မင်္ဂလာပါ မင်းတို့ကို ဖိတ်တော့မလား၊ တစုံတယောက် စာတစ်ပုဒ် ပထမဆုံးရေးတာပါ၊ ရေးစွမ်းရည်က မကောင်းလောက်နိုင်ဘူး သင့်လျော်စွာ ဖတ်ရဖို့ ခက်နိုင်တယ် T_T

ငါ ၃၈ နှစ် အရွယ်၊ ရေယုံမြို့က သေးငယ်တဲ့ ကော်ဖီဆိုင်မှာ barista လုပ်နေတယ်။ ဒီဆိုင်မှာ အလုပ်လာတာ ခန့်ကြာပြန်ပြီ တချို့ရက်တွေမှာတော့ ငါပိတ် Shift ကိုတက်တတ်တယ်၊ စနေ-တနင်္ဂနွေတွေ အများကြီး ဆုံးမလက်မခံလိုက်ကြတယ်ဆိုတော့။ ပိတ်ဆိုင်လုပ်နည်းကို ကောင်းကောင်းသိတယ်။ tip တွေ စစ်တာကလည်း ရဲရင့်သိပ်မရှိကြဘူး၊ ဒါပေမယ့် အင်္ဂါနေ့ညမเมื่อคืน... ငါလုံးလို့ မထင်သလို ဖြစ်သွားတယ်။

အသေးစိတ် ပြောမယ်။ မနေ့ညက ဆိုင်မှာ အီဗင့်တက်လေး မျိုးရှိတယ်၊ ညနေ ၆ နာရီကစပြီး ၉:၃၀ ပတ်လည်ထိ။ အလုပ်တစ်ယောက် (ပီ) က မွန်းလောက် Shift ကြာတာနဲ့ ပြန်သွားချင်လို့ နားလည်တယ်လို့ ပြောပြီး မနက်ပိုင်းမှာ ပြန်မလာဘူး။ နောက်ကျတာနဲ့ ငါတစ်ယောက်နဲ့ နယူးဖေ့ဒ်နဲ့ပဲ လူနည်းနည်းပဲ ကျန်ခဲ့တယ်၊ သူ က ပိတ်အလုပ်ကို မသိသေးဘူး။ ဒါကြောင့် ငါတစ်ယောက်ကပဲ အကုန်လုပျပေးခဲ့တယ် — ဘာကြောင့်ဆိုတော့ ဗေ့ကိန်းလုပ်၊ ကော်ဖီနဲ့ ဝက်ခေါ်ကောင်များ ဖယ်ရှား၊ apron ဆပ်ပြန်၊ ကြမ်းကျင်ကို သန့်ရှင်း၊ စက်တွေ ပိတ် လုပ်ဆောင်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ tip ကို ပုံးမှာ အစီအစဉ်အတိုင်း ရေတွက်တယ် — အချိန် က ประมาณ ၁၅-၂၀ မိနစ်ယူတယ်။ cash register keyboard နဲ့ လက်ခလှေရွက် နက်လိပ်စုံနဲ့ အမျိုးအစား အနီရွက်တဲ့ သော့လေးက ငါ့နဲ့တင်ပဲ။

နေရက်မနက်မှာ boss က စာရင်းရုံးထဲကို ခေါ်သွား ပြောတာက tip လက်ကျတောင် က တချိန်လောက် ဆယ်ရာခန့် (ထိ) မကျန်ဘူးပြီး CCTV မှာ အချိန်ပိတ်ပြီးနောက် တစ်ယောက်က ပုံးထဲကပိုက်ဆံကို ထုတ်နေတဲ့ အဆိုအရ ကျွန်တော်ကို အပြစ်စွပ်စွဲသလို ပြောလိုက်တာပဲ။ ငါဟာ နောက်ဆုံးပိတ်သူ ဖြစ်တော့ ရှင်းလင်းချင်တယ်၊ သဘောက နိုင်ငံရေးမျိုး မထင်ဘူး၊ သူများနဲ့ လက်မတွေ့ရအောင် ဖြစ်နေပြန်တယ်။

