เหนื่อยกับงานโรงแรมที่โคราช แต่กลัวเปลี่ยนงานไปพร้อมกันค่ะ

ทำงานโรงแรมย่านตัวเมืองโคราชมาสิบปีแล้วค่ะ เราอายุ 34 ทำงานหน้าเคาน์เตอร์เช็คอิน-เช็คเอาท์ กะดึกบ้าง กะเช้ามืดบ้าง เช่น รอบตีสองครึ่งถึงตีห้า, หรือบ่ายแก่ๆ ประมาณ 15:30-20:30 ก็มี แล้วก็เจอเรื่องคาใจหลายอย่างจนไม่รู้จะทำยังไงดีจริงๆ

ท้อจัง. เหนื่อยมากกกจริงงง

เริ่มจากเพื่อนร่วมงานคนนึง — พี่ผู้หญิงราวๆ 40 คน เคยช่วยกันทุกอย่าง วันไหนเราติดงานหนักเค้าก็ช่วยเคลียร์ บางทียังช่วยยกกระเป๋าแขกเองด้วย (เค้าจับกระเป๋าเดินทางไซส์ใหญ่ แล้วก็วางกล่องใส่รองเท้าเล็กๆ ให้เรา) แต่ช่วงหลังเค้าเริ่มมาขอลาพักบ่อยขึ้น บอกว่ามีนัดหมอฟันบ้าง ต้องกลับไปทำงานบ้าน บางทีบอกว่าไปร้านซ่อมนาฬิกาปลุกให้ลูก ประมาณ 45 นาทีหรือนานกว่านั้น ก็เข้าใจแหละว่าคนอายุมากขึ้นมีเรื่องส่วนตัว แต่พอเค้าอยู่กะ พี่ผู้จัดการจะปล่อยให้เค้าทำตามใจ เช่น ถ้าแขกร้องขอเช็คเอาท์ด่วน พี่เค้าจะให้พี่คนนั้นเป็นคนจัดการ ตรงนั้นเราก็โอเคนะถ้ามันแฟร์

แต่มันไม่แฟร์อ่ะค่ะ. สัปดาห์ก่อนมีแขกมาพักยาวคืนหนึ่งตู้เย็นในห้องมีของหาย แขกเรียกมาด่า เราเป็นคนรับเรื่องเพราะพึ่งลงกะ ขณะที่กำลังเขียนโน้ตด้วยปากกาเล็กๆ ให้แม่บ้านเคลียร์ เราแจ้งแม่บ้านแล้วให้เช็กประมาณ 20 นาที แต่มันมีจังหวะที่พี่ผู้จัดการมาดูแลงาน แล้วเค้าดูแลงานแบบ...มองหน้าเราแล้วถามคำถามเหมือนเราทำผิดตั้งแต่แรก ทั้งที่เราเพิ่งบอกข้อมูลทั้งหมดไปแล้ว แล้วพี่ผู้จัดการคอมเมนต์ว่า "ถ้าทำแบบนี้อีก จะไม่ให้ลงกะเดี่ยว" เสียงแข็ง ใครๆ ก็ได้ยิน เหมือนถูกประกาศกลางวง ทั้งที่เรื่องยังไม่ได้พิสูจน์

อีกอย่างคือการบอกเวลางานหรือเปลี่ยนกะแบบกระชั้นชิด บางครั้งเราโดนสลับกะแบบไม่ทันตั้งตัว ต้องไปรับ-ส่งหลานตอนเย็น ตอน 17:00 ต้องรีบออกจากงาน เลยเสียค่ารถนอกเวลา บางคนในทีมแอบพูดว่าเราเรื่องมาก เราแค่พยายามจัดชีวิต เพราะมีแม่รอรับหลาน และต้องไปส่งหลานเรียนพิเศษ บางครั้งก็คิดว่าเราเป็นคนขี้เกรงใจหรือคิดมากไปเองนะ หรือเราควรพูดตรงๆ ดี

เราก็รักงานนะ ชอบรอยยิ้มแขก ชอบเวลาที่แขกชมโรงแรม แต่เวลาโดนดุแบบนั้นมันเสียความมั่นใจมากกกจริงงง ถึงจะพยายามไม่เอามาคิด แต่พอกลับบ้านก็นอนไม่ค่อยหลับ คิดว่าเราทำงานไม่ดีหรือเปล่า หรือควรทำตามคำสั่งทุกอย่างโดยไม่ถาม เพื่อรักษาความสงบ แต่ถ้าทนต่อไปอีก เราจะทนได้อีกนานมั้ย หรือจะเกิดวันหนึ่งที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นกลางครัวเพราะเก็บความเครียดไว้หมดแล้ว

มีเพื่อนพนักงานบางคนแนะนำให้คุยกับผู้จัดการ แต่กลัวว่าจะยิ่งกลายเป็นเป้าสายตา อีกเสียงบอกให้มองหางานใหม่เพราะอายุเริ่มมากขึ้น เราถามตัวเองตอนกลางคืนบ่อยๆ ว่าทนเพื่อความมั่นคงทางรายได้หรือออกไปหาสิ่งที่สบายใจมากขึ้นดี รู้สึกผิดที่คิดเรื่องลาออก ทั้งที่บ้านก็ต้องพึ่งพารายได้นี่มั้ย แต่บางวันมันเหนื่อยจนน้ำตาจะไหล T_T

เพื่อนๆ ในบอร์ดค่ะ เจอแบบนี้มีใครเคยคุยกับหัวหน้าแล้วได้ผลบ้างไหมคะ หรือใครมีวิธีทำให้ใจแข็งขึ้น ไม่เอาเรื่องคำพูดมากมายมาทำร้ายตัวเองบ้าง เราควรทำยังไงดีคะ? หรือควรเริ่มมองหางานใหม่ไปเลยดีไหมคะ จขกท งงมากค่ะ 5555

ป.ล. ถ้าใครมีคำพูดสั้นๆ ให้กำลังใจ เราอยากได้จริงๆ ค่ะ