បងប្អូនៗ ខ្ញុំមកปรึกษាខ្លះៗ នឹកស្មានមិនដល់ទេ ថ្មីៗដាច់ ដឹងចិត្តពិតๆ ប៉ុន្តែរឿងនេះចិត្តពិបាក់ណាស់ ក្រៅពេលមើលច្របូកច្របល់

ខ្លីៗ គឺខ្ញុំជាបារីស្តា អាយុ ៣៤ ឆ្នាំ ស្នាក់នៅរាយ៉ុង ធ្វើការនៅហាងកាហ្វេនៅផ្សារជុំវិញ តែងហាងរួចប្រមាណ៥ឆ្នាំ ថ្មីៗដែលឈ្មោះបុគ្គលិកម្នាក់ចូលនៅបានប្រមាណពីរប្រហែលខែ គាត់ខិតខំ តែចូលចិត្តស្ថិតនៅម្នាក់ឯង ខ្លះពេលយកកាសមកពាក់ពេលប្ដូរតួកឆ្នាំ ប្រមាណដើមម៉ោងពីរសីម៉ោងរឺកដែល មុខមាត់មិនសូវនិយាយទៅកាន់នរណា

ប្រអប់ទិព្យរបស់ហាងយើងជាប្រអប់ដែកតូច មានស្ទីកเกอร์រូបឆ្មា ទើបដាក់ក្បែរឧបករណ៍បញ្ច្រាប់កាហ្វេ ជិតជាមួយម៉ាស៊ីនវាស់សីតុណ្ហភាពនม គ្នាចងចាំប្ដូរការងារជាវិញក៏យកលុយដាក់ពេលខ្លះ ខ្ញុំចូលតួរសៀល មើលឃើញប្រអប់ស្រាលជាងធម្មតា ដូច្នេះស្ទើរតែរាប់លុយ (ចាក់សំលៀកបន្តិច អស់ប្រហែល៣០ វិនាទីដែលខ្ញុំឈរមើល) គិតឃើញលុយខូចរហូតប្រហែលមួយពាន់បាត លុយលើកផ្តាច់នៅសល់គ្រាប់លុយតិចតួច ខ្ញុំសួរមិត្តរួមការងារម្នាក់ដែលចូលជាតួរស្អែក គឺគាត់និយាយឃើញបុគ្គលថ្មីយកប្រអប់ចេញដើម្បីរាប់ហើយដាក់ក្នុងទូរដៃផ្ទាល់ខ្លួន ទូរដៃដែលដាក់ឧបករណ៍និងគ្រាប់លុយ ជាទូរដែកឈើមានស្ទីកเกอร์ដូណាត់នៅកាំផ្នែកឆ្វេង

ខ្ញុំហៅមេធំមួយឲ្យមកសួរ នៅពេលនោះមេមកជាមួយប៊ិចនិងសៀវភៅតូចៗ ហើយនិយាយថា “បើចង់ចែកគ្នាធ្វើម៉េច គួរពិភាក្សារជាត្រូវគ្នា ទៅកុំឲ្យប៉ះពាល់ការងារ” ហើយក៏ត្រឡប់ទៅធ្វើម៉ឺនុយបន្តដោយស្ងប់ស្ងាត់ ខ្ញុំភ្នែកត្របែកពេក

ខ្ញុំមិនដឹងថាវាជារឿងធំទេ រឺខ្ញុំត្រជាក់ត្រជាប់ពេក។ រឿងនេះធ្វើអោយខ្ញុំច្របូកច្របល់ណាស់

ខ្ញុំមិនចង់អោយបរិយាកាសក្នុងហាងអាក្រក់ តែខ្ញុំក៏មិនចង់អនុញ្ញាតឲ្យនរណាម្នាក់យកលុយដោយគ្មានការសម្រេចចិត្តច្បាស់ពីរបៀបផង ដូច្នេះគួរយករឿងនេះចេញអោយច្បាស់ ឬថ្ងែឲ្យវានៅតែស្ងៀមក៏ល្អ? វានឹងរំខានធំទៀតឬទេ? ឬអាចកំណត់ច្បាប់ថ្មីស្តីពីការគ្រប់គ្រងទិព្យហើយឲ្យគ្រប់នាក់ចុះហត្ថលេខារព័ត៌មាន? ឬខ្ញុំធ្វើការពិភាក្សាតួមុខជាមួយបុគ្គលថ្មីម្នាក់ទៅដើមល្អជាង? និយាយសុភាពប៉ុន្តែថ្កោលថ្កល់ថា ‘‘យកប្រអប់ចេញរួចដាក់ទូរទៅអាចធ្វើបានទេ? ចែកគ្នាដូចម្តេច?’’

មួយវិធីទៀត យំថា នៅថ្ងៃណាមួយមានពេល ខ្ញុំចង់សាកល្បងដាក់ប្រអប់ទិព្យក្នុងប្រអប់ប្លាស្ទិចត្រចាក់មិនឲ្យបើក ឬដាក់ស្លាកប្រាប់ពេលរាប់ទិព្យឲ្យច្បាស់ ដូចជា រាប់នៅពេលបិទហាងម៉ោង៤ ល្ងាច ប្រើពេលមិនលើស១០នាទី ហើយឲ្យគ្រប់នាក់ចូលរួម តែក៏ភ្លេចខ្លួនថាវានឹងមើលទៅច្រើនធ្ងន់ធ្ងរឬទេ អ្នកដទៃអាចគិតថាខ្ញុំញ័រនឹងមិន? 5555

បងប្អូនគិតដូចម្តេច ខ្ញុំគួរធ្វើម៉េច? T_T បន្ទាប់បន្សំ៖ ខ្ញុំលាក់ចេញពីក្រៅមេមកបង្កើតប្រធានបទនេះ សិន ម្តងទៀតខ្ញុំនឹងត្រឡប់ទៅផ្ទះបន្តនាទីខាងក្រោយ