยากถามเพื่อนๆ ที่เคยเจอหัวหน้าแนวนี้หรือคนวัยใกล้เคียงกัน — ควรคุยตรงๆ กับหัวหน้าว่าเรามีขอบเขตงานและอยากพัฒนาทีละอย่างดีมั้ย หรือควรเงียบๆ พยายามเรียนรู้ให้ได้ทุกอย่างเพราะกลัวโดนมองว่าไม่พร้อมรับงาน? หรือมีวิธีแบ่งงานเป็นระบบโดยไม่ถูกกดดันจนเกินไปบ้าง? ผมไม่อยากเป็นคนขี้เกียจ แต่ก็ไม่อยากถูกดึงให้ทำทุกอย่างจนสะอึกครับ

ป.ล. ถ้ามีใครแนะนำคอร์สสั้นๆ ในภูเก็ตที่ไม่ต้องเรียนออนไลน์มาก จะกอดคอมเมนต์ไว้เลยครับ