boss က CCTV ရိုက်ကူးထားပြ သော်လည်း ကင်မရာမြင်ကွင်းက တဖြည်းဖြည်းမရှင်းဘူး၊ နတ်ဘုရားနဲ့ချင်း အရောက်ရှိသော အမြင် အတိုင်းပဲရတယ်။ အခန်းထဲကလူတစ်ယောက် မိန့်ဆိုတော့ “ပိတ်သူ လက်ရည်ပဲဘူး” လို့ အော်နေတယ်၊ အဲဒီကို အလုပ်မိတ်ဆွေ တွေရှေ့မှာပဲ လုပ်တာ အရမ်းရိုင်းတယ် အရမ်းဝမ်းနည်းတယ်။ ငါ တက်ကြွ ပြောရှင်းခဲ့တယ် — ပီ နဲ့ နယူးဖေ့ဒ် လည်း အလုပ်တွဲခဲ့တယ်လို့၊ ဒါပေမယ့် boss က ချမှတ်သက်သက်မထင်ရှားဘဲ နားမထောင်ဘူး ဆိုပေမယ်။ ထူးတာက ဝင်ပြီး ပုံးထဲကို ပိုက်ဆံ ကိုယ်တိုင်ထုတ်နိုင်မှု စနစ်က ဘယ်လိုလဲ မသိဘူး — ငါ ပိတ်ချိန်မှာ တံခါးကို လော့ခ်ထားတယ်ဆိုတော့ ပိုလွယ်အောင် ဝင်နိုင်မလား မသိဘူး၊ ငါ စိတ်မကောင်းဖြစ်တာပါ။

ငါ မခိုးဘူးလို့ အတိအကျ ပြောချင်တယ်။ ဒီလို မျိုး စုံတွဲနေတဲ့ ကြက်တောင်လေး ကျေးလက်နေတဲ့ လူများ အကြား သတင်းလွှာတွေ လျင်မြန်တယ်။ ပိုက်ဆံ တစ်ထောင်ပေမယ့် အရှက်နဲ့ အနိမ့္တန်ဖိုးက ပိုကြီးတယ်။ အခု ငါ စိတ်ကျရောဂါ လောက်ဖြစ်သွားတယ် — အိပ်ယောင်းမရ၊ အသက်ရှူ မတော်တဆ ယူနေချင်း၊ စိတ်ဖိစီးမှု မရပ်ဘူး အတွင်းထဲနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပတ်လည် ပြန်တွေး ၄၀ မိနစ် လောက်အထိ လှည့်တတ်နေပြန်တယ်၊ သေချာပျက်ကွက်ဖြစ်သွားသလို။

boss က ဆက်စစ်မယ်လို့ ပြောတယ် — ငါ တောင်းဆိုချင်တာက အဲဒီ ရည်းသွား အလုပ်သမားတွေ ဖုန်းနဲ့ ပစ်ခဲ့တဲ့ ဗီဒီယို (လတ်တလော ၁၀ စက္ကန့်လောက်) ကို ကြည့်စစ်စမ်းပေးပါလား၊ အဲ့ဒီ register မှာသွင်းထားတဲ့ transaction log တွေကိုလည်း ကြည့်စစ်စမ်းပေးနိုင်မလား လို့ တင်ပြချင်တယ်။ ကျွန်တော် လက်ရေးဖြင့် တင်ပြချက် တင်နိုင်မလား၊ ဘာတွေ လုပ်သင့်လဲ မသိဘူး။ တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုရမလား ဒါမှမဟုတ် တိတ်ဆိတ်ပြီး အရေးမပြင်းဘဲ ကင်းဝေးသွားမလား — ဘယ်လောက်နဲ့ ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မလဲ၊ ရန်သူ မဖြစ်မနေနိုင်ဘဲ။ အမှန်ကို စက်လုံးက ဖောက်ဖျက်ပြီး ပြီးဆုံးသလို မျက်နှာမတွေ့ဘဲ နေရချင်တယ်။

ဘယ်သူမှ ဒီလို ဖြစ်ဖူးလား၊ အကြံပြုချင်တာ ရှိရင် ပြောပေးပါရှင်။ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ P.S. များများ ပြောလိုက်တာအတွက် နောက်ကျပါရစေ၊ စနစ်ကျစွာ မရေးနိုင်ဘူး ကိုယ့်စိတ်ဓာတ်က နှောင့်နယ်နေရတယ်။ ပျက်ကွက်နေတယ် တကယ်တမ်း။