พวกเพื่อนๆ ว่าไงน้อ เราควรยอมเฮ็ดทุกอย่างเพราะกลัวเสยหน้า หรือควรตั้งขอบเขตให้ชัดดี?

เราอายุ 28 ปี เป็นนิสิตปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยหนึ่งในหัวหิน แล้วกะเฮ็ดงานเป็นผู้ช่วยสอน (student assistant) มาเกือบปีละ — มักงาน ได้ประสบการณ์ดี แต่ปัญหาคือหัวหน้าหรืออาจารย์ที่เฮ็ดงานนำกันชอบให้เฮาอยู่เฮ็ดงานหลังเลิกคลาสจนดึกหลายๆ จริงงง บ่อยจนเริ่มบ่ไหวแล้ว

เมื่อวานมีประชุมกลุ่มนักวิจัยตอนสี่โมงเย็น จบแบบบ่มีสรุปชัด อาจารย์เลยให้เฮาไปตามเอกสารเพิ่มหลังประชุม เฮากะโอเค แต่สุดท้ายบอกให้เฮาเฮ็ดให้เสร็จคืนนี้ เพราะมื้ออื่นสิเอาไปเสนอคนในคณะ เฮากะบอกว่า "มื้ออื่นเช้ามีสอบ" สิเตรียมบ่ทันถ้าต้องแก้เอกสารทั้งคืน อาจารย์หันมามองนิ่ง แล้วเว้าว่า “งานของภาควิชามีความสำคัญนะคะ” น้ำเสียงเบาๆ แต่จิกหลาย ความหมายคืออยากให้เฮาเฮ็ด

เฮาเข้าใจว่าบางเทืองานด่วน แต่บ่แม่นครั้งแรกนะ ดูคือมีมาตรฐานว่า ผู้ช่วยสอนต้องพร้อมเฮ็ดงานนอกเวลาเสมอ เพื่อนผู้ช่วยคนเก่าๆ กะเว้าตรงกันว่ากะโดนมา เฮากะกลัวว่าถ้าปฏิเสธสิเสยโอกาสเรื่องงานวิจัยหรือการแนะนำต่อทุน ถ้าบอกปัดแล้วสิโดนมองว่างานบ่เอาไหน หรือแย่กว่านั้นอาจสิถืกลดชั่วโมงงาน ซึ่งเฮาบ่มีรายได้หลาย

บางเทือกะโทรมาหาตอนสองทุ่มขอให้แก้สไลด์หรือพิมพ์รายงานด่วน พอเฮาถามว่า "มื้ออื่นพอได้บ่คะ เฮามีเรียนเช้าแล้วต้องเตรียมสอบ" เขาตอบว่า "ใช้เวลาแป๊บเดียวเอง" หรือ "บ่ต้องนานดอก" แต่สุดท้ายกะกลายเป็นต้องนั่งแก้จนเกือบเที่ยงคืน ข้าวบ่ได้กิน กะหยิบขนมจากถุงพลาสติกในกระเป๋ากิน ตอนนั้นประมาณ 23:30 น. เฮาเมื่อยหลายและคอปวดหลายอาทิตย์แล้ว

บางเทือหลังเลิกเรียนเฮานั่งเฮ็ดงานต่อในห้องภาควิชา แล้วหัวหน้ากะเว้าขอให้เฝ้าเผื่อมีคนมาถามงานหรือให้เซ็นอะไร เขาว่า "อยู่แป๊บเด้" แต่แป๊บจริงๆ มันชั่วโมงกว่า เฮาอยากกลับไปเดินเล่นชายหาดนำเด้ อยู่หัวหินบ่แม่นในเมือง จะเว้าว่านี่เป็นสิทธิพิเศษกะบ่เชิง เฮาอยากมีเวลาส่วนโตเด้

แล้วกะมีมุมที่งงหลาย เวลาเฮาเสนอขอบเขตแบบสุภาพ เช่นเว้าว่าสิขอตอบเมลงานตอนเช้าเพราะกลางคืนต้องเตรียมสอน เจ้าของกระทู้กะโดนมองแบบ "แปลก" บางเทืออาจารย์ทำหน้าจริงจังขึ้น เหมือนบ่ไว้ใจหรือคิดหลายไปบ่ฮู้ เฮาคึดว่าตัวเองสุภาพและเต็มใจช่วย แต่บ่อยากให้คนเอาเปรียบ

เพื่อนร่วมงานอีกสองคนเป็นนิสิตอายุน้อยกว่า เขาเลือกที่จะยอมอยู่ดึกเพราะหวังงานต่อกับผลงาน เฮาอยู่ในจุดที่ถ้าเสียเวลาส่วนโตหลาย ผลการเรียนกับสุขภาพสิตกต่ำ เฮานอนบ่พอ จริงๆ นอนแค่ 4-5 ชั่วโมงบางมื้อ บางมื้อ 3 ชั่วโมง T_T คอปวดบ่อย รู้สึกผิดที่คิดจั่งซี้ เหมือนเฮาบ่ทุ่มเทหรือใจแคบบ่

เฮาลองคุยจริงจังกับอาจารย์มื้อหนึ่ง บอกสุภาพว่าขอแจ้งล่วงหน้าหนึ่งวันสำหรับงานนอกเวลา ถ้างานด่วนจะรับผิดชอบ อาจารย์ตอบว่า "จะพยายาม" แต่หลังจากนั้นกะยังมาทวงงานแนวเดิม บ่แน่ใจว่า "จะพยายาม" แปลว่าอีหยัง 5555

อยากได้คำแนะนำจริงๆ ค่ะ — ควรอดนอนเพื่อรักษาความสัมพันธ์กับอาจารย์และอนาคตงานวิจัยบ่ หรือควรตั้งขอบเขตให้ชัดเจนแม้สิโดนมองบ่ดี หรือมีกลยุทธ์แบบกลางๆ ที่สิช่วยได้บ้างบ่?

พิมพ์ในมือถือ ขอโทษถ้าตกหล่นเด้อ เครียดหลาย แต่กะกลัวสิพังความสัมพันธ์ในที่เฮ็ดงาน เพื่อนๆ ว่าไง เฮาควรเฮ็ดจังได๋ดี?