นี่เป็นกระทู้แรกที่ตั้งนะคะ ผิดพลาดตรงไหนขอโทษล่วงหน้าด้วยนะ

คือ...อยากระบายมากจริงๆ พึ่งกลับจากส่งของตอนสี่ทุ่มสิบห้านาที ฝนตกปรอยๆ เปียกเสื้อกันหนาวกับกุญแจกับกระเป๋าเล็กๆ ด้วย ใจยิ่งเปียกกว่าอะ ;_;

สั้นๆ ก่อน เราอายุ 31 ทำไรเดอร์ส่งของในกรุงเทพ คบแฟนมา 5 ปี แต่งงานปีที่แล้ว อยู่แฟลตเล็กๆ ชานเมือง ของไม่หรูหราอะไร แต่เราทำเต็มที่นะ ชุดแต่งเราออกเงินเองจนเป็นหนี้นิดหน่อย เพราะอยากให้วันนั้นมันดีจริงๆ

พอแต่งแล้วปัญหาไม่ได้หาย กลับเพิ่มขึ้นอีก เยอะมากกก จนเราเหนื่อยสุดๆ บางทีก็คิดว่าตัวเองคิดมากไปรึเปล่า

แฟนเราเป็นคนเรียบร้อย ใส่ใจ แต่มีนิสัยที่ทำให้ชีวิตมันรวน เช่น เรื่องเงินเล็กๆ น้อยๆ มากกก จริงๆ เขาเก็บเงินไว้ในกระเป๋าเล็กๆ ติดพวงกุญแจสีแดง แล้วเวลาจ่ายมักจะผลักให้เรา เช่น ค่าน้ำ ค่าอาหาร เราได้ค่าขนมพิเศษบ้างไม่สม่ำเสมอ บางเดือนเหนื่อยมากแต่เขาบอกว่า "เดี๋ยวก็คืน" แล้วก็เลื่อนเป็นเดือนหน้า แล้วก็ลืมทุกที

มันทำให้เราอัดอั้นนะ รู้สึกว่าภาระมันถ่วงที่เรา เราต้องจ่ายก่อนแล้วค่อยตามทวงทีหลัง แล้วไม่ใช่แค่เงิน อารมณ์ก็ด้วย เขาชอบบอกว่าจะทำโน่นจะทำนี่แล้วลืม เช่น บอกว่าจะซ่อมก๊อกน้ำที่รั่ว แต่ผ่านมาเป็นสองเดือนก็ยังไม่ทำ อ้างว่างานยุ่ง เราเข้าใจงานนะ แต่บ้านเราเล็กปัญหาพวกนี้สะสมเรื่อยๆ สองเดือนแล้วเราก็เซ็ง

อีกเรื่องคือเรื่องอนาคต เขาไม่เคยจริงจังคุยระยะยาว เราต้องเป็นคนเริ่มคุยตลอด ถามเรื่องนโยบายทุกเดือนเลย ㅋㅋㅋㅋ เราเหนื่อยจริงๆ หรือเราหวงมากไปนะ

บางทีเราอยากให้เขาเป็นคนเสนอมา เช่น มาคุยเรื่องบัญชีร่วม แบ่งสัดส่วนชัดๆ แต่เขามักพูดว่า "ช่างมัน" หรือ "ค่อยว่ากัน" น้ำเสียงเฉยๆ แบบนั้นทำให้เรารู้สึกไม่มีค่า เหมือนไม่ได้อยู่ทีมเดียวกัน เราก็กลืนน้ำตา เงียบเลย

มีครั้งหนึ่งขอให้เขาช่วยสำรองเงินค่าซ่อมมอเตอร์ไซค์ เพราะงานเราใช้รถ ถ้าไม่ซ่อมแทบไม่มีรายได้ เขาบอกโอเค แต่พอถามจริงๆ กลับบอกต้องรอดูเดือนหน้า เงินไม่พอ เราจัดการเองจากเงินสำรองที่เก็บไว้ประมาณสามพันบาท ภูมิใจที่จัดการได้ แต่ก็คิดว่าถ้าสลับสถานการณ์เขาจะทำแบบเราไหม

บางคืนโทรหาเขาแบบหมดแรง สี่ทุ่มกว่าเรายังไม่คืนรถลูกค้า เขาตอบแค่ "พักเถอะ เดี๋ยวคุยพรุ่งนี้" แล้วพรุ่งนี้เงียบหายอีก เขาชอบเลี่ยงเรื่องหนักๆ มากกก จนเราเริ่มสงสัยว่าเขาเป็นคนเลี่ยงนิสัยหรือไม่อยากรับผิดชอบความรู้สึกจริงๆ

มันไม่ใช่แค่เงินหรือลืม แต่เป็นความรู้สึกว่าความร่วมมือไม่สมดุล เราพูดหลายครั้งแบบใจเย็น แต่ทุกครั้งจบด้วยน้ำตา เพราะอธิบายยาก แล้วเขาก็บอกว่า "เข้าใจแล้ว" แต่พรุ่งนี้ก็ลืม งงมาก บางทีก็โกรธตัวเองว่าทำไมทนได้ขนาดนี้ หรือเราแค่กลัวการเริ่มใหม่ กลัวมากกก กลัวสุดๆ

เคยคิดจะตั้งกฎบ้าน เช่น แยกบัญชี 50:50 หรือมีกองฉุกเฉิน แต่พอยกมากลับได้คำตอบว่า มันวุ่นวาย อยากอยู่แบบสบายๆ เราก็คิดหนัก จะไหวไหมกับความสบายที่ทำให้เราเจ็บปวด หรือเราเป็นคนละเอียดเกินไปนะ

ชอบเขาตรงที่ใจดี บางทียังทำข้าวให้ตอนพัก ใส่ใจจริงๆ เป็นบางครั้ง แต่เราอยากได้ความสม่ำเสมอมากกว่า เราพยายามแล้ว แต่ยังไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงจริงจัง บางคืนคิดมากถึงขั้นสงสัยว่าการแต่งงานนี้ผิดหรือเปล่า ใจหดเลย

เพื่อนๆ พี่ๆ ใครเคยเจอแบบนี้ไหม ควรทำยังไงดี ควรตั้งขอบเขตเป็นลายลักษณ์อักษรไหม ควรบอกชัดว่าถ้าไม่เปลี่ยนจะต้องทำอะไรต่อ เช่น แยกบัญชีหรือให้เวลาปรับไหม หรือตัวเราเองคิดมากไป

เราเหนื่อยมากจริงๆ แต่ก็ไม่อยากตัดสินใครเร็วๆ อยากได้คำแนะนำจากคนที่เคยเจอแบบนี้ จะปรับยังไงให้เขารับผิดชอบมากขึ้นโดยไม่ทำลายความรัก มีวิธีพูดคุยแบบได้ผลไหม

ขอบคุณที่อ่านนะ T_T